Τι “γεύση” έχει το σινεμά τρόμου ανά χώρα;

by Μαρίνος Πολίτης

Φαντάσου το σινεμά τρόμου σαν ένα απέραντο έθνικ εστιατόριο…

Γεια σας, περάστε! Καθίστε παρακαλώ! Ορίστε το μενού! Έχουμε γεύσεις από όλον τον κόσμο, γεύσεις ξεχωριστές που θα συνταράξουν τον κόσμο σας… και τους εφιάλτες σας. Εγγυόμαστε την πλήρη ικανοποίηση των οφθαλμών και της ψυχής σας. Το μενού είναι χωρισμένο ανά χώρα, περιγράφοντας ποιο είδος έχει μεγαλουργήσει εκεί, ώστε να προσθέσει την εν λόγω χώρα επάξια στον παγκόσμιο χάρτη του σκοτεινού κινηματογράφου. Και φυσικά, κάποια σπέσιαλ “πιάτα” που προτείνουμε ανεπιφύλακτα. Διαβάστε με την ησυχία σας κι επιστρέφω:

Γαλλία

Revenge (2017)

Όπως κάθε γκουρμέ εστιατόριο που σέβεται τον εαυτό του, κι εδώ τα γαλλικά μας πιάτα σερβίρονται με μπόλικο… αίμα. Η χώρα του ρομάντζου και της τέχνης αρέσκεται στο να ζωγραφίζει την οθόνη κόκκινη, με μερικές από τις πιο ακραίες ταινίες σπλάτερ που έχετε γευτεί ποτέ. Άλλωστε, πίσω (και κάτω) από τα ειδυλλιακά αξιοθέατα και τα χαριτωμένα καφέ, κείτεται μια μακρά ιστορία κατακομβών και αιθουσών βασανιστηρίων. Ίσως λίγη από αυτή τη μακάβρια ιστορία να επηρέασε τους δημιουργούς σινεμά τρόμου, που με μπόλικο μεράκι και τέχνη περιποιούνται κάθε ανθρώπινο μέλος των πρωταγωνιστών τους, με εκλεπτυσμένη και συνάμα ακραία βιαιότητα.

Προτείνουμε τα εξής πιάτα:

À l’intérieur (Inside) (2007)
Revenge (2017)
Haute Tension (2003)

Ισπανία

The Devil’s Backbone (2001)

Αν, από την άλλη, ψάχνετε μια πιο καλοψημένη ιστορία, με λιγότερο αίμα, αλλά δυνατή ατμόσφαιρα και παρουσίαση, δοκιμάστε τον παραμυθένιο τρόμο του ισπανικού κινηματογράφου. Οι σεφ του ισπανικού σινεμά τρόμου θέλουν να διηγηθούν μια ιστορία στα πιάτα τους, αφηγούνται τις ιστορίες τους μέσα σε σπίτια που δείχνουν φυσιολογικά, επιτρέπουν στον θεατή τη γνώριμη ασφάλεια, ώσπου δοκιμάσεις την πρώτη μπουκιά. Μικρές μικρές εκπλήξεις, ατμόσφαιρα που σε προϊδεάζει για κάτι πιο απόκοσμο, κι όταν η φαινομενικά αθώα κρούστα του πιάτου σπάσει, από πίσω κρύβονται στοιχειά, κρύβονται πλάσματα του σκότους. Τα παραμύθια αυτά δεν είναι για παιδιά. Αν και συχνά θα στα σερβίρουν παιδιά, ρίχνοντας τις άμυνες ακόμα περισσότερο. Το μυστικό τού ισπανικού τρόμου είναι στο φινάλε, γι’ αυτό φάε αργά και μείνε μέχρι το τέλος.

Ανοίξτε τα μάτια και το μυαλό σας κι απολαύστε:

El espinazo del diablo (The Devil’s Backbone) (2001)
[REC] (2007)
El Orfanato (The Orphanage) (2007)

Σουηδία & Νορβηγία

Dead Snow (2009)

Ένα κρύο πιάτο για τις ζεστές μέρες που έρχονται; Δοκιμάστε κάποιο από τα σκανδιναβικά μας πιάτα. Ασφαλώς και κάθε δημιουργία του μάστερσεφ Ίνγκμαρ Μπέργκμαν είναι μια πανδαισία ψυχικού τρόμου με φόντο απέραντες απομονωμένες πεδιάδες που σε καλούν να αναρωτηθείς αν ο τρόμος είναι στο πιάτο σου ή μέσα σου… Οι σύγχρονοι συμπατριώτες του αποφάσισαν για τα καλά να εκμεταλλευτούν την απεραντοσύνη του βόρειου χειμώνα… το χιόνι που τόσο τονίζει έστω και μια στάλα αίματος… και το κρύο, τόσο κρύο, που μια μπουκιά θα μουδιάσει το δέρμα και τον νου σου· κι ο κίνδυνος, ένας επίδοξος δολοφόνος ίσως, ίσως ακόμα και μια ολόκληρη ορδή ζόμπι ναζί (χωρίς πλάκα) θα σε βρει εντελώς απροετοίμαστο κι ανίκανο να αντιδράσεις.

Προσπερνώντας, λοιπόν, τον μάστερ Μπέργκμαν, προτείνουμε κάτι πιο σύγχρονο… και παγωμένο:

Frostbiten (Frostbite) (2006)
Død snø (Dead Snow) (2009)
Vittra (Wither) (2012)

Γερμανία

Nosferatu (1922)

Μια γεύση από τα παλιά. Πολύ παλιά. Κλασική, βίντατζ, σχεδόν ξεχασμένη. Οι σεφ της Γερμανίας ήταν εκ των πρώτων που έδωσαν μια σκοτεινή νότα στα πιάτα τους, συνειδητοποιώντας ότι το ασπρόμαυρο της οθόνης ήταν ο απόλυτος καμβάς για να παρουσιάσουν τους πρώτους δαίμονες της νέας αυτής τέχνης, τέρατα που αντιγράφηκαν, τεχνοτροπίες καινοτόμες που σόκαραν τότε και τώρα θεωρούνται δεδομένες. Η εικόνα τότε δεν ήταν τόσο καθαρή, πρέπει να έρθεις πιο κοντά, να ρίξεις μια καλύτερη ματιά για το τι κρύβεται στις σκιές, κι αυτό που κρύβεται θα σε αφήσει απόλυτα ικανοποιημένο.

Παραγγείλτε το παρελθόν, αγαπητοί πελάτες, και ταξιδέψτε στην εποχή που ο ανυποψίαστος θεατής πρώτη φορά γεύτηκε το σινεμά τρόμου:

Das Cabinet des Dr. Caligari (1920)
Nosferatu (1922)
Der Golem (1920)

Ιταλία

The Beyond (1981)

Παρουσίαση. Η μισή ουσία ενός πραγματικά γκουρμέ πιάτου. Κάθε πιρουνιά ένα έργο τέχνης για τα μάτια… πριν την δαγκώσεις βίαια και γεμίσεις με μακάβρια ικανοποίηση. Μια ακριβής περιγραφή των ιταλικών σλάσερ, γεμάτα με όμορφους πρωταγωνιστές, κυρίως νεαρές γυναίκες μέσα σε κτίρια φανταχτερής αρχιτεκτονικής, έντονα χρώματα και μια ύπαρξη μέσα από το σκοτάδι, με σκοπό να σβήσει καθετί όμορφο. Μόνο που δεν θα δεις αυτό το κάτι, κρύβεται βαθιά μέσα στο πιάτο σου και θα περιμένεις μέχρι το τέλος να το ανακαλύψεις… αν μπορέσεις να αγνοήσεις το ζευγάρι μάτια πίσω από το παράθυρο που παρακολουθεί την κάθε σου κίνηση.

Εναλλακτικά, έχουμε μερικά κλασικά ιταλικά πιάτα με ζόμπι. Όχι, τα ζόμπι μας δεν τρέχουν, είναι ιταλικής προέλευσης, ζουμερά, απαίσια στην όψη, ξερασμένα από την κόλαση. Απολαύστε:

Suspiria (1977)
Deliria (1987)
Dellamorte Dellamore (1994)

Ν. Κορέα

Train to Busan (2016)

Όποια κι αν είναι η παρουσίαση βέβαια, η ουσία είναι να χορτάσεις. Πιάτα γεμάτα, πιάτα βίαια, τα πιρούνια να λειτουργούν ασταμάτητα, να γεύεσαι σάρκα χωρίς αναστολές. Η πραγματική φύση του ανθρώπου είναι να καταναλώνει τον κόσμο γύρω του, να τον κατακρεουργεί αχόρταγα και τα πιάτα από την Ν. Κορέα σε προσκαλούν να κάνεις αυτό ακριβώς: να δεις τον άνθρωπο να εκφράζει τη βιαιότερή του φύση, ίσως με μια μικρή πινελιά υπερφυσικού, ίσως απλώς θυμίζοντας πόσο πραγματικός είναι ο τρόμος, αν αφεθούμε στα πρωτόγονα ένστικτά μας.

Καταβροχθίστε γρήγορα με την αγωνία έντονη, πριν σας αντιληφθεί ο μετρ με την αστυνομική στολή:

Train to Busan (2016)
I Saw the Devil (2010)
The Wailing (2016)

Ιαπωνία

Pulse (2001)

Κάθε μπουκιά ένα νέο σοκ. Μια αίσθηση φρίκης που θα μείνει αξέχαστη, γεύση τόσο έντονη, από την οποία θα κάνεις καιρό να συνέλθεις κι ίσως να αφήσεις και το πιάτο χωρίς να το τελειώσεις, ανίκανος να αντέξεις άλλο. Θα την αναζητήσεις ξανά όμως. Ξανά και ξανά. Γιατί είναι μια γεύση υπερφυσική, βγαλμένη από τις πλούσιες παραδόσεις αυτής της χώρας, όπου ο κόσμος των νεκρών επισκέπτεται τόσο συχνά τον δικό μας υπό τη μορφή σκοτεινών οντοτήτων. Πιάσε το πιρούνι προσεκτικά, σκέψου το καλά, προετοιμάσου ψυχολογικά και… γεύσου τον τρόμο στην πιο καθαρή μορφή του:

Ju-on (2002)
One Missed Call (2003)
Kairo (2001)

Έτοιμοι να παραγγείλετε;

Επιμέλεια κειμένου: Νέστορα Σοφία, Γλωσσολόγος & Επιμελήτρια κειμένων

Cover image: Στιγμιότυπο από την ταινία “The Dinner Party” (2020)

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά