Ανασκόπηση: ΟΛΕΣ οι ταινίες Halloween (Μέρος Α’)

by Γιώργος Λαγκώνας

…ναι, και αυτές του Ρομπ Ζόμπι, γιατί ή είσαι ψυχαναγκαστικός ή δεν είσαι!

Ξεκινάμε αυτό το αφιέρωμα-μαμούθ με το πρώτο Halloween… NOT!

Γιατί ρωτάτε; Γιατί θα είναι σαν να σας λέω πως η Μόνα Λίζα είναι ένας πολύ ωραίος πίνακας. Γιατί θα είναι σαν να σας λέω πως η Ακρόπολη είναι ένα σημαντικό μνημείο. Γιατί, αν περιμένετε από μένα να μάθετε για το πρώτο Halloween, ε, μάλλον βρίσκεστε στη λάθος ιστοσελίδα. Έτσι, με αυτά τα άκρως αντικειμενικά και επιστημονικά επιχειρήματα, περνάμε εν τάχει στο…

Halloween II (1981)

Μάστορας : Rick Rosenthal

Παίχτες : Jamie Lee Curtis, Donald Pleasence and Charles Cyphers
Με δυο λογάκια: Μετά τη σφαγή του Halloween, η Laurie σπεύδει στο νοσοκομείο, ο dr. Loomis ψάχνει το εξαφανισμένο σώμα του Michael Myers και ο περιβόητος δολοφόνος συνεχίζει το έργο του…
Αναλυτικότερα: Tο πρώτο sequel του “Halloween”, σε σενάριο (και δυστυχώς ΟΧΙ σκηνοθεσία) του John Carpenter. Αυτό το διαμαντάκι διόλου παραδόξως, χάθηκε στη σκιά του διασημότερου προκάτοχού του. Παράξενη ταινία! Συνεχίζει την αφήγηση τόσο άμεσα που σε κάνει να πιστεύεις ότι το πρώτο “Halloween” δεν τελείωσε ποτέ! Με ίδιο cast, παρόμοια σκηνοθεσία και φωτογραφία, το μόνο πράγμα που σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι τούτο δω πρόκειται για ξεχωριστή ταινία και όχι για κομμένες σκηνές της προηγούμενης, είναι το πολύ σύντομο ρεζουμέ του φινάλε του πρώτου Halloween με το οποίο ανοίγει αυτό το sequel!
Κατά τα άλλα: θολή και με κόκκο φωτογραφία που θα παραπέμπει παντοτινά στις λατρεμένες βιντεοκασέτες εκείνης της εποχής. Το ίδιο καταραμένο soundtrack, λίγες νότες που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, και συνοδεύουν αριστοτεχνικά μια ιστορία παράλογη, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, ένα συνεχές κυνηγητό που διαδραματίζεται στους σκοτεινούς διαδρόμους ενός έρημου νοσοκομείου – ίσως για αυτό να είναι και κολασμένα ατμοσφαιρικό! Χωρίς πραγματικούς χαρακτήρες, χωρίς καν πρωταγωνιστές – τόσο η Jamie Lee Cutris όσο και ο Donald Pleasance είναι απρόσμενα παραμελημένοι – το Halloween II είναι μια ιστορία που ανήκει αποκλειστικά σε ένα και μόνο ένα άτομο: στον περιβόητο δολοφόνο, για τον οποίο έτσι και αλλιώς δε μαθαίνεις σχεδόν τίποτα και παραμένει κρυμμένος πίσω από την κτηνωδία των πράξεών του και τη λευκή trademark μάσκα του.
Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, η ισχνή πλοκή παρουσιάζονται τόσο χύμα και απέριττα που γεννάνε μέσα σου μια ανατριχιαστική αίσθηση οικειότητας και αμεσότητας. Αν και μπορείς να ορκιστείς ότι έχεις δει άπειρα αντίστοιχα – ίσως και καλύτερα – εργάκια από το “Halloween II”, εντούτοις θα πιάσεις τον εαυτό σου να το παρακολουθεί υπνωτισμένος μέχρι το – κάπως απογοητευτικό για να λέμε την αλήθεια – φινάλε. Αλλά, πέραν τούτου, το δεύτερο Halloween είναι ένας ιδανικός τρόπος για να περάσεις ένα ωραίο βράδυ, αραγμένος στον καναπέ (εννοείται με κλειστά τα φώτα). Να είσαι σίγουρος ότι θα σπεύσεις να τα ανάψεις με το που θα πέσουν τα credits του τέλους…
… α, και για να μην ξεχνιόμαστε, διαθέτει σαν κερασάκι στην τούρτα, μια από τις κορυφαίες τρομο-tit shots όλων των εποχών, χάρη στα πλούσια κάλλη της Pamela Susan Shoop…

Halloween III – Season of the Witch (1982)

Μάστορας : Tommy Lee Wallace
Παίχτες : Tom Atkins, Stacey Nelkin, Dan O’Herlihy 
Με δυο λογάκιαΜια εταιρία που φτιάχνει αποκριάτικες μάσκες, σκοπεύει να θυσιάσει χιλιάδες παιδιά, με κάτι που κρύβεται μέσα σε αυτές…
ΑναλυτικότεραΛοιπόν… το δεύτερο Halloween δεν πήγε καλά στα ταμεία, αν και “μεταθανάτια” αναγνωρίστηκε σαν ένα τίμιο slasher. Παρόλα αυτά, το όνομα Halloween είχε ακόμη hype, ο κόσμος το ζητούσε και οι παραγωγοί αδημονούσαν για φρέσκο χρήμα. Το πρόβλημα ήταν ότι στο τέλος της δεύτερης ταινίας (ΣΠΟΙΛΕΡ!) ο Michael Myers πεθαίνει οριστικά και αμετάκλητα, μαζί με τον dr.LoomisΟπότε, τι έκαναν οι παραγωγοί; Κάτι που ήταν αρκετά κοινό για την εποχή. Πήραν το όνομα Halloween και το κότσαραν σε μια ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΣΧΕΤΗ ταινία. Κι έτσι γεννήθηκε το περιβόητο “Halloween που ΔΕΝ είναι Halloween”!
Μάλιστα, το πλάνο του John Carpenter ήταν να αφήσει τελείως πίσω την αρχική ιστορία και να γυρίζει κάθε χρόνο μια ταινία που θα προβάλλεται τέτοια μέρα και που θα αφορά διάφορες όψεις πάνω στο θέμα του Halloween. Φυσικά, αφότου η ταινία πάτωσε εισπρακτικά, το πλάνο εγκαταλείφθηκε και ο Michael Myers “αναστήθηκε” για να πρωταγωνιστήσει ξανά στην τέταρτη ταινία. Όμως, για εκείνη θα μιλήσουμε αργότεραΛοιπόν, η αρχική πρόθεση για το Halloween III, τουλάχιστον σεναριακά, δεν είναι κακή. Ο ιδιοκτήτης ενός ανατριχιαστικού εργοστασίου παιχνιδιών, φτιάχνει αποκριάτικες μάσκες χρησιμοποιώντας ένα μείγμα τεχνολογίας και αρχαίας τελετής. Μάλιστα, έχει κλέψει μια από τις πέτρες του Stonehedge για να το καταφέρει! Και κάπου εκεί κάτι στραβώνει, κάποιος μαθαίνει το μυστικό και προσπαθεί να το διαδώσει. Φυσικά, ο κακός εργοστασιάρχης, με την βοήθεια των “ρομποτικών” υπηρετών του, βρίσκει τον κακομοίρη και του κλείνει για πάντα το στόμα, όχι όμως πριν καταλήξει στο νοσοκομείο όπου εκεί μπαίνει στην πλοκή ο δυναμικός γιατρός (TomAtkins) που με την κόρη του εκλιπόντος θα ξετυλίξει το κουβάρι της συνωμοσίας και θα φτάσει στην ρίζα του κακού. Ναι, είναι αρκετά κουκουρούκου, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό για ταινία τρόμου της δεκαετίας του 80!
Ομολογουμένως, υπάρχουν αρκετές χορταστικές τρομοσκηνές. Ένας ρομποτικός υπηρέτης (κυκλοφορούν μεταμφιεσμένοι σε ανθρώπους, σε στυλ Terminator… του φτωχού!) ξεριζώνει το κρανίο ενός θύματος. Μια ανυποψίαστη γυναίκα ενεργοποιεί τη μάσκα πριν την ώρα της και το αποτέλεσμα την αφήνει με στόμα… πολύ μεγαλύτερο από όσο ήταν πριν (από το οποίο μάλιστα στη συνέχεια σκάει μύτη ένα τεράστιο έντομο!) Μια οικογένεια ξεκληρίζεται σαν προοίμιο του τι θα συμβεί έτσι και ο κακός πετύχει στα σχέδιά του. Η χαρακτηριστική ανατριχιαστική μουσική είναι επίσης εκεί, με πολλά (πολλά όμως!) αιφνίδια κρεσέντα του συνθεσάιζερ, κάθε φορά που κάποιος ή κάτι κακό πετάγεται από τις σκιές. Το τραγουδάκι του διαφημιστικού με τις μάσκες, μια γκροτέσκα παρωδία του “London Bridge is falling down” είναι ανυπόφορα ανατριχιαστικό! Κάμποσες αναφορές στην ορίτζιναλ Halloween ταινία υπάρχουν διάσπαρτες, χαϊδεύοντας το geek ένστικτο του κοινού. Κλασικές φάτσες, ντυσίματα και εικόνες που παραπέμπουν στην δεκαετία του ’80, φυσικά εκτιμώνται δεόντως! Κακά τα ψέματα: δεν είναι κακό για low budget ταινία τρόμου. Βασικά, θυμίζει μεγάλο επεισόδιο Tales from the Crypt.
Tο μεγαλύτερο πρόβλημα του “Season of the Witch”είναι η λέξη “Halloween” πριν από αυτό. Το κοινό ένιωσε ότι εξαπατήθηκε. Halloween θα πει Michael Myers και οτιδήποτε άλλο που πλασάρεται με αυτό τον τίτλο αναπόφευκτα φαντάζει αρπαχτή. Δεύτερο τρωτό της ταινίας, η καταραμένη φτώχεια! Λίγα λεφτά ίσον μέτρια εφέ, φτωχά γυρίσματα και σκηνικά, αδιάφοροι και άγνωστοι ηθοποιοί που παραδίδουν αντίστοιχα αδιάφορες ερμηνείες. Τρίτο φάουλ, το σενάριο που αφενός προσπαθεί να πιάσει πολλά διαφορετικά θέματα (το Halloween και οι μύθοι τουο φόβος του άγνωστου μεταμφιεσμένου εισβολέα, η συνωμοσία και στο σταδιακό ξετύλιγμα του μυστηρίου) και αφετέρου αφήνει μεγάλα ανοίγματα και ανεξήγητα σημεία στην πλοκή. Ίσως για αυτό και ο κακός της ταινίας συχνά επαναλαμβάνει όσον αφορά τα σχέδιά του : “…a magician never explains…
Πόσα πιάνει2¾ / 5

Halloween 4 – The Return of Michael Myers (1988)

Μάστορας : Dwight H. Little
Παίχτες : Donald Pleasence, Ellie Cornell, Danielle Harris 
Με δυο λογάκιαΔέκα χρόνια μετά από τη σφαγή του original Halloween ο Michael Myers ξυπνά από κώμα και επιστρέφει στο Haddonfield για να σκοτώσει τον τελευταίο εναπομείναντα συγγενή του, ένα κοριτσάκι 7 χρονών, κόρη της Laurie Strode. Μπορεί αυτή τη φορά ο Dr. Loomis να τον σταματήσει;
ΑναλυτικότεραΌπως είπαμε, το τρίτο Halloween (δικαίως) πάτωσε στα ταμείαΟ κόσμος ήθελε Michael Myers, τον σιωπηλό, ασταμάτητο δολοφόνο με τη μάσκα. Και μοιραία… εγένετο ανάσταση του Michael, η οποία διατυμπανίζεται πρώτα από όλα στον τίτλο της ταινίας, όχι τίποτα άλλο, αλλά για να μην τίθεται θέμα παρεξηγήσεως! Ναι, προφανώς οι παραγωγοί ήταν ΤΟΣΟ απελπισμένοι! Λοιπόν, κακά τα ψέματα, εδώ η προσπάθεια είναι πιο σοβαρή. Από το πρώτο πλάνο, γίνεται σαφές (πιο σαφές… πεθαίνεις ένα πράμα!) στον θεατή ότι θα δει “παλιό καλό Halloween” Η σκηνή της διακομιδής στο νοσοκομείο, ενημερώνει και συνάμα “δικαιολογεί” γιατί ο Myers όσο και ο dr Loomis είναι ακόμη ζωντανοί. Φυσικά, όλα πάνε κατά διαόλου : ο Myers ξυπνάει από το κώμα όταν μαθαίνει ότι το μοναδικό μέλος της οικογένειάς του που ζει ακόμη είναι η 7χρονη κόρη της Laurie (δηλαδή της Jamie Lee Curtis από την πρώτη ταινία!και βρίσκεται στο Haddonfield. Γίνεται χαμός στο ασθενοφόρο που τον μεταφέρει, εκείνο τρακάρει, σκοτώνονται ΟΛΟΙ και ο κύκλος των φονικών ξεκινά ξανά και μάλιστα νωρίς-νωρίς!
Το κοριτσάκι δε, ζει το δικό του δράμα. Στους εφιάλτες του την κυνηγάει ένας τεράστιος τερατώδης άντρας με μια λευκή μάσκα (ποιος άραγε;) στο σχολείο τρώει κάζο της αρκούδας επειδή είναι υιοθετημένη, αλλά και επειδή έχει θείο τον “μπαμπούλα”. Κοινώς, δεν την παλεύει. Το βράδυ της αποκριάς, διαλέγει μια στολή και μάσκα κλόουν (ίδια με αυτή που φόραγε ο Myers παιδάκι, στην περίφημη πρώτη σκηνή του ορίτζιναλ Halloween, όταν σκότωσε τους δικούς του) και βγαίνει στη γύρα με την ετεροθαλή αδερφή της, Rachel. Φυσικά ο θείος Michael έρχεται στην πόλη, γίνεται της κακομοίρας, ο dr Loomis τρέχει και δεν φτάνει, η αστυνομία ειδοποιείται, οι κάτοικοι ξεσηκώνονται, καθώς πολλοί από αυτούς έχασαν παιδιά την νύχτα του πρώτου Halloween και εν τέλει συντελείται ένα χαοτικό και συνάμα αργό, σκοτεινό, σχεδόν κλειστοφοβικό σκηνικό, με τα κορίτσια να παγιδεύονται σε ένα μεγάλο σπίτι. Το τέλος, είναι σαφώς πιο “ψυχολογικό” κλείνοντας τρόπον τινά έναν μακάβριο κύκλο.
Κακά τα ψέματα, η τέταρτη ταινία της σειράς δεν είναι καθόλου κακή. Επαναφέροντας πολλά οικεία στοιχεία, δεν διστάζει να πρωτοτυπήσει (έστω σε περιορισμένο πλαίσιο). Και, σε αντίθεση με το τι θα περίμενε κανείς, δεν είναι ένα splatter υπερθέαμα. Απεναντίας. Οι ρυθμοί και οι εντάσεις κυλάνε αργά. Ο στόχος εδώ είναι το άγχος αναμονής του κυνηγιού, η αγωνία. Και ίσως εκεί λιγάκι να το παράκαναν, είναι υπερβολικά χαμηλού προφίλ για σλάσερ ταινία! Οι φόνοι είναι λίγοι, σχεδόν όλοι συμβαίνουν off camera και οι λίγοι που όντως βλέπεις είναι διεκπεραιωτικοί. Η φτωχή παραγωγή δεν δίνει τη δυνατότητα για εντυπωσιακές σκηνές (κάποια σκηνικά προβλεπόταν από το σενάριο να είναι πιο εντυπωσιακά, αλλά αντικαταστάθηκαν με άλλα “ταπεινότερα”, εξαιτίας περιορισμένου προϋπολογισμού). Παρόλα αυτά, πρόκειται για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες Halloween.
Σούζατ΄ ΑλουγάκιΟ δημιουργός της σειράς, John Carpenter είχε γράψει μια αρκετά διαφορετική προσέγγιση για αυτή την ταινία, όπου δινόταν περισσότερη έμφαση στο ψυχολογικό κομμάτι της μυθολογίας και των κινήτρων του Michael Myers, αλλά και στις ψυχολογικές επιπτώσεις στους κατοίκους της πόλης. Οι παραγωγοί το απέρριψαν, επιλέγοντας μια πιο τυπική slasher προσέγγιση, που να θυμίζει περισσότερο την πρώτη ταινία. Κάπου εκεί ο John Carpenter αρνήθηκε την περεταίρω συνεργασία. Αυτή είναι η πρώτη ταινία της σειράς που δεν έμελλε να έχει καμία σχέση ή συμμετοχή του εμπνευστή της στο γύρισμά της.
Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

Halloween 5 – The Revenge of Michael Myers (1988)

Μάστορας : Dominique Othenin-Girard

Παίχτες : Donald Pleasence, Danielle Harris, Ellie Cornell

Με δυο λογάκια: Ένας χρόνος πέρασε μετά από τα γεγονότα του Halloween 4. ο Michael ζει ακόμη και επιστρέφει για εκδίκηση. Ο δρόμος του τον φέρνει στην παιδοψυχιατρική κλινική όπου η Jamie, η 8χρονη ανιψιά του νοσηλεύεται, για να καταλήξουν σε μια αναμέτρηση στο σπίτι όπου ξεκίνησαν όλα…

Αναλυτικότερα: Κανείς δεν εξεπλάγη γι` αυτό το sequel. Το “Halloween IV: The Return of Michael Myers” πήγε μια χαρά, ο κόσμος ήθελε κι άλλο και έτσι, το πέμπτο μέρος ξεκινά με μια σκηνή που το γεφυρώνει με την προηγούμενη ταινία και εξηγώντας το πώς τη γλίτωσε και αυτήν τη φορά ο περιβόητος δολοφόνος. Και ο κύκλος του αίματος ξεκινά από την αρχή… μόλις ένα χρόνο μετά, την μέρα του Halloween ο Michael ξυπνά ορεξάτος! Εν τω μεταξύ η μικρή Jamie νοσηλεύεται σε μια παιδοψυχιατρική κλινική μετά τον φόνο της μητέρας της στην προηγούμενη ταινία. Τρομεροί εφιάλτες την καταδιώκουν, έχει αφωνία, ενώ με το που ξυπνά ο δολοφόνος, αρχίζει να βιώνει οράματα που τρόπον τινά συνδέουν το μυαλό της με εκείνου. Ο Dr.Loomis είναι ο μόνος που ψιλιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά όπως πάντα δεν τον ακούει κανείς. Όμως δεν χρειάζεται να περιμένει πολύ – ο Michael Myers βρίσκεται ήδη στο κατόπι τους.

Αυτή είναι μια αρκετά αμφιλεγόμενη ταινία. Πολλοί την κατέκριναν επειδή θυμίζει υπερβολικά τα μεταγενέστερα σλάσερ που αντέγραψαν το πρώτο Halloween. Ενίοτε θυμίζει πολύ τις ταινίες Friday the 13th. Δεν θα διαφωνήσω. Μάλιστα, ένας από τους φόνους στην ταινία είναι copy/paste από αντίστοιχο του JasonVorhees! Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το “Halloween 5: The Revenge of Michael Myers” είναι μια κακή ταινία. Ναι, είναι πιο κοντά σε “συμβατικό” shasher από κάθε άλλη της σειράς Halloween. Έχει ρηχούς, πανίβλακες χαρακτήρες και διαλόγους, ο σύγχρονος θεατής θα το βρει μισογυνικό, η βία του είναι «κομιξάδικη». Αλλά είναι τόσο καλοφτιαγμένο, γυαλισμένο και καλογυρισμένο, που όλα αυτά, εν μέρει δουλεύουν υπέρ του! Ναι, το Halloween 5 είναι ένα ακόμη συνηθισμένο σλάσερ, αλλά είναι ένα εξαιρετικό δείγμα του είδους και αυτό εμένα μου αρκεί. Το suspense, η αγωνία και οι trademark παρατεταμένες σκηνές όπου ο δολοφόνος παραμονεύει είναι ακόμη εδώ, το ίδιο και η γνωστή ατμόσφαιρα.

Οι λίγες πρωτότυπες ιδέες είναι ευπρόσδεκτες, αλλά όχι τόσο ανεπτυγμένες. Και η αινιγματική παρουσία του μυστηριώδη «άντρα με τα μαύρα» προσθέτει άλλο ένα πέπλο μυστηρίου που όμως θα εξερευνηθεί στην επόμενη ταινία. Οι ερμηνείες είναι μέτριες, γι` άλλη μια φορά το ποιοτικό κομμάτι της ταινίας το σηκώνει ο Donald Pleasance που πετυχαίνει διάνα στο διακριτικό ολίσθημα του ψυχίατρου στην τρέλα… επιπλέον, οι αρχικές σκηνές των credits είναι οι πιο ατμοσφαιρικές και ενδιαφέρουσες από κάθε άλλη ταινία της σειράς.

Ρεζουμέ: Χωρίς ανανεωτικές διαθέσεις, το πέμπτο Halloween είναι ένα τίμιο σλάσερ που αποτελεί αξιοπρεπέστατο εκπρόσωπο του είδους και καταφέρνει να συντηρήσει τον μύθο της σειράς.

Σούζα τ΄ Αλουγάκι: Οι παραγωγοί και οι σεναριογράφοι, ποτέ δεν είχαν ξεκαθαρίσει ποια είναι ακριβώς η ταυτότητα του «άντρα με τα μαύρα». Το παρατσούκλι του το πήρε από τον τραγουδιστή Johnny Cash.

Αυτή είναι η μοναδική ταινία της σειράς όπου αποκαλύπτεται το πρόσωπο του Michael Myers κάτω από τη μάσκα. Η ομάδα των ειδικών εφέ είχε φτιάξει ένα ιδιαίτερα γκροτέσκο προσωπείο για τα αποκαλυπτήρια. Από την άλλη, οι παραγωγοί δεν ήθελαν ο κόσμος να δει το πρόσωπο του δολοφόνου. Τελικά το προσωπείο δεν χρησιμοποιήθηκε, αλλά το πρόσωπο του δολοφόνου φαίνεται για κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου – το βλέπεις μόνο αν κάνεις pause την κατάλληλη στιγμή και δείχνει σαν ένα νορμάλ ανθρώπινο πρόσωπο, μάλλον χωρίς ή με ελάχιστα εφέ.

Οπουδήποτε αλλού εκτός της Βόρειας Αμερικής, η ταινία βγήκε κατευθείαν σε βίντεο.

Πόσα πιάνει; 3,5 / 5

…η συνέχεια στο επόμενο…

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά