… που οι μεγάλοι δεν θα βαρεθούν. Είτε έχετε δικά σας παιδιά είτε διδάσκετε παιδιά άλλων, αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε σας και στη δύσκολη δουλειά που όλοι σας κάνετε. Θα μιλήσουμε, βέβαια, για παιδικά βιβλία, μεταφρασμένα και στα αγγλικά (μπορώ να πιστοποιήσω εκ πείρας ότι ένας πολύ καλός τρόπος εκμάθησης μιας γλώσσας είναι μέσα από λογοτεχνικά βιβλία). Προφανώς και δεν έχω διαβάσει όλα τα παιδικά βιβλία που κυκλοφορούν, προφανώς και η λίστα αυτή δεν είναι πλήρης και δεν ισχυρίζομαι πως περιέχει τα “καλύτερα” ή τα “σημαντικότερα” παιδικά βιβλία όλων των εποχών. Πρόκειται απλώς για αναγνώσματα που έτυχε εγώ να αγαπήσω ως παιδί ή ως ενήλικη – ναι, διαβάζω ακόμη παιδικά βιβλία. Να τονίσω πως το κείμενο αφορά παιδική λογοτεχνία, όχι εφηβική, οπότε μην παραξενευτείτε από την έλλειψη σειρών όπως το “Harry Potter” ή το “His Dark Materials” (που τα λατρεύω και τα δύο).

Ο Μικρός Βρικόλακας – Αγγέλα Ζόμμερ-Μπόντενμπουργκ

Αυτό είναι το δεύτερο αφιέρωμα που γράφω στο Nyctophilia και ξεκινάει με τον “Μικρό Βρικόλακα”, πράγμα το οποίο θα πρέπει να σας δίνει μια ιδέα για το πόσο αγαπώ τη συγκεκριμένη σειρά. Τα βιβλία αυτά τα διάβασα όταν η ηλικία μου ήταν ακόμη μονοψήφια και οι περιπέτειες του Ρούντιγκερ φον Σλοττερστάιν, της αιμοδιψούς οικογένειάς του και του θνητού φίλου του, του Άντον Φασόλακ έχουν εντυπωθεί στο μυαλό μου για πάντα. Είναι ξεκαρδιστικά, ελάχιστα τρομαχτικά και, στο βάθος τους, κρύβουν ένα πολύ όμορφο μήνυμα για τη φιλία και την αποδοχή της διαφορετικότητας. Συν τοις άλλοις, οι βρικόλακες της Ζόμμερ-Μπόντενμπουργκ είναι από τους πιο παραδοσιακούς που κυκλοφορούν: κοιμούνται τη μέρα, έχουν αλλεργία στο σκόρδο, πετάνε με τρύπιες μπέρτες, τα ρούχα τους μυρίζουν μούχλα και, φυσικά, πίνουν αίμα. Με χαρακτήρες όπως η τρομερή θεία Δωροθέα, η μικρή αδελφή Άννα (που δεν της έχουν φυτρώσει ακόμη κυνόδοντες και πίνει… γάλα) και ο φρικτός νεκροθάφτης Κορακάιερ, πρόκειται για μια κλασσική σειρά βιβλίων που έχει αναθρέψει γενιές και γενιές από το 1979 που κυκλοφόρησε μέχρι σήμερα. Έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες και έχει πουλήσει πάνω από 12.000.000 αντίτυπα. Α, να προσθέσω πως η ελληνική μετάφραση είναι καταπληκτική

Η Μόμο – Μίχαελ Έντε

Ο Μίχαελ Έντε είναι μεγάλος έρωτας και θα μπορούσα να έχω επιλέξει σχεδόν οποιοδήποτε από τα παιδικά του βιβλία για τη λίστα αυτή. Διάλεξα τη “Μόμο” γιατί, από τη μία, μπορεί ευκολότερα να διαβαστεί από ένα παιδί, σε σχέση με την “Ιστορία χωρίς Τέλος” και, από την άλλη, η αλληγορική της πλευρά θα ικανοποίησει τον γονιό ή τον δάσκαλο που θα το διαβάσει στο/μαζί με το παιδί. Η Μόμο είναι η ιστορία ενός άστεγου κοριτσιού που μένει στα χαλάσματα ενός παλιού θεάτρου και είναι αγαπητή από όλους. Το μεγαλύτερο χάρισμά της είναι ότι ξέρει να ακούει. Όποιος μιλάει στη Μόμο ανακαλύπτει αλήθειες για τον εαυτό του, βρίσκει λύσεις στα προβλήματά του και ανακαλύπτει τη χαμένη του δημιουργικότητα. Η ζωή στη μικρή κοινότητα της οποίας αποτελεί μέλος κυλάει ήρεμα, μέχρι που εμφανίζονται οι Γκρίζοι Κύριοι, που αρχίζουν να κλέβουν τον χρόνο των ανθρώπων. Η μικρή Μόμο, λοιπόν, θα προσπαθήσει να σώσει τους φίλους της από την απειλή αυτή, με τη βοήθεια της Κασσιόπειας, μιας χελώνας που επικοινωνεί με γράμματα που γράφονται στο καβούκι της. Είναι ένα βιβλίο μαγικό, ανθρώπινο, υπέροχο και βαθιά συγκινητικό, όπως αυτά που μόνο ο Μίχαελ Έντε ήξερε να γράφει. Ναι, βασικά, ακόμη κι αν σας φαίνεται βαρύ για το παιδί σας, διαβάστε το για σας και σας εγγυώμαι πως δεν θα το μετανιώσετε καθόλου.

Ματίλντα – Ρόαλντ Νταλ

Το αυτό με τον Μίχαελ Έντε: οποιοδήποτε βιβλίο του κι αν βρεθεί στο δρόμο σας, είναι καλή επιλογή. Η “Ματίλντα”, όμως, είναι το προσωπικό μου αγαπημένο. Γονείς, δάσκαλοι, άνθρωποι κάντε μια χάρη στα παιδιά αυτού του κόσμου που αγαπάνε το διάβασμα με πάθος. Δώστε τους αυτό το βιβλίο. Θα τα κάνει να αισθανθούν λιγότερο μόνα και λιγότερα παράξενα. Όλα τα βιβλία του Ρόαλντ Νταλ απευθύνονται σε έξυπνα παιδιά, αλλά κανένα όσο η “Ματίλντα”. Η πρωταγωνίστριά μας είναι μια ιδιοφυία που στερείται τρυφερότητας και προσοχής από τους ανόητους και κουτοπόνηρους γονείς της, τραμπουκίζεται στο σχολείο από την απαίσια διευθύντρια και η μόνη της διέξοδος είναι οι ώρες που περνά στη βιβλιοθήκη και η συντροφιά της δασκάλας της, η οποία έχει πέσει κι αυτή θύμα της διευθύντριας. Κάποια στιγμή, η Ματίλντα αρχίζει να αναπτύσσει υπερφυσικές δυνάμεις και αποφασίζει να τις χρησιμοποιήσει για να αποδόσει δικαιοσύνη και να κάνει την αγαπημένη της δασκάλα χαρούμενη. Θα μπορούσε κανείς να πει πως πρόκειται για το origin story ενός υπερήρωα, αλλά καυστικό, αστείο και συναρπαστικό, όπως όλα τα βιβλία του υπέροχου Ρόαλντ Νταλ.

Goth Girl – Chris Riddell

O Chris Riddell είναι εικονογράφος και συγγραφέας και διαπρέπει και στα δύο. Τα βιβλία του με πρωταγωνίστρια τη μικρή, πανέξυπνη Ada Goth δεν είναι μονάχα ευφυέστατα και πολύ αστεία, είναι και πραγματικά κοσμήματα για τη βιβλιοθήκη σας (ειδικά οι hardback εκδόσεις με την ασημοτυπία). Είναι γοτθική λογοτεχνία, αλλά για παιδιά, με απίστευτες αναφορές που μόνο οι μεγάλοι θα καταλάβουν και θα εκτιμήσουν. Είναι γραμμένα σε απλή, εύκολη γλώσσα, έχουν πολύ ωραίους χαρακτήρες – με λίγα λόγια, ό,τι πρέπει για παιδιά που μαθαίνουν αγγλικά. Από τις υποσημειώσεις και την εκπληκτική εικονογράφηση μέχρι το εκάστοτε μυστήριο που η μικρή μας Ada καλείται κάθε φορά να λύσει, πρόκειται για μια σειρά βιβλίων χορταστική και απολαυστική. Εξίσου ωραία – αν και όχι φαντασίας ακριβώς – ειναι και η σειρά του με την Ottoline.

Fortunately, the Milk – Neil Gaiman

Ένα παραμύθι για παιδιά, από τον αγαπημένο μου Neil Gaiman. Για λίγο, σκέφτηκα να βάλω εδώ το “Coraline” (“Το Σπίτι στην Ομίχλη”, όπως έχει μεταφραστεί στα ελληνικά), αλλά αποφάσισα πως μάλλον ήταν πολύ σκοτεινό και προτίμησα το “Fortunately, the Milk”. Το βιβλίο κυκλοφορεί σε δύο εκδόσεις, μία σε εικονογράφηση Chris Riddell (ο κύριος από πάνω) και μία σε εικονογράφηση Skottie Young (ο οποίος είναι επίσης σπουδαίος). Το μικρό αυτό βιβλιαράκι αφηγείται τις περιπέτειες που πέρασε ένας μπαμπάς προκειμένου να φέρει γάλα στα παιδιά του για να φάνε πρωινό. Είναι εξωφρενικό, σουρεαλιστικό, ξεκαρδιστικό και μια μπουκιά βιβλίο. Κατάλληλο για μικρότερες ηλικίες, αποτελεί κι αυτό μια ιδανική επιλογή για μικρά παιδιά που μαθαίνουν αγγλικά. Και, εντάξει, είναι Neil Gaiman, τι άλλο χρειάζεται να πω για να σας πείσω, δηλαδή;

Χόμπιτ – J. R. R. Tolkien

Ε, έπρεπε. Δεν θα μπορούσα να μην. Και μη μου πει κανείς ότι δεν είναι παιδικό βιβλίο το “Χόμπιτ” – ήταν υποψήφιο για Carnegie, που είναι ένα από τα πιο σημαντικά βραβεία που δίνονται στην παιδική λογοτεχνία. Ο Μπίλμπο Μπάγκινς, το χόμπιτ της ιστορίας μας, ζει μια ήσυχη ζωή μέχρι που εμφανίζονται στην πόρτα του ο Γκάνταλφ ο μάγος και δεκατρείς νάνοι, ζητώντας της βοήθειά του για μια υπόθεση με έναν δράκο. Το “Χόμπιτ” είναι περιπετειώδες, γεμάτο φαντασία, έχει πλάκα και είναι δεδομένο πως ένα παιδί θα περάσει καλά μαζί του. Είναι ένα βιβλίο που δεν χάνει τίποτα από τη δυναμική του και, όσων χρονών κι αν είναι κάποιος, θα το ευχαριστηθεί. Και, μια συμβουλή: παρόλο που το “Ροβεράντομ” είναι και πιο μικρό και πιο παιδικό, είναι λιγότερο καλό βιβλίο. Προτιμήστε το “Χόμπιτ”, γιατί αξίζει και την επιπλέον προσπάθεια και τον επιπλέον χρόνο.

Η Τελευταία Μαύρη Γάτα – Ευγένιος Τριβιζάς

Μία ακόμη περίπτωση συγγραφέα του οποίου θα μπορούσα να έχω διαλέξει περισσότερα από ένα βιβλία. Επέλεξα την “Τελευταία Μαύρη Γάτα” γιατί ζούμε σε μια εποχή μισαλλοδοξίας και ρατσισμού και είναι σημαντικό να προσφέρουμε στα παιδιά ιστορίες για την αποδοχή. Σ’ ένα φανταστικό νησί, μια ομάδα προληπτικών αρχίζει να καταδιώκει τις μαύρες γάτες. Ήρωας της ιστορίας μας… η τελευταία μαύρη γάτα του τίτλου, που προσπαθεί να γλιτώσει τη ζωή της και να κρυφτεί από τους προληπτικούς. Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι σπουδαίος συγγραφέας και, παρόλο που δεν είχα σκοπό να συμπεριλάβω Έλληνες στη λίστα μου, δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ δυνατό και πολύ συγκινητικό βιβλίο που, αν ήμουν γονιός, θα ήθελα το παιδί μου να διαβάσει και να διδαχτεί από αυτό. Και μιας και η ίδια το διάβασα όταν ήμουν φοιτήτρια, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως άνετα θα το ευχαριστηθεί κι ένας μεγάλος.

 

Παραμύθι Χωρίς Όνομα – Πηνελόπη Δέλτα

Μου κάνει εντύπωση το πόσους ανθρώπους γνωρίζω κάθε μέρα που διαβάζουν βιβλία, αλλά δεν έχουν διαβάσει Πηνελόπη Δέλτα. Κι αν έχουν διαβάσει, θα είναι συνήθως ο “Τρελαντώνης”, ο “Μάγκας”, τα “Μυστικά του Βάλτου” – γενικά, τα μεγαλύτερα βιβλία της. Ε, το “Παραμύθι Χωρίς Όνομα” είναι το δικό μου αγαπημένο, είναι ένα βιβλίο που έχω διαβάσει δεκάδες φορές ως παιδί και ως ενήλικη και ποτέ δεν παύει να με συγκινεί. Το βασιλόπουλο της ιστορίας μας προέρχεται από μια ξεπεσμένη και φτωχή πια βασιλική οικογένεια (με πατέρα τον Αστόχαστο και μητέρα την Παλάβω, μπορεί κανείς να καταλάβει και πώς ξέπεσαν και πώς έχασαν τα πλούτη τους) και ταξιδεύει στο βασίλειό του προσπαθώντας να γνωρίσει τους ανθρώπους του και να κάνει το καλύτερο για τον λαό και τη χώρα του. Και παρά τις μαύρες του στιγμές, είναι ένα βιβλίο αισιόδοξο, εν τέλει.

Αδελφοί Λεοντόκαρδοι – Άστριντ Λίντγκρεν

Πωπω, αυτό πραγματικά είναι ένα βαρύ βιβλίο, αλλά κλασσική παιδική λογοτεχνία παρ’ όλα αυτά. Δύο αδέλφια ταξιδεύουν σε μια φανταστική χώρα μετά τον θάνατό τους (όχι, δεν είναι σπόιλερ), η οποία όμως βρίσκεται κάτω από τον ζυγό ενός τύραννου. Έχει μεταφραστεί σε 46 γλώσσες και είναι ένα μυθιστόρημα για την αγάπη, τη φιλία και την ελευθερία, αλλά και για το πώς η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη κι ευχάριστη. Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, όχι πάντα ακριβώς ευχάριστο, αλλά σίγουρα μια ουσιαστική αναγνωστική εμπειρία. Θα έλεγα πως απευθύνεται σε κάπως μεγαλύτερα παιδιά, λόγω των θεμάτων του, αν και δεν είναι εφηβικό. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως είναι εξαντλημένο στα ελληνικά, αλλά αν σταθείτε τυχεροί και το βρείτε, αξίζει.

 

Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας και άλλες ιστορίες – Όσκαρ Ουάιλντ

Αυτή η έκδοση είναι διαφορετική από τη δική μου, που περιέχει επίσης και το “Ο Ψαράς και η Ψυχή του” – που είναι σαφέστατα ένα ενήλικο παραμύθι, αν και ομολογώ πως εγώ δεν έπαθα τίποτα τρομερό που το διάβασα στα νιάτα μου. Πέρα από την αριστουργηματική, ομώνυμη ιστορία (με την οποία έχω ρίξει άπειρο κλάμα), έχει και τον επίσης εξαιρετικό “Εγωιστή Γίγαντα”, αλλά και άλλα παραμύθια τα οποία είναι γραμμένα στο όμορφο, λυρικό ύφος του Ουάιλντ και θα χτυπήσουν αλύπητα την τρυφερή, παιδική ψυχή με ίσες δόσεις συγκίνησης και αισιοδοξίας.

 

Αυτή, λοιπόν, ήταν η λίστα μου. Να διαβάζετε στα παιδιά και να τους αγοράζετε βιβλία για να διαβάζουν, να τα πηγαίνετε σε βιβλιοθήκες και να τους μάθετε να αγαπούν τη λογοτεχνία.

Ποια είναι τα δικά σας αγαπημένα παιδικά βιβλία φαντασίας; Μην ξεχάσετε να μας το πείτε στα σχόλια. Μέχρι την επόμενη φορά, καλές αναγνώσεις!

προτεινουμε επίσης

1 comment

mptnt 8 Απριλίου 2017 - 10:53 ΜΜ

Και εγώ που είμαι μεγάλο παιδί, τώρα θέλω να (ξανά)διαβάσω πολλά από αυτά!

Comments are closed.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά