Περιπλάνηση στο σύμπαν του Μαύρου Πύργου

by Νικόλας Παπακώστας

The man in black fled across the desert, and the Gunslinger followed.

Με την παραπάνω πρόταση ανοίγει ο Μαύρος Πύργος. Όταν πήρα στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο, θεωρούσα ότι είναι το καλύτερο opening line που έχω διαβάσει. Δεκατρία χρόνια μετά το θεωρώ ακόμα  ελληνική μετάφραση κάπως χάνει στην ποιητικότητα της συγκεκριμένης έναρξης).

Σήμερα – ή αύριο, ή μεθαύριο ή του χρόνου ανάλογα το πότε διαβάζετε αυτό το άρθρο – θα μιλήσουμε για το Έπος του Stephen King, το “Magnum Opus” του όπως το αποκάλεσε ο ίδιος. Το πρώτο μέρος του άρθρου, θα είναι spoiler free, γιατί μπορεί τα βιβλία να έχουν βγει εδώ και χρόνια, έπεται όμως η ταινία και δεν θέλω να σας τη χαλάσω. Και αν και συνήθως είμαι απόλυτος – όταν κάτι έχει βγει πάνω από 5 χρόνια, δεν υπάρχει spoiler – o Πύργος είναι τόσο αγαπημένο μου έργο, που θέλω να τον ζήσουν όλοι όπως και εγώ.

Ο Stephen King, δεν χρειάζεται προφανώς συστάσεις. Αν δεν ξέρετε ποιος είναι, μάλλον μπήκατε σε λάθος ιστότοπο (με τρομάζει λίγο το τι μπορεί να ψάχνατε, γιατί μόνο μια λέξη μοιάζει με το Nyctophilia, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα). Τέλος πάντων.

Το 1967, ο δεκαεννιάχρονος Stephen King έχοντας διαβάσει τον “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών” είχε αποφασίσει ότι θέλει να γράψει και αυτός ένα μεγάλο έργο, όχι με ξωτικά και μάγους (κατά τα λεγόμενά του ο εικοστός αιώνας είχε όλους τους Μάγους και τα Ξωτικά που θα χρειαζόταν) αλλά κάτι άλλο. Δεν ήξερε τι, όμως ήταν σίγουρος μέσα στην αλαζονεία της ηλικίας ότι θα ήταν αριστούργημα. Παρ όλα αυτά, από όσο έχει πει ο ίδιος, αποφάσισε να περιμένει τη μούσα του και να μην τον κυνηγήσει. Τρία χρόνια μετά, στις 19 Ιουνίου του 1970 όπως λέει ο ίδιος, βρέθηκε σε ένα σινεμά να βλέπει το “Ο Κάλος, ο Κάκος και ο Άσχημος” (η πρώτη γραφή αυτής της πρότασης έλεγε: να βλέπει τον Κάλο τον Κακό και τον Άσχημο, αλλά μπορεί κάποιοι να νόμιζαν ότι μιλάω για συγκεκριμένα άτομα).

Βλέποντας τον Eastwood στην τεράστια οθόνη να τον κοιτάει με εκείνα τα τεράστια μάτια πιλότου βομβαρδιστικού, η μούσα χτύπησε την πόρτα του μυαλού του νεαρού Stephen. Εκείνος της άνοιξε, την έπιασε από τα μαλλιά KAI ΤΗΣ ΓΆ… εεε ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΦΩΤΑ!

Ο Μαύρος Πύργος, εμπνευσμένος από το ποίημα “Ο Νεαρός Ρόλαντ ήρθε στον Μαύρο Πύργο” (Childe Roland to the Dark Tower Came) – έμπνευση για το ύφος, όπως λέει ο King – με τις πρώτες σελίδες – πάλι όπως λέει o King, μπροστά δεν ήμουνα – γραμμένες σε πράσινο χαρτί που βρήκε σε μια βιβλιοθήκη, δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την ιστορία μιας αναζήτησης.

…If at his counsel I should turn aside
Into that ominous tract which, all agree,
Hides the Dark Tower. Yet acquiescingly 
I did turn as he pointed: neither pride
Nor hope rekindling at the end descried,
So much as gladness that some end might be.

For, what with my whole world-wide wandering,
What with my search drawn out thro’ years, my hope 
Dwindled into a ghost not fit to cope
With that obstreperous joy success would bring,—
I hardly tried now to rebuke the spring
My heart made, finding failure in its scope…

Ο Πιστολέρο Ρόλαντ κυνηγάει τον άντρα με τα μαύρα. Είναι ένα από τα πολλά βήματα που πρέπει να κάνει για να φτάσει στον Μαύρο Πύργο. Ως αναγνώστες δεν ξέρουμε τίποτα άλλο όταν ξεκινάει η Ιστορία. Ο Κόσμος έχει προχωρήσει, όπως μας λέει ο Ρόλαντ, και έχει αλλάξει από τότε που ήταν παιδί. Σε εμάς μοιάζει να είναι η παράλληλο σύμπαν, η μεταποκαλυπτικό μέλλον. Υπάρχουν στοιχειά του κόσμου μας σε αυτόν πάντως, καθώς γίνονται αναφορές στο δολάριο και ακούγεται το Hey Jude (όχι κανονικά, αν το βιβλίο σας παίζει μουσική όταν το ανοίγετε να το πάτε σε κάνα πάπα). Ο Ρόλαντ από όσο μαθαίνουμε, είναι ο Τελευταίος του Γκιλεαντ (Γαλααδ σε κάποιες μεταφράσεις), όλοι του οι φίλοι είναι νεκροί – πεσόντες σε μια μάχη πολύ καιρό πριν- και κουβαλάει μαζί του τα όπλα του πάτερα του, σύμβολο της γενιάς του και της αποστολής του που δεν είναι άλλη από το να βρει τον Μαύρο Πύργο.

Αυτό στο οποίο βασίζεται ο King στο πρώτο βιβλίο, δεν είναι να μας πει ΓΙΑΤΊ ο Ρόλαντ ψάχνει τον πύργο, είναι να μας δείξει ότι ο Ρόλαντ είναι ΑΔΊΣΤΑΚΤΑ αφοσιωμένος στον σκοπό του, όπως είμαστε και εμείς όταν κλείνει το πρώτο βιβλίο και ας έχουμε μόνο την ελάχιστη ιδέα για το τι είναι αυτός ο Πύργος.

Στα επόμενα βιβλία της σειράς, ο King – που σε έχει γραπώσει αρκετά καλά – θα εισάγει νέους χαρακτήρες, τον καθένα αντίστοιχα αδίστακτο σε αυτό που θέλει, θα σε ταξιδέψει από ατελείωτες παράλιες σε ερειπωμένες πόλεις, θα σε κάνει να αγαπήσεις τους χαρακτήρες που μισείς, να μισήσεις τους χαρακτήρες που αγαπάς, να δεις πράγματα και καταστάσεις που θα σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι θα έκανες εσύ αν ήσουν εκεί, θα σου ανοίξει πόρτες – κυριολεκτικά και μεταφορικά- στον κόσμο του, στον κόσμο σου, στους κόσμους όλους, και θα σε κάνει να αναζητάς και εσύ τον Πύργο και το μυστικό που βρίσκεται στην κορυφή του με το ίδιο ακριβώς αδίστακτο πωρωμένο πάθος.

To βιβλίο ο King το έγραφε χαλαρά, εκδίδοντας περίπου ένα βιβλίου του πύργου ανά πέντε η έξι χρόνια, με το πρώτο να βγαίνει σε πλήρη μορφή το 1982. Τέσσερα βιβλία βγήκαν μέσα σε 15 χρόνια,(πάνω κάτω δηλαδή όσα έχει βγάλει και ο Μάρτιν του Game of Thrones στο ίδιο χρονικό διάστημα, με τη διαφορά ότι ο King σε αυτά τα 15 χρόνια έγραψε άλλα 18 ΒΙΒΛΊΑ ΜΑΛΆΚΑ ΣΑΠΙΟΚΟΙΛΙΑ ΜΆΡΤΙΝ. Το 1999 ο Stephen King είχε ένα ατύχημα που σχεδόν του κόστισε τη ζωή του. Ένα φορτηγάκι τον χτύπησε και τον τραυμάτισε πολύ άσχημα. Καθώς ανάρρωνε, φοβήθηκε ότι θα πέθαινε πριν τελειώσει το έργο του, και στρώθηκε στην δουλειά, γράφοντας τα τελευταία 3 βιβλία σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Για εμένα, η μεγαλειότητα του βιβλίου έγκειται σε ένα και μόνο πράγμα. Στο σύμπαν.

Ο Κινγκ καταφέρνει να ενώσει αν όχι όλα, τα περισσότερα από τα βιβλία του με το σύμπαν του πύργου, και το κάθε ένα από αυτά βάζει και ένα σκαλοπάτι για την πόρτα του. Κάθε μια νίκη του Κάλου ενάντια στο Κακό (η του Λευκού απέναντι στο Κόκκινο αν προτιμάτε) στα άλλα του βιβλία είναι και μια βοήθεια για τον Ρόλαντ.

Δεν είναι ανάγκη να έχεις διαβάσει όλα τα βιβλία που συνδέονται, κάνει το ταξίδι όμως πολύ πιο επικό αν το έχεις κάνει. Καταλαβαίνεις ότι ο Ρόλαντ και οι ακόλουθοι του, που τους μαζεύει έναν έναν στο δεύτερο και στο τρίτο βιβλίο, πολεμάνε για κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν κατεστραμμένο κόσμο.

Πολεμάνε για όλους τους κόσμους που υπήρχαν ή που θα υπάρξουν, είτε αυτοί είναι δημιούργημα του ίδιου του King, είτε δεν είναι.
Και όταν λέμε πολεμάνε, δεν αστειεύονται. Το βιβλίο πέρα από υπέροχη ανάπτυξη χαρακτήρων, έχει μερικές από τις πιο επικές μάχες που έχω διαβάσει. Όταν ο Ρόλαντ ή οποιοσδήποτε από το Κα-Τετ του τραβάει όπλο, ξέρεις ότι θα γίνει μακελειό. Αυτό είναι κάτι που υπάρχει από το πρώτο βιβλίο, και μόνο μεγαλώνει σε κλίμακα, ένταση και έκταση. Και είναι λογικό όταν ο κώδικας τιμής του βασικού σου χαρακτήρα αποτελείται από τρία πράγματα που και τα τρία έχουν να κάνουν με το θάνατο. Οι πιστολέρο σημαδεύουν με το μάτι, πυροβολούν με το μυαλό και σκοτώνουν με την καρδιά και είτε κρατάνε πιστόλι είτε κρατάνε καρότο αν σε βάλουν στο στόχαστρο ζωντανός δεν θα βγεις.

Δεν είναι άρτιο βιβλίο όμως, σε καμιά περίπτωση. Και δεν είναι, γιατί μέσα στα τριάντα χρόνια που το έγραφε ο King δεν ήταν πια είκοσι, ούτε μπορούσε να πιάσει την ίδια λογική. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον όμως το να βλέπεις όσο τα διαβάζεις, την εξέλιξη του συγγραφέα και πως βιβλίο με το βιβλίο γίνεται καλύτερος.

Ο Μαύρος Πύργος θεωρώ, ότι έχει θέση στην βιβλιοθήκη οποιουδήποτε ανθρώπου, ότι και να διαβάζει. Το βιβλίο καλύπτει από Fantasy, Sci Fi, ακόμα και φιλοσοφία και πραγματικά δεν νομίζω ότι δεν θα αρέσει σε κάποιον. Μιλάω για ΤΟ βιβλίο και όχι για ΤΑ βιβλία, γιατί ένα βιβλίο το θεωρώ. Υπομονή λίγο στο πρώτο μέρος και πραγματικά απογειώνεται.

Επίσης, σε όσους ΔΕΝ έχουν διαβάσει το βιβλίο, θα προτείνω το εξής -χωρίς spoiler πάντα. Αν αποφασίσετε να το διαβάσετε, κάποια στιγμή στο 7ο βιβλίο, θα διαβάσετε τον Stephen King (σελίδα 845 στην δική μου μετάφραση) να σας παροτρύνει να αφήσετε κάτω το βιβλίο και να κάνετε κάτι άλλο (ελπίζω στην ταινία να βρουν έναν τρόπο να κάνουν το ίδιο).

Εκείνη την στιγμή θα έχετε προχωρήσει πολύ μαζί με τον Ρόλαντ και θα είστε και εσείς πρεζόνια του πύργου, αλλά θα σας προτείνω να τον ακούσετε.

Αφήστε κάτω το βιβλίο όταν σας το πει, και κάντε κάτι άλλο.

Θα είστε καλύτερα.

Να ‘ναι πολλές οι μέρες σας, και ευχάριστες οι Νύχτες σας.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά