Γιώτα Χουλιάρα, οι σκοτεινές ρίζες των παραμυθιών

by Παναγιώτης Κάρδαρης

Συνέντευξη της Γιώτας Χουλιάρας, δημοσιογράφου και συγγραφέα στον Παναγιώτη Κάρδαρη

“Ας μην λησμονούμε ότι η πιο δημοφιλής υπόθεση σε όλα τα κλασσικά παραμύθια είναι αυτή του Χαμένου Παραδείσου που ξανακερδήθηκε”.

Γιώτα Χουλιάρα

«Μια φορά κι έναν καιρό, αν και δεν ήταν ο καιρός μου ή ο καιρός σας ή ο καιρός κανενός άλλου, σε μια άλλη εποχή και πολύ μακριά από αυτά τα μέρη…..».

Η αρχή των παραμυθιών των αδερφών Γκριμ

 

Σε ένα κόσμο που διαρκώς κινείται και αλλάζει, η ψυχή του μύθου αποτελεί τον σημαντικότερο πυρήνα της μνήμης της ανθρωπότητας, η οποία μέσα από τον συμβολισμό της αφήγησης, διηγείται την δική της περιπέτεια. Αφηγείται τον δικό της αγώνα για την επιβίωση σε ένα κόσμο όμορφο και γοητευτικό, μα συνάμα άγριο και φοβερό. Εξιστορεί τα κατορθώματα της, τον ηρωισμό της, ακόμα και τα φρικτά της λάθη και τους φόβους της μέσα στην πορεία του δικού της ονείρου για την απολύτρωση από τους εφιάλτες που κρύβει η πραγματικότητα, κλειδί της οποία είναι η δύναμη της αλλαγής. Η μυθοποίηση της πραγματικότητας λειτούργησε και λειτουργεί θεραπευτικά, αμυντικά και επιθετικά, έναντι αυτών των εφιαλτών και της βιαιότητας της αλλαγής. Δίνοντας μια πιο «μαγική» διάσταση στην πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Ο πυρήνας της αφηγηματικής παράδοσης παραμένει ίδιος εις το διηνεκές αλλάζοντας μόνο, σε κάθε εποχή, το κέλυφος της παρουσίας του. Χρησιμοποιεί  νέα ονόματα, νέες έννοιες, νέες λέξεις για να περιγράψει, όμως, το ίδιο ακριβώς πράγμα, τη  διαχρονική τραγωδία της ύπαρξης. Στην πορεία των αιώνων, η προφορική αφηγηματική παράδοση γέννησε πολλά είδη διήγησης, ένα από αυτά είναι το γνωστό λογοτεχνικό είδος που ονομάζουμε παραμύθι.

Τι είναι όμως τα παραμύθια; Απλά γραώδης μύθοι για να κοιμούνται τα παιδιά; Ιστορίες που έλεγαν οι παλιοί γύρω από τη θράκα ή είναι κάτι περισσότερο; Ένας, ας πούμε, καθρέπτης της πραγματικότητας που περνάει μέσα από τα φίλτρα μια βαθιάς ασυνείδητης αντίληψης. Άραγε τι υπάρχει πέραν και από αυτήν την αντίληψη; Αυτό και αν είναι θέμα για παραμύθι! Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιώτα Χουλιάρα, ήδη γνωστή στο δικό της, ευαίσθητο και τρομερά νευραλγικό, τομέα αυτόν της αρθρογραφίας και της έρευνας που αφορά την παγκόσμια γεωπολιτικής σκακιέρα, δίνει τις δικές της απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα. Μέσα από μία τεκμηριωμένη έρευνα και με αντικειμενική ματιά στα παραμύθια του χθες, δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα του σήμερα. Έχουμε λοιπόν τη χαρά να φιλοξενούμε στο αγαπημένο μας site, το Nyctophilia.gr, συνέντευξη της κας Χουλιάρα, η οποία δέχθηκε με χαρά να μοιραστεί με εμάς και τους φίλους αναγνώστες και τις φίλες αναγνώστριες, ένα μέρος της εμπειρίας της από την έρευνα του βάθους της παράδοσης των παραμυθιών.

Π.K: Γιώτα πρώτα απ’ όλα θα μου επιτρέψεις να σε ευχαριστήσω για το χρόνο που παραχωρείς σε μένα και στους αναγνώστες της Nyctophilia, μια και σήμερα τα τεταρτημόρια του ρολογιού είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που έχει ο δυτικός άνθρωπος.

Γ.Χ: Να ευχαριστήσω και ‘γω από την πλευρά μου τόσο εσένα, Παναγιώτη μου, όσο και το Nyctophilia για την δυνατότητα που μας δίνει να ρίξουμε φως σ΄ένα θέμα ιδιαίτερα σημαντικό, αλλά παραμελημένο.  Δυστυχώς, όπως σωστά αναφέρεις, ο άνθρωπος στον δυτικό κόσμο έγινε έρμαιο του ρολογιού και τρέχει έναν ατελείωτο αγώνα με το χρόνο. Έναν αγώνα εξ΄αρχής χαμένο, λησμονώντας την παράδοση ετών, τη χαρά της απλότητας και την ουσία. Γι΄αυτό, ενάντια στα τεταρτημόρια του ρολογιού και παρά την πίεση που μας προξενεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής, όπου όλα γίνονται σε fast forward, οφείλουμε να «κλέβουμε» χρόνο για στιγμές που μας γεμίζουν, για να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας και για να επικοινωνήσουμε με τους άλλους πραγματικά.

Π.Κ: Λέγαμε λοιπόν για τα παραμύθια και για την έκδοση του νέου σου βιβλίου, «Ο Βιασμός της Κοκκινοσκουφίτσας, η σκοτεινή όψη των παραμυθιών», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άλλωστε (Σεπτέμβριος 2017).  Τι ήταν αυτό που σε παρακίνησε να ασχοληθείς με το ιδιαίτερο θέμα του αφηγηματικού είδους που ονομάζεται παραμύθι;  Κοντολογίς, ποιοι είναι οι λόγοι που σε οδήγησαν στα να αρχίσεις το ταξίδι της συγγραφής;

Γ.Χ: Αρχικά, να τονίσω ότι δεν είμαι συγγραφέας αλλά δημοσιογράφος. Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μια ιστορική έρευνα για τον τρόπο που τα παραμύθια εξελίχθηκαν ανά τους αιώνες. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια προσπάθεια να παρουσιαστεί/αποκρυπτογραφηθεί η σκοτεινή πλευρά των αποκαλούμενων, σήμερα, παιδικών παραμυθιών. Δεν επιχειρείται ψυχολογική ερμηνεία ή ανάλυση τους. Είναι κάτι που τ΄αφήνω στον κλάδο της ψυχολογίας. Προσωπικά, ψάχνω να βρω εκείνα τα αόρατα νήματα που συνδέουν τα παραμύθια με τις πρώτες κοινωνίες των ανθρώπων και την εξέλιξη τους, με την πάροδο του χρόνου, στα σημερινά παιδικά ακούσματα στις σύγχρονες κοινωνίες. Ο βασικός λόγος που με οδήγησε στη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου μας πάει πίσω στο χρόνο, στα παιδικά μου χρόνια, όπου, όπως όλα τα κοριτσάκια, λάτρευα τα παραμύθια. Υπήρχε, όμως, κάτι που με ενοχλούσε. Το τέλος με το λιτό «Έζησαν αυτοί καλά…» δεν μου έδινε αρκετές πληροφορίες για την εξέλιξη της ιστορίας. Μου άφηνε ένα κενό και, ταυτόχρονα, με προβλημάτιζε γιατί όλα τα παραμύθια που είχα ακούσει ή διαβάσει, τελείωναν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Μεγαλώνοντας, ως έφηβη πλέον, με απασχόλησαν τα πολιτικώς ορθά παραμύθια όπου οι ήρωες ήταν ταυτόχρονα και αντι-ήρωες και κάπου εκεί γεννήθηκε η ιδέα του βιβλίου σαν μια προσπάθεια να αποκωδικοποιήσω όσα ως παιδί δεν είχα αντιληφθεί.  Βέβαια, χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια, να κάνω μια μακρά διαδρομή στο χώρο της δημοσιογραφίας και της αρθρογραφίας και να ασχοληθώ με το διεθνές ρεπορτάζ για να φτάσω, τελικά, στη συγγραφή και ολοκλήρωση του βιβλίου.

Π.Κ: Σε αυτό το σημείο, αν και είμαι «επισήμως» νονός του έργου, για καταλάβουν οι αναγνώστες περί τίνος πρόκειται, θα ήθελα να σε ρωτήσω για τη σχέση τίτλου και περιεχομένου. Ποια είναι αυτή η βαθύτερη ποιότητα των παραμυθιών η οποία προκάλεσε την «εφεύρεση» αυτού του εμβληματικού τίτλου;

Γ.Χ:   Ο τίτλος του βιβλίου εκτός από εμβληματικός, μπορεί να χαρακτηριστεί και προκλητικός, ενδεχομένως, για μερικούς ή, ίσως, και περίεργος. Εδώ να τονίσουμε ότι είσαι ο υπαίτιος, ο νονός του έργου, όπως λες, καθώς ήταν δική σου επιλογή με βάση τις συζητήσεις που είχαμε κάνει κατά την διάρκεια της συγγραφής. Μια σωστή επιλογή γιατί όπως θα κατανοήσουν και οι αναγνώστες του βιβλίου, ο τίτλος απηχεί ακριβώς την «πραγματικότητα» των παραμυθιών καθώς τα σεξουαλικά υπονοούμενα και, πολύ συχνά, οι σεξουαλικές συνευρέσεις των ηρώων ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Για παράδειγμα, όταν ο Σαρλς Περρώ «έγραψε» το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας, ο σκοπός του ήταν να δώσει ένα ηθικό δίδαγμα στις νεαρές κοπέλες της εποχής του ώστε να αποφεύγουν τους «λύκους», δηλαδή τα αρσενικά που θα προσπαθούσαν να τις ξεγελάσουν. Να τονίσω εδώ ότι τα εισαγωγικά στο ρήμα έγραψε δεν χρησιμοποιήθηκαν τυχαία, διότι αυτό που αγνοούν οι περισσότεροι σήμερα, είναι πως ο Περρώ και οι αδερφοί Γκριμ δεν ήταν παραμυθάδες, αλλά συλλέκτες ιστοριών της εποχής τους, ιστοριών που μεταδίδονταν από γενιά σε γενιά προφορικά και είχαν ως σκοπό, αρχικά να διασκεδάσουν και να διαπαιδαγωγήσουν τους μεγάλους και όχι τα παιδιά. Οι ιστορίες αυτές, στην αρχική τους μορφή, ήταν βίαιες καθώς παρουσίαζαν την κοσμοθεωρία, τις φοβίες και τις δεισιδαιμονίες του πρωτόγονου ανθρώπου. Στα πρώτα παραμύθια γονείς εγκαταλείπουν τα παιδιά τους, μητέρες κακομεταχειρίζονται και βασανίζουν τις κόρες τους, πατεράδες τις παντρεύονται ή έρχονται σε σεξουαλική επαφή μαζί τους, άρχοντες εκμεταλλεύονται τους υπηκόους τους, ενώ συχνά παρατηρούμε και το φαινόμενο της ανθρωποφαγίας, χαρακτηριστικό των πρώτων κοινωνιών.  Αυτό συμβαίνει γιατί όλες αυτές οι ιστορίες έλκουν την καταγωγή τους από την μυθολογία του βορρά και την σκανδιναβική παράδοση, μύθους, δηλαδή, και ιστορίες που ήταν βίαιες και ελάχιστα ενδιαφέρονταν για τις ευαισθησίες της σημερινής σύγχρονης κοινωνίας.

Π.Κ: Αν τα παραμύθια αντανακλούν τους πιο μύχιους φόβους και τις πιο κρυφές ελπίδες του ανθρώπινου είδους, θα μπορούσαμε να πούμε, με σύγχρονους, όρους ότι η προφορική παράδοση των παραμυθιών, είναι ένας είδος ψυχοθεραπείας της ανθρωπότητας που προσπαθεί, αιώνια, να ξεφύγει από τους εφιάλτες της. Μπορούσαν και μπορούν να λειτουργήσουν σαν ένα ψυχόδραμα με «λυτρωτικές» ιδιότητες;

Γ.Χ: Σύμφωνα με τους επιστήμονες (ψυχολόγους και λαογράφους), ο ρόλος του παραμυθιού είναι κυρίως ψυχαγωγικός άρα και λυτρωτικός, γιατί η ψυχαγωγία απελευθερώνει/λυτρώνει τον άνθρωπο. Τα παραμύθια, ουσιαστικά, μας δίνουν την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε την παρέμβαση του ανθρώπου σε μια κατάσταση που τον απασχολεί ή του δημιουργεί προβλήματα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ένα είδος οδηγού συμπεριφοράς και, πολλές φορές, λειτουργούσαν προειδοποιητικά ώστε να αποτρέψουν τον ακροατή από το να κάνει κάτι που θα ήταν μοιραίο για τον ίδιο. Για παράδειγμα, ο δρ Βαλέριος Γκέιστ, ειδικός στη βιολογία, τη συμπεριφορά και την κοινωνική δυναμική των μεγάλων θηλαστικών, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρι, στην Αλμπέρτα του Καναδά υποστηρίζει ότι στην πραγματικότητα τα παραμύθια και οι μύθοι με θέμα τους λύκους, δημιουργήθηκαν με βάση τον πραγματικό κίνδυνο που προήλθε από επιθέσεις λύκων εκείνη την εποχή. Τα περισσότερα παραμύθια με θέμα τον λύκο είναι από διηγήσεις αγροτών και προέρχονται από τις εμπειρίες και τους κινδύνους της αγροτικής ζωής.

Γενικά, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι στις πρώτες κοινωνίες των ανθρώπων, τα παραμύθια είχαν διδακτικό χαρακτήρα. Αρκετά από αυτά με τη μορφή έμμετρου ποιήματος, τραγουδιού, ή νανουρίσματος, μεταβιβάζονταν από γενιά σε γενιά και παρουσίαζαν την κοσμοθεωρία του πρωτόγονου ανθρώπου, τις αντιλήψεις του για τη γέννηση του κόσμου, τον φόβο του για τα διάφορα φυσικά φαινόμενα, την πίστη του στη μαγεία, στη δεισιδαιμονία, στις υπερφυσικές ικανότητες των μάγων / σοφών της φυλής του, τη στενή του σχέση με τα ζώα τα οποία θεωρούσε συντρόφους, τα όνειρά του που τον μετέφεραν σε άγνωστους τόπους με τρόπο ανεξήγητο, όλα αυτά πέρασαν μέσα στα παραμύθια. Ο αρχέτυπος χαρακτήρας και η συμβολική μορφή των παραμυθιών τα έκανε κατανοητά σε άτομα διαφόρων ηλικιών, εποχών και πολιτισμών και παρείχε τις γέφυρες επικοινωνίας από τη μια γενιά στην επόμενη. Ταυτόχρονα, τα σύμβολα/αλληγορίες της αφηγηματικής ιστορίας του παραμυθιού προσαρμόζονταν ανάλογα με την κουλτούρα και τον πολιτισμό κάθε λαού ώστε να γίνονται κατανοητά από τους ανθρώπους της εκάστοτε φυλής, σε όποια τάξη και αν ανήκαν. Άρα, υπό αυτή την έννοια, ουσιαστικά ως ακούσματα λειτουργούσαν λυτρωτικά και διδακτικά.

Π.Κ: Ποια είναι τα συχνότερα μοτίβα που συναντάμε στα μεσαιωνικά παραμύθια και για ποιο λόγο;

Γ.Χ:  H πιο δημοφιλής υπόθεση σ’ όλα τα κλασσικά, μεσαιωνικά παραμύθια είναι αυτή του «Χαμένου Παραδείσου» που κερδήθηκε ξανά. Ο ήρωας/πρωταγωνιστής περνάει τις δοκιμασίες όπως αυτές παρουσιάζονται κατά την ροή του παραμυθιού, κερδίζει την πριγκίπισσα (είτε την σώζει από τον μάγο / τη μάγισσα, τον δράκο ή το τέρας,  είτε την ξυπνά από τα μάγια), την παντρεύεται και γίνεται βασιλιάς. Το ευτυχισμένο ζευγάρι, ως άλλοι πρωτόπλαστοι, μέσα από τις δοκιμασίες απαλλάσσονται από τις αμαρτίες που φέρει η γενιά τους και επιστρέφουν εξιλεωμένοι στον «Χαμένο Παράδεισο».

Π.Κ: Υπάρχει κάποια βαθύτερη σύνδεση του μαγικού, πλην άγριου, κόσμου των παραμυθιών με τις παλαιές μορφές λατρείας και θρησκευτικότητας; (Πόσο βαθιές είναι τελικά οι ρίζες της παράδοσής τους;).

Γ.Χ: Σαφέστατα και υπάρχει σύνδεση και, μάλιστα, βαθιά και άμεση. Ο γάμος του ήρωα με την ηρωίδα, το κλασσικό μοτίβο του παραμυθιού που αναφέραμε προηγουμένως, παρουσιάζει την ένωση του αρσενικού με το θηλυκό που σηματοδοτεί και το ευτυχισμένο τέλος των παραμυθιών. Η ένωση αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από την ένωση της Ψυχής με το Σώμα ή την ένωση του Ήλιου (Αρσενικό) με τη Σελήνη (Θηλυκό). Μια ένωση κατάλοιπο της Ηλιακής και Σεληνιακής λατρείας των ευρωπαϊκών λαών, η οποία πέρασε στα παραμύθια με σκοπό να μεταβιβαστεί από γενιά σε γενιά και να διασωθεί με αλληγορικό / συμβολικό τρόπο, καθώς απειλούνταν από τη διάδοση του Χριστιανισμού στην Ευρώπη και την αυστηρότητα της Εκκλησίας. Όλα τα παραμύθια είναι γεμάτα από τέτοιου είδους αλληγορίες της παγανιστικής εποχής και σχετίζονται άμεσα με τις αλλαγές της φύσης και τις εποχές.  Στην εποχή του πρώιμου Μεσαίωνα (από τον πέμπτο έως τον δέκατο αιώνα – όπου σηματοδοτείται στην αρχή της και η παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) οι άνθρωποι μετέφεραν τις παραδόσεις μέσα από τα παραμύθια. Μάλιστα, οι διηγήσεις γίνονταν δίπλα στο τζάκι, πολλές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας. Σύμφωνα με έρευνες οι άνθρωποι του Μεσαίωνα δεν κοιμόταν ολόκληρη τη νύχτα. Συνήθως κοιμόταν 4 ώρες και ξυπνούσαν είτε για να κάνουν εργασίες, είτε για να διηγηθούν παραμύθια και να κοιμηθούν αργότερα. Δεν είναι τυχαίο που τα περισσότερα Καθολικά εγχειρίδια προσευχής του Μεσαίωνα περιέχουν προσευχές ειδικά για τα διαστήματα μεταξύ των δυο ύπνων της νύχτας, προφανώς σε μια προσπάθεια της Καθολικής Εκκλησίας να αντικαταστήσει τη συνήθεια των παραμυθιών με τις παγανιστικές ρίζες.

Π.Κ: Ποια είναι η διαφορά του μύθου από το παραμύθι; Ισχύει ότι οι πρώτοι είναι η μήτρα  των αρχετύπων και αφορούν τη συλλογικότητα, ενώ τα δεύτερα κάνουν χρήση των γεννηθέντων αρχετύπων σε πιο… τοπικά και χρονικά περιορισμένο επίπεδο;

Γ.Χ:  Όπως αναφέρει και η Τζ.Σ. Κούπερ στο βιβλίο της “Ο θαυμαστός Κόσμος των Παραμυθιών”, μια έκδοση του 1988, ο μύθος ανήκει σε όλο το ανθρώπινο γένος. Αν και περιέχει τμήματα από την ιστορία του ανθρώπου, ασχολείται κυρίως με το υπερφυσικό.

Όπως αναφέρω προσωπικά στον επίλογο του βιβλίου μου :

«Κάποτε ήταν ένας μύθος ο οποίος είχε πατέρα του τον θρύλο, δηλαδή έγινε στην πραγματικότητα αλλά πριν από πάρα πολλά χρόνια. Τόσα πολλά που οι ανθρώπινες κοινωνίες τον μπέρδεψαν με άλλους θρύλους και του έδωσαν στοιχεία και από άλλους μύθους. Καθώς, όμως ,τα χρόνια περνούσαν ο μύθος έγινε ιστορία, μια ιστορία που την γνώριζε μόνο η γιαγιά και τα σκοτεινά βράδια του χειμώνα, δίπλα στο αναμμένο τζάκι, την έλεγε στα παιδιά. Τα μικρότερα είχαν αναρωτηθεί πολλές φορές για την ιστορία της γιαγιάς. Την ρωτούσαν και εκείνη τους απαντούσε πώς ήταν παραμύθι».

Π.Κ: Θεωρείς ότι τα παραμύθια έχασαν μέρος της ποιότητας τους και της χρησιμότητάς τους, ως αναπόσπαστο μέρος της προφορικής και της λαογραφικής παράδοσης, με τη μεταφορά τους στη μεγάλη οθόνη;

Γ.Χ: Η μεγάλη οθόνη, ως κομμάτι της τεχνολογίας, απομυθοποίησε και, αν θέλεις, άλλαξε πολλά στη ζωή του ανθρώπου. Λογικό ήταν να απομακρύνει και την κουλτούρα της προφορικής και λαογραφικής παράδοσης από τα παραμύθια, τα οποία τα μετέτρεψε σε καθαρά παιδικά κομμάτια. Οι κινηματογραφικές ταινίες παρουσίασαν μια εξευγενισμένη πλευρά των παραμυθιών, ειδικά όσες ταινίες υπήρξαν ήταν αποτέλεσμα της εταιρείας Disney. Βέβαια, ανά διαστήματα έχουν γυριστεί και πιο σκοτεινές εκδοχές των παραμυθιών, οι οποίες παρουσιάστηκαν στον κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια. Ήταν παραγωγές που θέλησαν να μείνουν πιστές στην αρχική όψη των παραμυθιών. Μια από αυτές τις ταινίες είναι «Το Παραμύθι των Παραμυθιών» (Tale of Tales) του Ιταλού σκηνοθέτη Ματέο Γκαρόνε (Matteo Garrone). Η ταινία του 2015 ιταλικής και γαλλικής παραγωγής δεν ξεφεύγει από τη «βάρβαρη υπόθεση» των ιστοριών της συλλογής του Μπαζίλ επιλέγοντας τρεις ιστορίες από τη συλλογή παραμυθιών «Πενταήμερον».

Π.Κ: Γιώτα, λόγω επαγγέλματος, ζεις καθημερινά την πεζή  και αιματηρή πραγματικότητα σε έναν κόσμο που όλο μας υπόσχεται ότι θα γίνει καλύτερος αλλά ποτέ δεν γίνεται. Πιστεύεις σε αυτό που λένε για την απομάγευση του δυτικού κόσμου, ο οποίος έχει παραδοθεί στα δίχτυα ενός αδάμαστου υλισμού και ότι τα παραμύθια, ως μέρος μιας παλαιότερης κοσμοθέασης, δεν έχουν θέση στο σήμερα;

Γ.Χ: Η αλήθεια είναι πως στη σημερινή εποχή, οι μύθοι, τα σύμβολα, οι παραδόσεις και κομμάτια της ανθρώπινης κουλτούρας χιλιάδων ετών έχουν υποτιμηθεί και, συχνά, εξοριστεί από τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Οι άνθρωποι της πόλης χάσαμε την επαφή μας με τη φύση και ξεχάσαμε να λειτουργούμε με τις αισθήσεις. Δεν ακούμε, δεν γευόμαστε πλέον. Μόνο εκτελούμε εντολές ταχύτητας.

Π.Κ. Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;

Γ.Χ: Το ερώτημα που θέτεις ουσιαστικά αναφέρεται στο περιβόητο ροζ happy end. Όμως, το περιβόητο  happy end των κινηματογραφικών ρομαντικών ταινιών της βιομηχανίας του θεάματος και των ευαίσθητων ιστοριών best seller, οι οποίες απευθύνονται κυρίως σε θηλυκό αναγνωστικό κοινό είναι μια εφεύρεση της καταναλωτικής μας κοινωνίας.Το ευτυχισμένο τέλος παγιώθηκε στην κουλτούρα του δυτικού πολιτισμού από τις αρχές του 20 ου αιώνα και έπειτα και αποτέλεσε αναπόσπαστο στοιχείο του παραμυθιού από την στιγμή που το τελευταίο έγινε τμήμα της παιδικής λογοτεχνίας. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ακόμη και στο υποτιθέμενο ευτυχές τέλος των ιστοριών, δεν εξασφαλίζεται το ευτυχισμένο τέλος για όλους τους ήρωες, καθώς διάφοροι αθώοι χαρακτήρες που απλά πλαισιώνουν τον κεντρικό ήρωα / ηρωίδα ενδέχεται να θυσιαστούν και να πεθάνουν.

Π.Κ: Και πάλι ευχαριστούμε για το χρόνο σου και για τις πολύτιμες γνώσεις που μας χάρισες. Ευχόμαστε καλή επιτυχία και καλοτάξιδο το νέο σου βιβλίο!

https://www.facebook.com/%CE%9F-%CE%92%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%9A%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82-506617076351212/

Who Is Who:

Η Γιώτα Χουλιάρα σπούδασε Ψυχολογία αλλά την κέρδισε η μεγάλη της αγάπη, το ραδιόφωνο. Μετά τα μαθήματα ορθοφωνίας, ξεκίνησε μαθήματα δημοσιογραφίας και εργάστηκε για χρόνια στην παραγωγή ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών τoυ τηλεοπτικού σταθμού και ραδιοφωνικού σταθμού Αρτ. Από το 2009 μέχρι το 2014 είχε καθημερινή πρωινή πολιτική εκπομπή (6:00π.μ με 8:00 π.μ) στους 90,6 Art Fm. Από το 2012 μέχρι και σήμερα είναι αρχισυντάκτρια στο γεωπολιτικό portal Geopolitics and Daily News και στο ηλεκτρονικό γεωπολιτικό περιοδικό του.Από το 2013 μέχρι και το 2015 εργάστηκε ως σύμβουλος πολιτικής στην εταιρεία ασφαλείας IISCA. Από το 2013 μέχρι το 2016 συνεργάστηκε με τα περιοδικά Hellenic Nexus και Τρίτο Μάτι ως πολιτικός συντάκτης/αρθρογράφος. Tο 2014 ανέλαβε την αρχισυνταξία στο διμηνιαίο περιοδικό πολιτικής και οικονομικής φύσεως Κοινωνική Επιθεώρηση. Από το 2015 είναι ανταποκρίτρια σε θέματα πολιτικής και γεωπολιτικής για τον HELLAS FM, τον μεγαλύτερο σταθμό των ομογενών στη Νέα Υόρκη ενώ συνεργάζεται και με τη Βεργίνα Τηλεόραση. Το 2016 ανέλαβε ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων στην ΑΓΣΕΕ (Ανωτάτη Γενική Συνομοσπονδία Συνταξιούχων Ελλάδος). Αυτή την περίοδο ετοιμάζει το δεύτερο βιβλίο της, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί για το περιοδικό Plan Be που κυκλοφορεί κάθε μήνα με την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής καθώς και για το περιοδικό Νimbus των εκδόσεων Άλλωστε.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά