Για συγγραφείς: Βίαιοι Θάνατοι Ι – Απαγχονισμός

by Σουζάνα Χατζηνικολάου

Θέλεις να κρεμάσεις τον χαρακτήρα σου; Μερικά tips & insights για το πώς μπορεί να περιγραφεί ο απαγχονισμός με αληθοφάνεια.

Απαγχονισμός: Είναι ο βίαιος θάνατος που επέρχεται μετά από απαιώρηση του σώματος από το λαιμό με βρόχο, το ελεύθερο άκρο του οποίου συγκρατείται από ένα σταθερό σημείο.

Η απαιώρηση μπορεί να είναι τελεία όταν το σώμα δεν ακουμπά σε κάποιο σημείο ή ατελής όταν στηρίζεται, αλλά η στήριξη αυτή δεν είναι ικανή να αποτρέψει τον απαγχονισμό. Μπορεί δηλαδή το σώμα να βρίσκεται σε θέση ημικλινή ή γονυκλινή και να απαιωρείται μόνο το κεφάλι.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Από πολλούς πολιτισμούς ο απαγχονισμός θεωρείτο εξευτελιστικός τρόπος θανάτου, πράγμα που οφείλεται στους σπασμούς, λόγω ασφυξίας, και σε άλλες αντιδράσεις του ανθρώπινου σώματος, όταν αυτό κρέμεται από την αγχόνη. Γι’ αυτό, αυτή η θανατική ποινή επιβαλλόταν σε άτομα χαμηλής καταγωγής ή σε όσους διέπρατταν σημαντικά εγκλήματα, όπως ληστεία, εσχάτη προδοσία κλπ. Αντίθετο του απαγχονισμού, δηλαδή “έντιμος” τρόπος θανάτωσης, θεωρείτο συνήθως ο αποκεφαλισμός.

Ο καταδικασμένος οδηγείτο πάνω σε πόρτα καταπακτής, σε σκάλα, καρέκλα ή άλογο. Πάνω από αυτόν υπήρχε οριζόντια δοκός ή κλαδί, από το οποίο είχε περαστεί ή δεθεί σκοινί που κατέληγε σε αγχόνη. Στη συνέχεια, ο δήμιος περνούσε σφιχτά την αγχόνη γύρω από τον λαιμό του καταδικασμένου. Με τη διαταγή της εκτέλεσης, η καταπακτή στην οποία στεκόταν ο καταδικασμένος άνοιγε ή η σκάλα/καρέκλα/άλογο μετακινείτο μακριά, με αποτέλεσμα αυτός να πέσει στο κενό. Ο θάνατος ερχόταν συνήθως από το σπάσιμο του αυχένα του καταδικασμένου, εξαιτίας της δύναμης που ασκούσε το σώμα του που έπεφτε και της απότομης αντίστασης του σκοινιού που ήταν δεμένο γύρω από τον λαιμό. Αν δεν συνέβαινε αυτό, το βάρος του κρεμάμενου σώματος πίεζε την αγχόνη να σφίξει, ώστε ο καταδικασμένος πέθαινε από ασφυξία.

Πρώτη έρχεται στο νου η περίπτωση του Ιούδα Ισκαριώτη να κρέμεται από το δέντρο.

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι απέρριπταν τον απαγχονισμό, ο οποίος ήταν εξαιρετικά προσφιλής στις πολεμοχαρείς φυλές των Άγγλων και των Σαξόνων. Στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, ο απαγχονισμός δεν αποτελούσε θεσμοθετημένη μορφή. Για τους αρχαίους Ρωμαίους, όποιος πέθαινε με τα πόδια ανασηκωμένα από το έδαφος, επέστρεφε για να καταδιώξει τους δολοφόνους του. Στην αρχαία Ελλάδα η θηλιά αποτελούσε «γυναικεία» αυτοκτονία και τη θεωρούσαν ταπεινωτική. Ως ποινή την εισήγαγαν οι Πέρσες, αλλά στην κλασσική αρχαιότητα οι διάφορες δοξασίες περί μαγείας πήραν τα πάνω τους. Υποχώρησαν στην Αγγλία τον 4ο αιώνα.

Σύμφωνα με την Εθνοσυνέλευση του 1791, η οποία καθόρισε τον νέο ποινικό κώδικα της Γαλλίας, ήταν η μοναδική πιθανή εναλλακτική λύση στην γκιλοτίνα. Με απαγχονισμό εκτελέστηκαν οι Ναζί που καταδικάστηκαν σε θάνατο στη Νυρεμβέργη, αλλά και οι μάγισσες του Σάλεμ και οι μικροκλέφτες κατά το Μεσαίωνα.

Γενικά στο Μεσαίωνα ο βρόχος έγινε συνηθισμένο στοιχείο του τοπίου από τα δέντρα ως τους προμαχώνες των κάστρων. Τον 17ο αιώνα επέλεγαν τον απαγχονισμό επειδή έτσι το πτώμα έμενε εκτεθειμένο στο ικρίωμα. Έδινε στο λαό ικανοποίηση αλλά και μάθημα. Τον 18ο αιώνα υπήρξε προτίμηση στους «μυστικούς» τυφεκισμούς, αλλά τον 19ο η αγχόνη επανήλθε στο προσκήνιο.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι Βίκιγκς πραγματοποιούσαν απαγχονισμούς ως ανθρωποθυσίες στον Οντίν, για να τιμήσουν την δική του θυσία με απαγχονισμό από το Yggdrasil. Στην Βόρεια Ευρώπη εικάζεται επίσης ότι υπήρχαν ανθρωποθυσίες στους θεούς με απαγχονισμό.

 

ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΧΝΟΤΕΡΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟ

Μύθος Νο 1: Πρόκειτα για αργό και επώδυνο θάνατο

Μπορεί να ισχύει, αλλά μπορεί και όχι, ανάλογα με το είδος του απαγχονισμού. Συχνά υπάρχει απώλεια της συνείδησης μέσα σε 10 δευτερόλεπτα.

Μύθος Νο 2: Ο θάνατος είναι ακαριαίος

Τελείως ψέμα καθώς η καρδιά μπορεί να συνεχίσει να χτυπάει από 3 έως 25 λεπτά μετά τον απαγχονισμό.

Μύθος Νο 3: Συνοδεύεται πάντοτε από απώλεια σωματικών υγρών

Επίσης μπορεί να ισχύει, αλλά δεν είναι απόλυτο. Δεν είναι σπάνιο να συνυπάρχει εκσπερμάτωση στους άνδρες, είναι όμως μεταθανάτιο εύρημα.

Μύθος Νο 4: Τα μάτια πετάγονται από τις κόγχες και άλλες παραμορφώσεις του προσώπου

Δεν έχουν παρατηρηθεί ποτέ εκτός από ήπια προβολή της γλώσσας.

Μύθος Νο 5: Το θύμα δεν επιβιώνει ποτέ

Όταν δεν συνυπάρχει πτώση ή είναι μικρή ο θάνατος δεν είναι ακαριαίος ούτε προκαλείται σοβαρή βλάβη στον αυχένα. Ο θάνατος αργεί και προκαλείται από την πίεση των καρωτίδων, των σφαγιτίδων φλεβών και του πνευμονογαστρικού νεύρου, καθώς και της τραχείας. Η αναπνοή δεν σταματά αυτόματα ή εντελώς αλλά μειώνεται με το χρόνο. Η πίεση των αρτηριών προκαλεί ένα αντανακλαστικό που επιβραδύνει την καρδιά και μπορεί τελικά να τη σταματήσει. Οι σπόνδυλοι προστατεύουν τις σπονδυλικές αρητρίες που επίσης παρέχουν αίμα στον εγκέφαλο και έτσι αυτός δεν στερείται εντελώς του οξυγόνου. Συχνά τα θύματα που επιβιώνουν δεν εμφανίζουν καμία εγκεφαλική βλάβη. Άρα μπορεί κάποιος να επιβιώσει και να είναι και τελείως καλά.

ΓΕΝΙΚΑ TIPS ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:

  • Το πρώτο που συμβαίνει είναι η απώλεια των αισθήσεων και η μυική αδυναμία (εντός δευτερολέπτων) με αποτέλεσμα το θύμα να μη μπορεί να αναχαιτίσει την εξέλιξη. Γενικά η πίεση στον τράχηλο που απαιτείται για την απώλεια της συνείδησης είναι εξαιρετικά χαμηλή.
  • Δεν ευθύνεται η σύγκλιση των αεροφόρων οδών αλλά η απόφραξη των αιμοφόρων αγγείων
  • Μέχρι να επέλθει ο θάνατος διακρίνονται 3 περίοδοι
    • Α. Εμφανίζονται εμβοές, φωταψίες, αίσθημα θερμότητας στο κεφάλι και βάρος στα κάτω άκρα μέχρι να επέλθει η απώλεια της συνείδησης
    • Β. Εμφανίζονται τονικοί και κλονικοί σπασμοί
    • Γ. Επέρχεται χάλαση των σφιγκτήρων και θάνατος.
  • Μεταθανάτια ευρήματα μπορεί να είναι:
    • Πρόσωπο έντονα κυανωτικό, πρησμένο, μισάνοιχτα βλέφαρα, γλώσσα κυανωτική. Κλίση του κεφαλιού προς το αντίθετο σημείο από τη θέση του κόμπου του βρόχου. Αιμορραγία από τη μύτη ή τα αυτιά. Αιμορραγικές κηλίδες μόνο από το βρόχο και πάνω και ποτέ κάτω από αυτόν. Αιμορραγίες στα μάτια.
    • Αποτύπωμα του βρόχου στο λαιμό με τη μορφή αύλακας. Η αύλακα είναι λοξή με κορυφή το σημείο του κόμπου και μπορεί να μην έχει το ίδιο βάθος ή πλάτος σε όλη τη διαδρομή της. Μπορεί επίσης να είναι μονήρης ή διπλή ή πολλαπλή ανάλογα με το είδος του βρόχου. Συνήθως δεν περιβάλλει πλήρως το λαιμό.
    • Μπορεί να υπάρχουν εκδορές ή εκχυμώσεις στο λαιμό από την προσπάθεια του θύματος να απαλλαγεί από τον βρόχο 

ΟΚ, τώρα που το αναλύσαμε πάμε πίσω στο γράψιμο:

«If my Valentine you won’t be, I’ll hang myself on your Christmass tree».

-Ernest Hemingway, 88 Poems

 

«It’s better to swim in the sea below than to swing in the air and feed the crow»

Benjamin Franklin

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%80%CE%B1%CE%B3%CF%87%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82
  2. https://eglima.wordpress.com/2007/11/24/aghoni/
  3. http://www.capitalpunishmentuk.org/Hanging_myths.pdf
  4. http://panacea.med.uoa.gr/topic.aspx?id=245
  5. ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΝΤ. Σ. ΚΟΥΤΣΕΛΙΝΗ, Επιστημονικές Εκδόσεις Παρισιάνου.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά