Βιβλιοθήκη του Τρόμου: η πιο “nasty” συλλογή των 80’s (Μέρος Β’)

by Γιώργος Σκαγιάκος

Η λογοτεχνία του Τρόμου αντιπροσωπεύεται με σποραδικά βιβλιαράκια τσέπης (πάνθηρ), που αναμασούν κακέκτυπα, την κλασική θεματολογία του Δράκουλα και του Φρανκενστάιν. Χρειάστηκε να φτάσουμε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ώστε οι εκδόσεις Σίμωσι να ξεκινήσουν να εκδίδουν επισταμένα και με τη μορφή σειράς μερικά από τα Βρετανικά “nasties”.

H “Βιβλιοθήκη του Τρόμου” βγήκε στα περίπτερα το 1980 και τα βιβλία κυκλοφόρησαν σε δεκαπενθήμερη βάση. Τα εξώφυλλα είχαν ενιαία αισθητική, που, για την εποχή, προωθούσε το «σκοτεινό» περιεχόμενο που υπήρχε στις σελίδες τους. Ήταν αρκετά cult, τηρουμένων των αναλογιών και στην πλειοψηφία τους ήταν παρμένα από τις αντίστοιχες paperback εκδόσεις του εξωτερικού. Σε μερικές περιπτώσεις, εάν το βιβλίο είχε μεταφερθεί στον κινηματογράφο, το εξώφυλλο ήταν κάποια random φωτογραφία από το φιλμ. Στο οπισθόφυλλο υπήρχε συνήθως ένα «τραγανό» απόσπασμα του βιβλίου ή μια υποτυπώδης περίληψη που –είτε το ένα είτε το άλλο– μάλλον είχε το αποτέλεσμα που θα ήθελε ο εκδοτικός οίκος. Υπήρχε, επίσης, ο αριθμός των σελίδων που ήταν ακατέβατος των 288 σελίδων και που μάλλον οφείλεται σε τυπογραφικούς λόγους, όπως επίσης τυπωμένη ήταν η τιμή και η προειδοποίηση που απαγόρευε την πώληση σε ανηλίκους. Αρχικά, στη ράχη δεν υπήρχε αρίθμηση, που εμφανίζεται από τον 15ο τόμο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΜΕΡΟΣ Α’

28) Η ερωμένη του σατανά – Eric Ericson

(The Woman who slept with Demons, 1980)
ΒτΤ 1981, μετ. Γ. Βορεάδης

O Άντριου Τζάρβις βρίσκει σε ένα χωράφι μια γυναίκα που δεν έχει τις αισθήσεις της. Στο γυμνό κορμί της υπάρχουν σημάδια κακοποίησης. Μαγνητίζεται όπως ακριβώς η πεταλούδα από το φως (ή η μύγα από το σκατό) και πριν καν το καταλάβει, οι ρόλοι θύματος και θύτη αντιστρέφονται.

Τι κάνεις όταν βρίσκεις μια γυναίκα γυμνή ξαπλωμένη σε ένα χωράφι; Ειλικρινά, δεν ξέρω, αλλά μάλλον αυτό που έκανε ο Έρικσον με τον χαρακτήρα του αποδείχθηκε άκρως επιτυχημένο, αφού αυτό το βιβλίο είναι πολύ καλύτερο από το προηγούμενό του. Έχει πολύ καλή και γρήγορη πλοκή και διαβάζεται απνευστί, σαν μια καλή αστυνομική ιστορία. Το όμορφο είναι ότι βλέπουμε τα πάντα να εκτυλίσσονται μέσα από τη ματιά του ήρωα, ενώ δεν είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο. Σοβαρή υποψηφιότητα για την πεντάδα. Επίσης, σοβαρή υποψηφιότητα για το πιο ηλίθιο εξώφυλλο της σειράς.

29) Βαάλ, Ο Άρχοντας των Δαιμόνων – Robert McCammon (1952)

(Baal, 1978)
ΒτΤ 1981, μετ. Γ. Βορεάδης

Η ιστορία ξεκινά με έναν βιασμό κάπου στη Νέα Υόρκη. Εννέα μήνες αργότερα, ένα ασυνήθιστο παιδί γεννιέται. Το όνομά του είναι Τζέφρι Χάρπερ Ρέινς, αλλά σύντομα, αμέσως μόλις φτάσει σε ηλικία που μπορεί να μιλήσει, υποστηρίζει ότι το αληθινό του όνομα είναι Βαάλ. Η αφήγηση προσμετρά την τρομακτική του πρόοδο μέσα στον εικοστό αιώνα, με πρώτη και καλύτερη την καταστροφή της εγκόσμιας οικογένειάς του. Κατόπιν, ακολουθεί το καθολικό ορφανοτροφείο και μετά ο Κόσμος…

Τα βιβλία-ντεμπούτο του ΜcCammon (που έχει ένα Bram Stoker Award για το Swan Song, 1991) είναι η Προφητεία, το Μωρό της Ρόζμαρι και η Αποκάλυψη του Ιωάννη, τυλιγμένα όλα μαζί σε ένα εύγευστο σύνολο. Στις πενήντα πρώτες σελίδες, βρέθηκα να νοιάζομαι για ένα ζευγάρι που προσπαθούσε να βρει άκρη με την εγκυμοσύνη της γυναίκας, που προκλήθηκε από τον βιασμό. Στις επόμενες σελίδες, τα πράγματα άλλαξαν δραστικά και μετατράπηκε, με λίγο πιο αργό και ίσως βαρετό τρόπο, σε ένα θρησκευτικό θρίλερ με μεταφυσική προέκταση και εκεί που ο Μορφέας ερχόταν ύπουλα να με πάρει, με πήρε και με σήκωσε η “έρχεται το τέλος του κόσμου” στροφή που κορυφώθηκε σε στυλ action movie.

Από τα καλύτερα της σειράς, γιατί το καλτ είναι αυτό ακριβώς. Ένας συγγραφέας με δυνατότητες και μια εξωφρενική ιστορία για να παλέψει. Ακόμη ένα διαφορετικό εξώφυλλο, τόσο abstract, που δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό.

30) Ακρίδες – Guy N.(Newman) Smith (1939)

(Locusts, 1979)
ΒτΤ 1981, μετ. Α. Κρανιώτου

Καλοκαίρι. Ο Άλλαν και η Σέιλα μετακομίζουν στο καινούργιο τους σπίτι κάπου στη βρετανική επαρχία. Κατόπιν, τα έντομα ξεκινούν να εμφανίζονται. Αρχικά, πρόκειται για λίγα. Μετά πολλαπλασιάζονται, ώσπου γίνονται εκατομμύρια. Το ασφυκτικό κύμα καταστροφής καλύπτει ολόκληρη τη Βρετανία και όσο περισσότερο κρατά ο καλοκαιρινός καύσωνας, τόσο η ορδή των εντόμων γιγαντώνεται καταβροχθίζοντας όλα και όλους στο πέρασμά τους.

Η ιστορία δεν ξεκινά καλά, γιατί ο αναγνώστης θα πρέπει να ξεπεράσει την αντιπάθεια που προκαλούν οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες. Ο Άλλαν, για παράδειγμα, θέλει όλα να γίνονται με τον δικό του τρόπο και προκειμένου να το επιτύχει, γίνεται εντελώς “κόπανος”. Φαντασιώνεται τη σέξι γειτόνισσα με την οποία, σε κάποια στιγμή, θα συνευρεθεί. Θα μου πείτε, πού είναι το κακό και δεν θα ξέρω τι να σας απαντήσω, αλλά από την άλλη πλευρά, η Σέιλα (Sheila είναι το όνομά της) είναι μεσ’ στην γκρίνια. Όλη την ώρα μουρμουρίζει για την πρόθεσή της να αφήσει τον Άλλαν, αλλά ποτέ δεν το κάνει. Γενικότερα, η σχέση τους δεν είναι και τόσο κεφάτο θέμα για να διαβάσει κάποιος σε μια νουβέλα Τρόμου, ιδιαίτερα όταν αυτή δεν έχει να κάνει με την πλοκή. Όταν ο αναγνώστης ξεπεράσει τον παραπάνω σκόπελο, το βιβλίο γίνεται αρκετά διασκεδαστικό, πάντοτε μιλώντας για εκείνη τη διασκέδαση που προσφέρει η pulp κουλτούρα.

Το καλό με τις Ακρίδες είναι ότι δεν χρειάζεται να περιμένεις για να εισπράξεις δράση. Οι ακρίδες εμφανίζονται. Οι ακρίδες τρώνε διάφορα. Οι ακρίδες τρώνε ανθρώπους. Η κλιμάκωση είναι καταιγιστική. Υπάρχουν πολλοί “θεαματικοί” θάνατοι, αλλά τίποτε αιματηρό και σχεδόν καθόλου gore.

Η διαφοροποίηση στο ελληνικό εξώφυλλο είναι “εμπνευσμένη”, αφού το εξώφυλλο είναι έργο του H. R. Giger και θα ήθελα να ξέρω, αν ο ίδιος το ήξερε, τι άποψη θα είχε. (Νοικάρηδες του Σατανά: Μέρος 11ο, και δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά χάσαμε το 10ο μέρος. Όχι που με νοιάζει δηλαδή, αλλά έτσι πληροφοριακά το αναφέρω).

31) Κάρρυ – Stephen King (1947)

(Carrie, 1974)
ΒτΤ 1981, μετ. Β. Σωτηροπούλου-Καρύδη

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η νουβέλα-ντεμπούτο του Κινγκ  αφορά τη δεκαεξάχρονη Carrie White, που γίνεται στόχος ακραίας χλευαστικής συμπεριφοράς στο σχολικό περιβάλλον της, λόγω των θρησκευτικών της πεποιθήσεων που η δεσποτική μητέρα της της έχει εμφυσήσει.

Δεν πρόκειται να πω τίποτε παραπάνω για την πλοκή αυτού του τρομερού βιβλίου, όχι για λόγους spoiler, αλλά γιατί θεωρώ ότι όποιος δεν έχει διαβάσει αυτή τη σπουδή Τρόμου που ο Κινγκ έπλασε μαγικά, χάνει ένα τεράστιο κεφάλαιο της Λογοτεχνίας του Φανταστικού. Η ιστορία της Κάρρυ (ή Κάρι ή Carrie) είναι τόσο ωμή, που έχει τη δύναμη να εκπλήσσει, αλλά και να τρομοκρατεί όποιον συνειρμικά ανακαλέσει στη μνήμη του τις μετέπειτα βίαιες αντιδράσεις ανηλίκων μέσα στις σχολικές κοινότητές τους. Μόνο που εδώ ο Κινγκ δεν μένει μόνο σε αυτό. Χτυπά, μέσω της Carrie, όλους εκείνους τους θεσμούς που όχι μόνο κατασκευάζουν και συντηρούν, αλλά και επιβραβεύουν την εχθρότητα απέναντι στο καθετί διαφορετικό.

Ουσιαστικά είναι το τέταρτο βιβλίο που έγραψε ο πολυγραφότατος συγγραφέας, αλλά είναι το πρώτο που εκδόθηκε σε ένα τιράζ τριάντα χιλιάδων αντιτύπων για τη σκληρόδετη έκδοση (Doubleday), ενώ η χαρτόδετη έκδοση (Νew English Library) και το εξώφυλλο πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ώρα που το βιβλίο είχε επιλεγεί για έκδοση, ο Κινγκ είχε “κόψει” την τηλεφωνική του σύνδεση για να μειώσει τα έξοδα διαβίωσης και ο εκδοτικός οίκος τον ειδοποίησε με τηλεγράφημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

“Carrie” Μέρος Α – Oι διαφορές ανάμεσα στην ταινία του 1976 και του 2013
Carrie Μέρος Β – Οι διαφορές της ταινίας του 2013 με το βιβλίο του Stephen King

Υπάρχουν δύο μεταφορές της Carrie για τον κινηματογράφο, με εκείνη του 1979 από τον Μπράιαν Ντε Πάλμα να είναι η καλύτερη, ενώ ακολουθούν ένα θεατρικό, ένα sequel (που δε βλέπεται) και μια τηλεταινία. Η νουβέλα έχει επανεκδοθεί δύο φορές στα ελληνικά, το 1992 από τις εκδόσεις Επιλογή / Θύραθεν, αλλά και το 2019 από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος. Το εξωφυλλάκι μας μάλλον είναι άσχημο. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, διαγράψτε το “μάλλον” και προσθέστε το “Πολύ”.

32) Τα Ίχνη του Σατανά – John F. Burke (1922 – 2011)

(The Devil’s Footsteps, 1976) Alex Caspian series #1
ΒτΤ 1981, μετ. Γ. Βορεάδης

Βρισκόμαστε στο 1885 και μια νεαρή φωτογράφος βρίσκεται στο απομακρυσμένο χωριό του Hexney για να συνδυάσει τις περιηγήσεις της (δεν υπήρχαν holidays τότε, ούτε tourists…) με την ολοκλήρωση του έργου που άφησε ο πατέρας της πεθαίνοντας και δεν είναι άλλο από τη φωτογράφιση της φύσης. (…δεν θέλω κακεντρεχή σχόλια. Όχι ακόμη, τουλάχιστον!)

Εκεί συναντά και γνωρίζεται με έναν άλλον περιηγητή, τον ταχυδακτυλουργό και σκεπτικιστή Άλεξ Κάσπιαν. Ο Κάσπιαν βρίσκεται εκεί όμως για δουλειά, αφού ερευνά, με τον σκεπτικισμό που αρμόζει σε έναν ερευνητή του μεταφυσικού, την εμφάνιση κάποιων μυστηριωδών χναριών που κατευθύνονται προς το κέντρο του χωριού. Μοιάζουν με τριγωνικά, αρκετά μεγάλα για να ανήκουν σε ζώο, αλλά και σε άνθρωπο…

Όπως ο Αλέξ Κάσπιαν, έτσι και εγώ είμαι αρκετά σκεπτικιστής με τους τίτλους βιβλίων τρόμου που φέρουν το όνομα του διαβόλου. Έτσι, όταν ήρθε η σειρά του, είπα να κάνω pass. Όταν όμως έχεις πενήντα τρία βιβλία για να τελειώσεις, το δικαίωμα του pass είναι κάτι που πρέπει να χρησιμοποιήσεις με σύνεση, αφού ήδη υπάρχουν δύο βιβλία από τη συλλογή που άφησα πίσω.

Μαντέψτε λοιπόν: Ο Διάβολος δεν νοιάζεται καθόλου για αυτά που συμβαίνουν στο βιβλίο αυτό. Για την ακρίβεια, δεν έχει καμιά σχέση. Η ιστορία έχει ένα σασπένς που κρατά για λίγες σελίδες και κατόπιν, ο Άλεξ Κάσπιαν και η φωτογράφος μετατρέπονται σε μαχητές του καλού. Το στήσιμο θυμίζει έντονα φιλμς της Hammer. Κατά τα άλλα, πέρασε και δεν ακούμπησε. Demi trash, demi pulp, demi cult!

33) Ο Δράκουλας του Λας Βέγκας – Jory Sherman (1932-2014)

(Vegas Vampire, 1980) Chill series #4
ΒτΤ 1981, μετ. Α. Παπαβασιλείου

Αφού ο Dr Russell “Chill” Childers ολοκληρώσει την κεντρική ομιλία του στο 1ο Ετήσιο Συνέδριο Μέντιουμ (ναι, ρε φίλε…) στο Λας Βέγκας, δέχεται την επίσκεψη του Αστυνόμου Λούμις, ο οποίος κατόπιν της σύστασης του παθολόγου Πάτερσον, ζητά τη βοήθεια του “Chill” για να διαλευκανθεί η περίπτωση του μυστηριώδους θανάτου ενός showgirl, το πτώμα της οποίας βρέθηκε στραγγισμένο από αίμα… Ουφ, αυτά! Εσείς τι άλλα; (Νοικάρηδες του Σατανά: Μέρος 14ο)

34) Ανθρωποφάγα Καβούρια – Guy N.(Newman) Smith (1939)

(Killer Crabs, 1978) Crabs series #2
ΒτΤ 1981, μετ. Β. Σωτηροπούλου-Καρύδη

Η πλοκή αυτής της ιστορίας μας πηγαίνει σε ένα πολυτελές θέρετρο, σε ένα μικρό νησί έξω από τις αυστραλιανές ακτές. Εκεί, ένας στρατός από γιγάντια καβούρια κάνει πάρτι τρώγοντας ανθρώπους.Το βιβλίο είναι το δεύτερο μιας σειράς που αριθμεί οκτώ βιβλία. Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, ο εκδότης της ελληνικής σειράς προτίμησε να ξεκινήσει από το δεύτερο, γεγονός που συναντήσαμε και παραπάνω με τη σειρά του Chill. Και αν ο Chill πήρε τον δρόμο για το τυπογραφείο έστω και ανάστροφα, τα Καβούρια δεν τα κατάφεραν.

Θα με ρωτήσετε, γιατί αυτή η “κάψα” για τα καβούρια. Θα σας πω την αλήθεια! Ήταν καλοκαίρι του 1983, όταν το σχέδιο της μητέρας μου είχε στόχο να με τραβήξει από τα κομικς (τα “μίκυ μάου”, όπως λέγονταν τότε), ώστε σιγά σιγά να αφήσω τη συντροφιά της εικονογράφησης και να περάσω σε κανονικό κείμενο. Ήμουν μόνο 10 ετών και εκείνο το μεσημέρι, ο “μικρός σερίφης” και ο “μικρός αρχηγός” είχαν τελειώσει. Μην μπορώντας να βρω κάτι άλλο για να συνεχίσει η ώρα να περνά, πήρα εκείνο που διάβαζε η μητέρα μου. Έφτασα μέχρι τη σελίδα 30, πριν το πάρει χαμπάρι, αλλά η “ζημιά” είχε γίνει. Βρήκα τα Καβούρια συναρπαστικά (…έως σοκαριστικά μπορώ να πω), αλλά χρειάστηκε ακόμη μια ανάγνωση αρκετά χρόνια αργότερα για να καταλάβω το βάθος της “καλτίλας” που κουβαλούσε στις σελίδες του.

Η όποια κριτική, αν υπάρχει κάτι τέτοιο, είναι σαν να ανακαλείς στη μνήμη σου το πρώτο φιλί. Δεν έχει σημασία αν ήταν αμήχανο έως χαζό, γιατί ήταν το πρώτο και ως τέτοιο παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένο στον εγκέφαλο. Έτσι, θα παραθέσω μόνο κάποια στατιστικά ζωτικής σημασίας, αφού το οπισθόφυλλο που θα μπορούσε να με προειδοποιήσει, δεν το διάβασα ποτέ πριν από τώρα (ορκίζομαι…). Στις σελίδες του, λοιπόν, θα βρείτε συνολικά είκοσι έναν (21) οργασμούς. Έναν δηλαδή για κάθε έντεκα σελίδες. Δώδεκα (12) οργασμούς που είχε η πρωταγωνίστρια, έναν δηλαδή για κάθε δεκαεννέα σελίδες. Τρεις (3) ανεπιθύμητες στήσεις και (προσοχή, παρακαλώ) τέσσερεις (4) σκηνές DIY sex και τέσσερεις (4) σκηνές με θανατώσεις ανθρώπων από καβούρια ή το αντίθετο. Τέσσερεις! I rest my case! Το εξώφυλλο είναι εντελώς διαφοροποιημένο ως εικόνα, αλλά μέσα στο θέμα, αφού αυτό που απεικονίζει είναι κάποιο είδος μαλάκιου. Ίσως να είναι καραβίδα, αλλά ποιος νοιάζεται; Μετά από όλα αυτά, περιμένετε να πω ότι είναι trashy; Είναι! Αλλά μου άρεσε. (Νοικάρηδες του Σατανά: Μέρος 15ο και τελευταίο)

35) Το Στίγμα – Trevor Hoyle (1940)

(The Stigma, 1980)
ΒτΤ 1981, μετ. Π. Κεπενού

Το βιβλίο ξεκινά πολύ καλά. Υπάρχουν αρκετές αναφορές, δεν λέω ιστορικές, γιατί ίσως να υπάρχει μυθοπλασία, σε δίκες μαγισσών και υπάρχει ένα απόσπασμα που αναφέρεται στην οικογένεια Bronte, που με ώθησε να το σημειώσω για μια πιο καλή έρευνα.
Μετά, υπήρχε ένα σκύλος που μιλούσε με ανθρώπινη φωνή. Επιπροσθέτως, ήθελε να βιάσει μια γυναίκα και η αλήθεια είναι ότι το παράτησα. Νέα Ιστορία σε συνέχειες: Ο Πύργος του Μυστηρίου.

36) Έκσταση – Joy Fielding (1945)

(Trance, 1979)
ΒτΤ 1981, μετ. Γ. Βορεάδης

H κόρη ενός Αμερικανού γερουσιαστή βρίσκεται στη Χιλή, κατά την ίδια περίοδο με το πραξικόπημα του Πινοσέτ. Εκεί, απάγεται (ή συλλαμβάνεται, δεν είναι σίγουρο) και βασανίζεται. Τρία χρόνια μετά, μία δημοσιογράφος κατά τη διάρκεια της έρευνάς της να τη βρει, απάγεται επίσης για να ανακαλύψει ότι πίσω από την απαγωγή, κρύβεται μία οργάνωση που φαίνεται να ελέγχει τα μέλη της με μεθόδους βασανιστηρίων και πλύσης εγκεφάλου.

Για όσους δεν κατάλαβαν, πρόκειται για την αρκετά γνωστή στη χώρα μας, συγγραφέα Joy Fielding και την τρίτη, κατά σειρά, νουβέλα που εξέδωσε. Υπάρχουν αρκετά δυνατές σκηνές βίας που συνδυάζονται με μια γραφή που γέρασε “άσχημα”, πάνω σε ένα επίσης γέρικο θέμα. Κακό δεν το λες, αλλά ούτε καλό. (Ο Πύργος του Μυστηρίου: Μέρος 2ο)

37) Προετοιμασία για έγκλημα – Campbell Black (aka Campbell Armstrong, 1944-2013) – Brian De Palma (1940)

(Dressed to Kill, 1980)

H ασθενής ενός ψυχιάτρου δολοφονείται από μια μυστηριώδη ξανθιά γυναίκα με βεβαρυμένο ψυχολογικό παρελθόν. Μια πόρνη γίνεται μάρτυρας του φόνου και τώρα και αυτή βρίσκεται στον στόχο της δολοφόνου…

Η αλήθεια είναι ότι αν το βιβλίο δεν είχε το όνομα του De Palma εξώφυλλο, θα μπορούσα να πω ότι είναι ένα καλό βιβλίο. Όμως ο De Palma έχει κάνει έναν Σημαδεμένο και δεν μιλάω για την ταινία, αλλά για το σενάριο που έχει ο ίδιος διασκευάσει από ένα παλαιότερο. Επίσης, έχει κάνει και τους Αδιάφθορους, αλλά πιο πριν απ’ όλα, έχει κάνει το Διχασμένο Κορμί, οπότε το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μάλλον μέτριο.

Το φιλμ, τώρα, είναι πολύ καλύτερο απ’ όλες τις απόψεις και μάλλον το δυνατό καστ, μαζί με τη σκηνοθεσία κάνουν τη διαφορά! Το εξώφυλλο με τον “σφουγγαρά” που βγάζει στην παραλία ημιλιπόθυμη λουόμενη το αφήνω ασχολίαστο. (Ο Πύργος του Μυστηρίου: Μέρος 3ο)

38) Κώμα – Robin Cook (1940)

(Coma, 1977)
ΒτΤ 1981, μετ. Β. Σωτηροπούλου-Καρύδη / Cover Artist: Paul Bacon

Κατά τη διάρκεια ενός χειρουργείου-ρουτίνας, η νεαρή ασθενής πέφτει σε κώμα. Η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, που είναι χειρούργος στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της Βοστώνης, αναστατώνεται. Όμως, όταν το σκηνικό επαναλαμβάνεται στην περίπτωση μιας ακόμη ασθενούς που το χειρουργείο της είχε να κάνει με ένα τυπικό αθλητικό τραύμα, οι “συμπτώσεις” παύουν να είναι συμπτώσεις. Είναι η δεύτερη νουβέλα του Robin Cook και μετά από ένα όχι τόσο επιτυχημένο ντεμπούτο, το Κώμα είναι ανάμεσα στα πέντε πρώτα βιβλία με τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της χρονιάς που εκδόθηκε.

Σε θεωρητικό επίπεδο, το βιβλίο, εκείνη τη μακρινή εποχή, εγκαινιάζει ένα νέο είδος στον χώρο του Τρόμου, αφού αν δεν είναι το πρώτο “ιατρικό” θρίλερ, είναι ένα από τα πρώτα στο είδος. Σε πρακτικό επίπεδο, η ιδέα είναι πολύ καλή και “πολύ μπροστά” από την εποχή της (και δεν μπορώ να πω τίποτε παραπάνω, λόγω spoilers). H ροή της πλοκής είναι σφιχτή και δεν λείπει ούτε το μυστήριο, μα ούτε και το σασπένς. Όλα θα έτειναν προς ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, αν οι χαρακτήρες δεν είχαν τη νοημοσύνη ενός σακιού με πατάτες, αν οι άντρες χαρακτήρες δεν ήταν σεξιστές και μισογύνηδες και αν ο συγγραφέας δεν προσπαθούσε, κατά τη λύση της πλοκής, να κάνει τον Χουντίνι.

To Κώμα έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία του Michael Crichton και με πρωταγωνιστές τη Genevieve Bujold και τον Michael Douglas. Και το φιλμ αφήνει την ίδια ακριβώς γεύση. Καλό υλικό, κακή διαχείριση. Pass!

39-40) Ο Δράκουλας του Σάλεμς Λοτ (τομ. Α&B) – Stephen King (1947)

(Salem’s Lot, 1976)
ΒτΤ 1981, μετ. Α. Παπαβασιλείου / Cover artist: James Plumeri

Όλα ξεκινούν όταν ένας συγγραφέας επιστρέφει πίσω στη μικρή πόλη που πέρασε ως παιδί και που συνέβησαν πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να διαχειριστεί ως ενήλικος. Έτσι πιστεύει, τουλάχιστον…
Δύο πράγματα: το πρώτο είναι ότι υπήρχε μια εποχή –εμείς οι παλαιότεροι τη θυμόμαστε καλά. Την αναπολούμε κιόλας–, όπου τα Βαμπίρ δεν ήταν παρεξηγημένα, γοητευτικά, kinda emo, “άκακα γκομενάκια”. Το δεύτερο: υπήρχε μια εποχή, όπου η αναφορά στο όνομα Stephen King ισοδυναμούσε με τρόμο. Με τρόμο στα καλύτερα και στα δυνατότερά του, πράγμα που εδώ και μερικά χρόνια, δεν συμβαίνει. Αυτό συμβαίνει μάλλον είτε γιατί οι εποχές άλλαξαν είτε γιατί οι εποχές παραμένουν ίδιες και εγώ απλώς γερνάω. Όπως και αν έχει το πράγμα, ας πω ότι αναπολώ τις εποχές εκείνες.

Το Salem’s Lot είναι το δεύτερο μυθιστόρημα που εκδίδει ο King, μετά την Carrie, αν και το μεγαλύτερο μέρος του γράφηκε πριν από την Carrie. Πολύ αργότερα, κάπου στο 1990, σε κάποια συνέντευξη ο συγγραφέας ανέφερε την επιθυμία του να προχωρήσει σε ένα sequel, αλλά η διήγηση συνεχίστηκε μέσα από τους Λύκους της Κάλα και από το Τραγούδι της Σουζάνα, βιβλία του Μαύρου Πύργου.

Το Salem’s Lot είναι ένα κομμάτι δυναμίτη, που ο συγγραφέας του το έχει εφοδιάσει με ένα βραδύκαυστο φιτίλι. Μόλις ο αναγνώστης ξεκινήσει την ανάγνωση, είναι θέμα χρόνου να βιώσει τη δύναμη της ιστορίας. Δεν θα πω τίποτε για τον Γιώργο Σεφέρη στον πρόλογο.

Ένα κλασικό βιβλίο τρόμου. Μια μίνι σειρά δύο επεισοδίων που αποτέλεσε την τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος το 1979, κέρδισε Emmy, ενώ σε κάποιες χώρες, η συμπιεσμένη εκδοχή της σειράς προβλήθηκε στους κινηματογράφους. Το 2019 ανακοινώθηκε η μεταφορά του μυθιστορήματος στη μεγάλη οθόνη, με τον σεναριογράφο του IT & IT Chapter 2 να συμμετέχει στο πλάνο…

Στο εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης φιγουράρει ο Christopher Lee, που είτε είναι πανικόβλητος είτε τσατισμένος από την επιλογή. Πέρα από τούτη, που είναι η πρώτη ελληνική έκδοση, το βιβλίο έχει δύο ακόμη εκδόσεις. Μια κάπου στα 90’ς από τις εκδόσεις Λιβάνη και ακόμη μία από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, 2018.

41) Σεντάι – William Woolfolk (1917-2003)

(The Sendai, 1981)

Ιστορία για έναν τρελό επιστήμονα που έχοντας καλές προθέσεις, καταλήγει περικυκλωμένος από τέρατα που κατά ένα μέρος (μικρό όμως), έχουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Αν το Κώμα” του Robin Cook ήταν ένα αξιοπρεπές “ιατρικό θρίλερ”, τούτο εδώ απέχει εκατομμύρια έτη φωτός και από τις τρεις λέξεις. Τόσο, που το εξώφυλλο από το «Houses Of The Holy» των Led Zeppelin μοιάζει με όαση, ενώ στο αντίτυπό μου λείπει οποιαδήποτε αναφορά σχετική με βιβλιογραφία.

42) Το νησί του Διαβόλου – Ντέιβιντ Λην

(The Sanctuary, 1981)

Ένα απομονωμένο νησί, παράδεισος για πολλά είδη πτηνών. Μια ομάδα φυσιολατρών. Η ιστορία ξεκινά να είναι άβολη, όταν ο Σκωτσέζος βαρκάρης τους εξηγεί ότι το νησί είναι επίσης τόπος που το τυλίγει η δεισιδαιμονία και ο θάνατος, καθώς είναι ακατοίκητο για πολλά χρονιά, αλλά και όποιος το επισκέφτηκε, δεν έζησε για να πει την ιστορία. Αλλά εκείνοι επιμένουν.

Εδώ δεν υπάρχουν μάγοι και δαίμονες. Βρετανική ιστορία με σφιχτή γραφή, αλλά και καλοσχεδιασμένη πλοκή με κλιμακούμενη ένταση και σωστά δοσμένη ατμόσφαιρα και αρκετό αίμα στα σωστά σημεία. Ευχάριστη έκπληξη που αξίζει να ανακαλύψετε. Ακόμη μια υποψηφιότητα για την πεντάδα.

Στον ρόλο του συγγραφέα, επίσης, δεν υπάρχει κανένας “Ντειβιντ Λην”. Το όνομα του συγγραφέα είναι Glenn Chandler (1949) και κάτι ακόμα που λείπει (και δω…) είναι η εσωτερική βιβλιογραφική σημείωση.

43) Ο Χασάπης του Χόλλυγουντ – Ron Renault

(Fade to Black, 1980)
ΒτΤ 1982, μετ. Τ. Μαρκετάκη

Ένας τεχνικός που εργάζεται για λογαριασμό μιας κινηματογραφικής εταιρείας. Η εμμονή του με τα κλασικά φιλμ είναι εμφανής και όταν απολύεται, η οργή του διοχετεύεται στις δολοφονίες που διαπράττει, οι οποίες όμως σκηνοθετούνται, ώστε να μιμούνται φόνους από κλασικά φιλμς.

Διόλου κακή serial killer ιστορία, που ανακάλυψα ότι αποτελεί μεταφορά σεναρίου μιας ταινίας με τον ίδιο τίτλο. Συνήθως οι “μυθιστοριοποιήσεις” των σεναρίων αφήνουν ένα άρωμα σύγκρισης που δεν μπόρεσα να πλησιάσω, αφού δεν έχω δει την ταινία. Οι χαρακτήρες είναι ζωντανοί, καθώς και τα κίνητρα που τους κινούν ρεαλιστικά, χωρίς πολλές υπερβολές. Το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης ακολουθεί εκείνο της Pinnacle Books που ακολουθεί το πόστερ της ταινίας. Ο Πύργος του Μυστηρίου συνεχίζεται…

44) Αίμα – David Morrell (1943)

(First Blood, 1972)
ΒτΤ 1982, μετ. Β. Σωτηροπούλου – Καρύδη

Ο Ράμπο, ένας βετεράνος του πολέμου του Βιετνάμ, επιστρέφει στην πατρίδα. Με τα λιγοστά του υπάρχοντα στο μικρό σακίδιο, κάνει ωτοστόπ στη γωνία ενός βενζινάδικου σε μια μικρή πόλη του Κεντάκι. Έχει γενειάδα και τα μαλλιά του έχουν μακρύνει αρκετά. Ο σερίφης της πόλης τον μεταφέρει στην άκρη της πόλης, με την προειδοποίηση να μην επιστρέψει. Μα ο Ράμπο έχει σταματήσει να ακολουθεί εντολές.

Η ιστορία του Ράμπο, του Τζον Ράμπο –αν και στο βιβλίο δεν υπάρχει αναφορά στο πρώτο όνομα του ήρωα–, που ενσάρκωσε ο Sylvester Stallone στη μεγάλη οθόνη, ξεκινάει εδώ, το 1972. Σε καμιά περίπτωση, δεν πρόκειται για ιστορία τρόμου. Πρόκειται για βιβλίο δράσης με πολλά gore χαρακτηριστικά.

Ο Morell (Αδελφότητα του Ρόδου, Ολική απόρριψη) κάνει το ντεμπούτο του έχοντας εμπνευστεί από ιστορίες που άκουσε από βετεράνους του “Βρώμικου Πολέμου”. Στήνει τον κεντρικό χαρακτήρα του μυθιστορήματος χαρίζοντάς του σοβαρά ψυχολογικά τραύματα, ικανά να πυροδοτήσουν συρράξεις, όταν συνδυάζονται από ακραία στρατιωτική εκπαίδευση. Τα δικαιώματα του βιβλίου για την κινηματογραφική μεταφορά τριγύριζαν από συρτάρι σε συρτάρι τριών διαφορετικών κινηματογραφικών εταιριών και λέγεται ότι γράφηκαν δεκαοκτώ διαφορετικά σενάρια μέσα σε μια δεκαετία, πριν οι νέοι παραγωγοί αποφασίσουν να δώσουν σάρκα και οστά στον Ράμπο. Ο Stallone, που ήταν ήδη διάσημος από τα δύο πρώτα Ρόκι, χρησιμοποίησε την επιρροή του για να “λειάνει” τον χαρακτήρα. Τα κίνητρα, επίσης, που πυροδοτούν τη μανία του Ράμπο είναι αρκετά διαφοροποιημένα, όπως και πολλά άλλα πράγματα, μικρά και μεγαλύτερα, που κάνουν το φιλμ διαφορετικό από το βιβλίο.

Η αλήθεια είναι ότι είδα την ταινία πριν διαβάσω το βιβλίο και αν και η ταινία –μιλάω για την πρώτη ταινία και όχι για το franchise– είχε μια δόση κριτικής για τη συμπεριφορά της αμερικάνικης κοινωνίας προς τους βετεράνους που επέστρεφαν, το βιβλίο δεν ασχολείται καθόλου με αυτό το θέμα. Έτσι, το τέλος του βιβλίου είναι αναπόφευκτο, πράγμα που δεν συμβαίνει με την ταινία. I Choose The Book. To εξώφυλλο μάλλον απεικονίζει τον Conan, αλλά για κάποιο λόγο –απροσδιόριστο– μου αρέσει… Και ο Πύργος του Μυστηρίου συνεχίζεται.

45) Τατού – Lee Hays

(Tattoo, 1981)
ΒτΤ 1982, μετ. Ραζέλου

Ένας Αμερικανός στρατιώτης που υπηρέτησε στην Ιαπωνία επιστρέφει στην Αμερική, αφού όμως έχει εντρυφήσει στην τέχνη του τατουάζ. Εκεί γίνεται διάσημος για την τέχνη του. Υπάρχει όμως μια κοπέλα που γίνεται η εμμονή του, αφού το κορμί της είναι η λευκή σελίδα που τον καλεί για να φτιάξει το magnum opus του, αφού «οι μεγάλοι έρωτες αφήνουν ανεξίτηλα τα σημάδια τους».

Αυτό το τελευταίο είναι η ατάκα από το promo της πρώτης αγγλόφωνης έκδοσης και επειδή είναι αρκετά εύστοχη όσον αφορά την περίληψη της ιστορίας, θεώρησα σωστό να την υιοθετήσω. Έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα κάνουν έναν μέσο αναγνώστη τρόμου να βαρεθεί. Προσωπικά, βρήκα ενδιαφέροντα τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας χτίζει τον “ψυχάκια” χαρακτήρα του Καρλ –του Κάρα της ελληνικής απόδοσης–, όπως επίσης και εκείνη την ανατροπή της πλοκής στο τέλος της ιστορίας. Η ομώνυμη ταινία του 1981 κάνει το βιβλίο να μοιάζει με αριστούργημα. Το εξώφυλλο είναι υπεράνω κάθε σχόλιου. Στη σελίδα 211 ο Πύργος του Μυστηρίου συνεχίζεται.

46) Ο Δαίμων – Thomas Page (1942)

(The Spirit, 1977) / Cover artist: George Ziel

Ο ημίτρελος Ινδιάνος το θεωρεί ως το πνεύμα που θα τον οδηγήσει στην ανακάλυψη του εσώτερου εαυτού του. Λατρεύει την ισχύ του και θα σκοτώσει χωρίς δισταγμό για να το προστατέψει, ακολουθώντας τα ίχνη του. Για τον Αμερικανό κυνηγό είναι η αιτία που έχασε τους φίλους του σε μια κυνηγετική εξόρμηση στα Βραχώδη Όρη, αφού όλοι, εκτός τον ίδιο, έγιναν θήραμά του. Θα το κυνηγήσει και είναι αποφασισμένος να το εξοντώσει. Όταν οι δύο άντρες συναντήσουν το αντικείμενο του πόθου τους, ο τρόμος είναι αυτός που θα κερδίσει.

Ο θρύλος του Μεγαλοπόδαρου (Bigfoot, Sasquatch ή Yeti για τους λαούς των Ιμαλαϊων) υπήρξε πολύ δημοφιλής τη δεκαετία του ’70, κυρίως λόγω του μαγνητοσκοπημένου υλικού (Patterson-Gimlin footage) που δημοσιεύτηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Στον παραπάνω αρχαίο μύθο βασίστηκαν αρκετά βιβλία μυθοπλασίας, είτε με τη μορφή πραγματικής ιστορίας είτε καθαρά fiction και έχοντας διαβάσει τρία, μπορώ να πω ότι η εκδοχή του Page είναι η πιο διασκεδαστική.

Η πλοκή θυμίζει Pretador στο καλύτερό της όμως, καθώς στο πλαίσιο μιας εκδίκησης της φύσης που βαρέθηκε να βιάζεται στον βωμό του χρήματος (Eco-horror), μεταμορφώνεται σε Bigfoot, ο οποίος δεν γουστάρει τουρίστες και θέρετρα για σκι μέσα στον ζωτικό του χώρο. Πολύ καλό, αντίθετα από το εξώφυλλό μας που μοιάζει με ναυάγιο… Λείπουν –και εδώ– οι βιβλιογραφικές σημειώσεις.

47) Νεκροζώντανοι – John A. Russo (1939)

(The Night Of The Living Dead, 1974)
ΒτΤ 1982, μετ. Τ. Στασινοπούλου

Μέσα στη νύχτα θα έρθουν. Θα περπατήσουν τη Γη και πάλι, γεμίζοντας τον αέρα που αναπνέουν οι ζωντανοί με τα ανατριχιαστικά τους ουρλιαχτά. Οι νεκροί θα σηκωθούν απ’ τα μνήματα τους, θα γονατίσουν πάνω από τους τρομαγμένους ζωντανούς για να τραφούν με τη σάρκα και το αίμα τους χωρίς να ξεδιψάσουν. Και όταν πάρουν αυτό που ζητάνε, θα τους κυνηγήσουν ακόμα περισσότερο, στερώντας από τους ανθρώπους εκείνο που ίσως είναι πιο πολύτιμο από τη ζωή τους: την ελπίδα.  

Συνήθως αποφεύγω να διαβάσω τις “μυθιστοριοποιήσεις” ταινιών. Προτιμώ, αν είναι δυνατό, να διαβάσω το σενάριο. Οι διαφορές που με ώθησαν να διαβάσω αυτό το βιβλίο ήταν δύο: το όνομα του Russo που έγραψε το σενάριο της ταινίας του 1967 και που ήταν η αφορμή για την γέννηση της Ζ-culture. O δεύτερος λόγος ήταν καθαρά τεχνικός, αφού έχοντας δει περισσότερες από τέσσερεις φορές το φιλμ, γνώριζα ότι δεν υπάρχει υλικό για διάλογο. Αυτό σήμαινε ότι θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δω πώς το σενάριο μετατράπηκε σε νουβέλα.
Έπος! Οι χαρακτήρες στο βιβλίο είναι πολύ πιο “ζωντανοί” στο βιβλίο απ΄ ό,τι στην ταινία. O Russo δίνει τον χρόνο για να γνωριστεί ο αναγνώστης με αυτούς πολύ καλύτερα, ιδιαίτερα κατά την ανάπαυλα μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου κύματος. Το ψυχογράφημα είναι τόσο σοβαρό, που ξεχνάς την πραγματική πλοκή της ιστορίας.

Θεωρώ ότι εάν η ταινία δεν είχε προβληθεί και οι Ζωντανοί Νεκροί ήταν ένα βιβλίο, τότε θα μιλούσαμε για ένα κλασικό βιβλίο της κατηγορίας του Δράκουλα ή του Φρανκενστάιν. Σημείωση α: η λέξη “Ζόμπι” αναφέρεται μια φορά στο βιβλίο. Καμία στην ταινία.
Σημείωση β: στο αρχείο της Warner Paperback Library η νουβέλα χρεώνεται εξίσου και στον σκηνοθέτη της ταινίας George A. Romero. Έπος λέμε! To εξώφυλλο είναι τόσο άσχημο, που άνετα θα το έσκιζα, αν δεν σκεφτόμουν ότι το εσώφυλλο είναι το ίδιο άσχημο. Ο Πύργος του Μυστηρίου συνεχίζεται ακόμα…

48) Στα Δίχτυα του Σατανά – John F. Burke (1922 – 2011)

(The Black Charade, 1977) Alex Caspian series #2
ΒτΤ 1982, μετ. Β. Σωτηροπούλου-Καρύδη

Στο Λονδίνο του 1888, ο Δρ Κάσπιαν και η σύζυγός του Browen (Μπρόνιν στη μεταγραφή) κατέχουν πνευματιστικές ικανότητες, τις όποιες όμως κρατούν καλά κρυμμένες. Εκτός από το παραπάνω όμως, έχουν καταφέρει να αποκτήσουν φήμη ως ερευνητές σε αυτό που αποκαλείται «μεταφυσικά φαινόμενα», ξεσκεπάζοντας έναν μεγάλο αριθμό ψευδο-μέντιουμ. Η ιστορία, λοιπόν, ξεκινά όταν ένας πολιτικός τους καλεί για να ερευνήσουν την περίπτωση της περίεργης συμπεριφοράς της κόρης του. Υποπτεύεται ότι κάποιοι απατεώνες την εκμεταλλεύονται προσκαλώντας την σε “σεάνς”, όπου θα τη φέρουν σε επαφή με το πνεύμα της νεκρής μητέρας της, την οποία λάτρευε…

Η δεύτερη περιπέτεια του Δρ Άλεξ Κάσπιαν, μετά τα ίχνη του Σατανά, είναι “μία από τα ίδια”. Άοσμο, άγευστο, άχρωμο και σε μερικά σημεία είναι και κακό. Pass. O Πύργος του Μυστηρίου συνεχίζεται.

49) Τιμωρία – Anthony J. Shaffer (1926-2001)

(Absolution, 1979)
ΒτΤ 1982, μετ. Β. Σωτηροπούλου – Καρύδη

Βασισμένη σε ένα θεατρικό έργο του Shaffer που δεν ανέβηκε ποτέ, η Τιμωρία μάς μεταφέρει σε ένα καθολικό σχολείο που διδάσκει ο Πάτερ Γκοντάρ. Δύο μαθητές του σχεδιάζουν πολύ προσεκτικά τα βήματα που θα οδηγήσουν τον Πάτερ Γκοντάρ, τον οποίο μισούν, στην τρέλα. Παρ’ όλο που η πλοκή δεν το κατατάσσει στη λογοτεχνία του Τρόμου, η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, με γενναιόδωρες δόσεις μυστηρίου και σασπένς.

Ο Anthony Shaffer είναι από τους πιο πετυχημένους συγγραφείς της συλλογής μας, αλλά είναι και ο συγγραφέας πίσω από μεγάλες επιτυχίες, όπως το θεατρικό και κινηματογραφικό Sleuth, αλλά και πρωτότυπων σεναρίων όπως το Frenzy, το The Wicker Man, καθώς και διασκευών, όπως το Murder On the Orient Express και Death on The Nile. Σίγουρα αξίζει να τον ανακαλύψουμε, έστω και αρκετά χρόνια μετά.

Το εξώφυλλο ταυτίζεται με το βρετανικό για προφανείς λόγους. Κανένα από τα αντίτυπα της πρώτης έκδοσης δεν φέρει αρίθμηση. Ο λόγος επεξηγείται στην πρώτη σελίδα και έχει να κάνει με την αργοπορία στην παραλαβή του κειμένου από το εξωτερικό, γεγονός που οδήγησε τους εκδότες να εκδώσουν τα νούμερα 50 και 51. Ο Πύργος του Μυστηρίου έχει τον ατέλειωτο…

50) Λυκάνθρωπος – Thomas Tessier (1947)

(The Nightwalker, 1979)

Ο Άιβς –το επώνυμο του κεντρικού ήρωα που χρησιμοποιείται κανονικά, ως όνομα στην ελληνική μετάφραση– επιβιώνει από τη θητεία του στο Βιετνάμ και τώρα στο Λονδίνο ζει μια αρκετά καλή ζωή, αφού έχει μια κοπέλα που τον αγαπά, ένα διαμέρισμα που κοστίζει ακριβά και βγάζει αρκετά χρήματα. Όμως καθώς οι μέρες περνούν, ο Μπόμπι ξεκινά να βιώνει αρκετές στιγμές αποστασιοποίησης. Παράλληλα, νοιώθει μια παράξενη θερμότητα στα άνω άκρα, ενώ όνειρα προηγούμενων ζωών του που βρήκε φρικτούς θανάτους στοιχειώνουν τον ύπνο του. Ανάμεσα στους ανθρώπους αρχίζει να νοιώθει σαν ξένος που παρατηρεί τους ιθαγενείς, ανίκανος να κατανοήσει και να διαχειριστεί τον τρόπο ζωής τους…

Ακόμη ένα όμορφο βιβλίο που έντεχνα πραγματεύεται τη χιλιοειπωμένη ιστορία του Λυκανθρώπου. Στο δεύτερο βιβλίο του, ο Tessier δείχνει ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για όλα εκείνα που θα έκαναν την ιστορία του γραφική (brutal μεταμορφώσεις, πανσέληνοι κλπ), αλλά επικεντρώνεται σε έναν χαρακτήρα που κανείς δεν ξέρει –ούτε ο αναγνώστης– αν όντως του συμβαίνουν όλα αυτά ή είναι ένα μετατραυματικό σοκ.

Είναι ένα πολύ καλό ψυχολογικό θρίλερ, με δυνατές ενέσεις gore, τρόμο που ελίσσεται και ο αναγνώστης τον βλέπει να έρχεται, και πολύ λίγη ποσότητα φρίκης (για όλη την οικογένεια). Ο Λυκάνθρωπος είναι σίγουρα βιβλίο πεντάδας, όχι τόσο από πλευράς πλοκής, αλλά από πλευράς γραφής που η μετάφραση την πνίγει.

Το εξώφυλλο είναι ανάμεσα στα τρία χειρότερα, με σοβαρή πιθανότητα να κερδίσει το βραβείο “δεν ξέρω τι κάνω εδώ”. Το συγκεκριμένο έργο έχει επανεκδοθεί από τις εκδόσεις Οξύ (σειρά Κόλαση-Σκοτάδι) με τον τίτλο Νυχτοβάτης. Ο Πύργος του Μυστηρίου καλά κρατεί…

*Η σελίδα με τις βιβλιογραφικές σημειώσεις δεν υπάρχει πουθενά.

51) Στον Αστερισμό του Σκορπιού, η κατάρα των ΑπάτσιJory Sherman (1932-2014)

(House of Scorpions, 1980) Chill series #6
ΒτΤ 1982, μετ. Α. Ζερβουδάκη

Η Λάουρα, η σύντροφος του Dr Chillders ή Chill, που –αν δεν το ανέφερα στα προηγούμενα επεισόδια, πολύ λυπάμαι– είναι κατά ήμισυ Ινδιάνα, βρίσκεται σε κίνδυνο. Και ενώ έχουν ψιλοχωρίσει, εκείνη απευθύνεται για βοήθεια στον “σουπερμαντολίνη”, στον έναν και μοναδικό, (ευτυχώς δηλαδή) στον Chill.

Δεν περιγράφω άλλο και πιστεύω ότι όλη αυτή φάση με τον “mucho” χαρακτήρα του Dr “σουπερουάου” Chillders οφείλεται στα γουέστερν βιβλία που ο συγγραφέας του ειδικευόταν. Επίσης, θεωρώ ότι εκείνη την εποχή, κάτι δεν πήγαινε καλά, αφού η συγκεκριμένη σειρά έκανε συνολικά επτά (7 λέμε) βιβλία που βρήκαν τον δρόμο προς τα βιβλιοπωλεία, την ίδια στιγμή που ο Ketchumm προσπαθούσε να εκδώσει το Off Season.

Στην πραγματικότητα, –αν η μετάφραση περιλαμβάνει ολόκληρο το κείμενο– ο συγγραφέας πρέπει να ξέχασε σελίδες στο σπίτι του και ο εκδότης δεν τις ζήτησε ποτέ. Όχι ότι αν της ενσωμάτωνε, θα άλλαζε κάτι, απλώς δεν θα έψαχνα εγώ για σκισμένες σελίδες στο αντίτυπό μου. This is a weird world… Το εξώφυλλο είναι πραγματικά αυτό που γράφει: κατάρα κανονική. Επίσης, κάτω από τον τίτλο, ξεκινά η πρόσθεση υπερτίτλου. Δεν ξέρω γιατί. Και ο Πύργος του Μυστηρίου σαν κερασάκι στη στραβοχυμένη τούρτα.

52) Το Σπίτι του Σατανά, μεσαιωνική μαγεία – John F. Burke (1922 – 2011)

(Ladygrove, 1978) Alex Caspian series #3
ΒτΤ 1982, μετ. Κ. Ραζέλου

«Στην καρδιά του καταραμένου δάσους, η Τζούντιθ, μια νέα κοπέλα, βρίσκεται μια υγρή νύχτα αντιμέτωπη μ’ ένα πέτρινο τέρας. Το ανέκφραστο πρόσωπο που στέκει μπροστά της, έχει απλώσει το τεράστιο χέρι του… Απ’ τα στήθη της νέας βγαίνει μια κραυγή τρόμου και ικεσίας: Μη, τι θέλεις από μένα…;»

Στην τρίτη και τελευταία περιπέτειά τους, ο Alex Caspian και η σύζυγός του Browen (εδώ μεταγράφεται Μπρόνυ) αντιμετωπίζουν μια περίπτωση που θυμίζει την Προφητεία. Όχι σε αυτούς όμως, αλλά σ’ εμάς ως αναγνώστες.

Η ιστορία είναι αρκετά καλύτερη από τις δύο προηγούμενες, αφού η ζοφερότητα στην ατμόσφαιρα είναι δοσμένη πολύ χαρακτηριστικά, δίνοντας μια σοβαρότητα στην ανάγνωση, που σπάει μόνο όταν πέφτεις πάνω σε άστοχες μεταφραστικές αποδόσεις. Καλό! Ο “Μπουργκ” των δύο προηγούμενων βιβλίων έχει γίνει “Μπερκ”.

Το εξώφυλλο αποτυπώνει ένα αφιονισμένο άλογο, έναν Grimm Reaper, ένα λάβαρο με μια νεκροκεφαλή, λόγχες και τον υπότιτλο «μεσαιωνική μαγεία». Δεν είναι κακό. Ο Πύργος του Μυστηρίου συνεχίζεται.

53) Φοβία, η φρίκη της αγωνίας – Thomas Luke (ψευδώνυμο του Graham Masterton)

(Phobia, 1980)
ΒτΤ 1982, μετ. Α. Ζερβουδάκη

O Δρ Ρος εφαρμόζει μια ριζοσπαστική θεραπεία σε ασθενείς που πάσχουν από φοβίες. Όταν όμως ο  ένας μετά τον άλλον, οι πέντε έγκλειστοι ασθενείς-πειραματόζωα που παρακολουθεί, δολοφονούνται, τα πράγματα αγριεύουν.

Ο Thomas Luke είναι ο Graham Masterton και η Φοβία είναι η “μυθιστοριοποιημένη” μεταφορά του σεναρίου από την ομώνυμη ταινία που σκηνοθέτησε ο John Houston. To μόνο που έχω να πω για αυτό το ψυχολογικό “θρίλερ” είναι ότι ο συγγραφέας έκανε μια έξυπνη κίνηση και χρησιμοποίησε ψευδώνυμο, αφού πρόκειται για μια καλή ιδέα που χάθηκε στις συμπληγάδες της διαχείρισης.
Hint: εν τω μεταξύ, σε κάποιο άσχετο σημείο της πλοκής, ένας άσχετος χαρακτήρας διαβάζει το βιβλίο του Masterton Hell’s Canditate. Το λες και easter egg!

To εξώφυλλο είναι από την ταινία, βεβαίως βεβαίως, που χαρακτηρίστηκε ως η χειρότερη ταινία που έχει σκηνοθετήσει ποτέ σκηνοθέτης που έχει βραβευτεί με oscar για τη συνολική του προσφορά στον Κινηματογράφο. Συμβαίνουν και αυτά… Ο Πύργος του Μυστηρίου: τελευταίο μέρος!

54) Σατανικός Μάγος, Η Τράπουλα του Θανάτου – William Goldman (1931-2018)

(Magic, 1976)
ΒτΤ 1982, μετ. Τ. Μπουσίου

Ο Κόρκι ήταν από μικρός ένας καλός ταχυδακτυλουργός που μπορούσε να κάνει τα σχεδόν τα πάντα με την τράπουλα. Όταν όμως ο κόσμος σταμάτησε να ενδιαφέρεται, τότε επιστράτευσε το μεγαλύτερο απ’ όλα τα “κόλπα” που μπορούσε να χειριστεί ή ίσως να μην μπορούσε…

Ο Μάγος είναι ένα από εκείνα τα αναγνώσματα, όπου όταν –κάπου στην εκατοστή και κάτι σελίδα– αποκαλύπτεται κάτι σημαντικό για την πλοκή, σε κάνει να θες να γυρίσεις πίσω, από την αρχή, και να το ξαναδιαβάσεις έχοντας πλέον στο μυαλό αυτή την πληροφορία, αφού αλλάζει όλη η οπτική γωνία από την οποία έβλεπες έως τώρα τα τεκταινόμενα.

Επίσης, είναι ένα από τα αναγνώσματα που καθώς ξεκινάς να μπαίνεις στην ιστορία, αναγνωρίζεις ότι αυτός που το έγραψε σίγουρα δεν είναι one-hit star, γιατί αν είσαι απλώς “καλός”, δεν φτάνει. Πρέπει να το “έχεις” και ο William Goldman μάλλον είναι master στην αφήγηση, αφού ψάχνοντας κάτι περισσότερο για αυτόν, έπεσα πάνω στο Marathon Man, αλλά και στο Princess Bride. Η πλοκή προχωρά μέσα από διαφορετικές αφηγήσεις, με κάθε μία από αυτές να συνεισφέρουν στην αποκάλυψη μιας ακόμη πτυχής του χαρακτήρα του Κόρκι.

Ο ίδιος ο συγγραφέας έγραψε το σενάριο για την ομότιτλη ταινία του 1978, που σκηνοθέτησε ο Richard Attenborrough και τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο Anthony Hopkins. Προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες με τον τίτλο Ο δολοφόνος με τα δύο πρόσωπα. Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, θεώρησα ότι οι εκδότες της σειράς άφησαν ένα από τα καλύτερα για το τέλος. Στο εξώφυλλο φιγουράρει, μάλλον αμήχανα, ο Peter Cushing από το φιλμ της Hammer, Dr Terror’s house of Horrors (1965).

Τα περισσότερα ελληνικά εξώφυλλα είναι από το site greekfantastico.fandom.com.

Επιμέλεια κειμένου: Σοφία Νέστορα, Γλωσσολόγος & Επιμελήτρια κειμένων

προτεινουμε επίσης

4 Σχόλια

Νίκος Μπουντουρης 27 Μαΐου 2020 - 2:23 ΜΜ

Καλησπέρα. Εύχομαι να είστε όλοι καλά. Ενδιαφέρομαι να αγοράσω βιβλία της σειράς βιβλιοθηκη του τρομου. Μπορείτε να με βοηθήσετε; ευχαριστώ πολύ

Reply
Ιλέην Ρήγα 29 Μαΐου 2020 - 12:10 ΜΜ

Καλησπέρα, η σειρά δεν κυκλοφορεί εδώ και αρκετά χρόνια σε βιβλιοπωλεία. Χρειάζεται να αναζητήσετε σε παλαιοβιβλιοπωλεία ή σε e-shops μεταχειρισμένων βιβλίων. Ακόμα, υπάρχουν και ομάδες στο Facebook όπου γίνονται αγοραπωλησίες από ιδιώτες, ψάξτε και εκεί, αλλά με προσοχή πάντα.

Reply
Βασίλης 19 Μαΐου 2020 - 4:40 ΜΜ

Στο βιβλίο “το νησί του διαβόλου” το αληθινό όνομα του συγγραφέα είναι αυτό του πρωτότυπου εξωφύλλου του βιβλίου και όχι αυτό του κειμένου.

Reply
Ιλέην Ρήγα 20 Μαΐου 2020 - 9:54 ΠΜ

Τυπογραφικό λάθος, ευχαριστούμε για την παρατήρηση 🙂

Reply

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά