Διήγημα: “Νεκρή Φύση” του Περικλή Μποζινάκη

by Περικλής Μποζινάκης

Το διήγημα “Νεκρή Φύση” του Περικλή Μποζινάκη συμμετέχει στο αφιέρωμα Τρόμου & Επιστημονικής Φαντασίας της Nyctophilia.gr.

Η ακίνητη, μελιά έκρηξη στο γέρμα της μέρας σκορπίζεται σ’ ένα σβήσιμο που δεν γίνεται αντιληπτό με το μάτι. Φιλτράρεται μέσα από την τεράστια τζαμαρία, εδώ, στον εικοστό-τρίτο όροφο, και χρωματίζει τη μορφή της Λώρας, ακίνητης, στο κάθισμα που στέκεται αντικριστά στη θέα. Το κάθισμα βρίσκεται πάντοτε εκεί, στη θέση του, περιμένοντας με την απόκοσμη υπομονή των άψυχων αντικειμένων.

Την βλέπεις από την πόρτα στον στενό διάδρομο, καθώς τον διασχίζεις.

Δεν απευθύνεσαι στη γυναικεία φιγούρα. Κρατάς τις σκέψεις σου για τον εαυτό σου. Άλλωστε και να μιλήσεις, οι λέξεις σου θα φτάσουν παραμορφωμένες στ’ αφτιά της, στερημένες νοήματος, σαν σήματα από κάποια απέραντη, μακρινή άβυσσο σε κάποιο ραντάρ. Ίσως όμως να κάνεις λάθος, και η Λώρα να είναι η ιδανική ακροάτρια. Υπομονετική και με κατανόηση.

Μέσα στο στούντιο νιώθεις τον παλμό και το μούδιασμα στα ακροδάχτυλά σου, καθώς η εύπλαστη οθόνη του Icon ζωντανεύει στην παλάμη σου. Αμέσως κρατάς στο χέρι σου το πρόσωπο του Δανέζη. Η φωνή του μοιάζει στην αρχή με δοκιμαστικό, κατεστραμμένο αρχείο – ένας ψηφιακός θόρυβος που αρθρώνει ανθρώπινες λέξεις. Μετά αποκτά την φυσιολογική υφή της.

«Στέλνω τα δείγματα», λέει. «Ο ατζέντης στην γκαλερί είναι ενθουσιασμένος».

«Έξοχα», του απαντάς. «Δεν θα αμφιβάλλει ποτέ ξανά για την αισθητική της εταιρίας».

Ο Δανέζης στέλνει εικόνες, τρισδιάστατες, που μοιάζουν να παίρνουν τις πρώτες ανάσες τους σαν πλάσματα που ξεπροβάλλουν από την κοιλιά μιας απόκοσμης μάνας. Τις αποθηκεύεις.

Τη νύχτα, καθώς βυθίζεσαι στο μουντό σύμπαν του ύπνου νιώθεις τον παλμό του Icon καθώς, αποσπασμένο από σένα, απορροφά πληροφορίες και κατεβάζει δεδομένα και εφαρμογές για να εγκαταστήσει τις ενημερώσεις που θα το βελτιώσουν κι άλλο, πιο πριν από τα υπόλοιπα μοντέλα. Έχεις συχνά την αίσθηση πως αυτή η τελευταίας γενιάς συσκευή διακατέχεται από κάποιου είδους φθόνο για τις υπόλοιπες μηχανές: έχει επικρατήσει σε έναν σχεδόν βιολογικό αγώνα εξελικτικής πορείας, αλλά πάντοτε καραδοκεί ο κίνδυνος της αναβάθμισης κάποιου άλλου μοντέλου.

Λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος σκέφτεσαι ξανά τη Λώρα. Στα βάθη του δωματίου, στο μισόφωτο, ο τρισδιάστατος εκτυπωτής στέκει ακίνητος και σιωπηλός.

Δεν κοιμάσαι ποτέ με τη Λώρα. Ξέρεις ότι θα παρασυρθείς και θα ενδώσεις. Αποφεύγεις να κάνεις σεξ παλαιού τύπου, εξ επαφής, μαζί της, αλλά δεν τα καταφέρνεις πάντα. Αυτό είναι ένα δύσκολο ζήτημα που σε απασχολεί από την πρώτη στιγμή, τότε που την εκτύπωσες.

Κοιτάζεις το ομοίωμα κι έρχονται στον νου σου σκόρπιες εικόνες από το πρόσφατο παρελθόν. Συνειρμοί, που βάζουν μπρος έναν μηχανισμό που άπαξ και ξεκινήσει δεν σταματιέται καθόλου εύκολα. Νιώθεις ένα βούλιαγμα μέσα σου καθώς φέρνεις στον νου σου τη γυναίκα που υπήρξε το πρότυπο για το αντίγραφο, το φτιαγμένο από τον τρισδιάστατο εκτυπωτή. Μετά, το βύθισμα αυτό μεταμορφώνεται σε μια φρίκη που μοιάζει να προκαλείται από κάποιο βαρύ χρέος. Αλλά, τελικά, και αυτή η ίδια η φρίκη σβήνει αφήνοντας πίσω της ένα μούδιασμα, έναν απόηχο κάποιας θεμελιώδους απώλειας που θα πρέπει να μοιάζει με την αίσθηση ενός ακρωτηριασμένου μέλους: το φάντασμα ενός χεριού που απουσιάζει.

Και η αίσθηση αυτή μπορεί να μετριάζεται, αλλά ποτέ δεν χάνεται εντελώς, παρά το ψεύτικο μέλος που έχει αντικαταστήσει το αληθινό.

Η Λώρα, ένα πλάσμα ανόργανο, ένα αντικείμενο υλοποιημένο από ένα μηχάνημα βάσει αυστηρών πληροφοριών και διαστάσεων. Και η Λώρα Βλαντή, το μοντέλο, η νεκρή εδώ και μήνες γυναίκα που είχε αναπτύξει μαζί σου εκείνη ιδιότυπη σχέση. Πανομοιότυπη, αλλά με μια σαφή αν και ανεπαίσθητη όψη κούκλας. Η προδοτική ιδιότητα του πλαστού, του κατασκευασμένου.

Θυμάσαι σαν τώρα, σα να συμβαίνει αυτή τη στιγμή, το σκάνερ να σαρώνει το σώμα της ζωντανής γυναίκας, να μεταφράζει στον τρισδιάστατο εκτυπωτή τις διαστάσεις του εξωτερικού αλλά και της ανατομίας της μέχρι την τελευταία, ιλιγγιώδη λεπτομέρεια.

Δεν μπορείς να αποφύγεις ένα ρίγος όταν ξέρεις ότι με τη σάρωση του σκάνερ ο εκτυπωτής αντέγραψε και σχημάτισε ακόμη και τον κακοήθη όγκο στη μήτρα της. Το αυθαίρετο, μικροσκοπικό αλλά τερατώδες σχήμα της αρρώστιας που τελικά τη σκότωσε.

Η πόρτα είναι ασφαλισμένη, ο εκτυπωτής σε ουδετερότητα. Το Icon δίνει τις πληροφορίες με μια άφυλη, απόμακρη φωνή λογισμικού. Η Λώρα στέκεται ακίνητη, περίεργα ελκυστική, με την ηρεμία ενός φαντάσματος στην αντανάκλαση του απαλού φωτός. Για μια τρομερή στιγμή νομίζεις ότι μια λάμψη, ανθρώπινη, περνάει και φεύγει από τα μάτια του ομοιώματος. Αλλά δεν είναι παρά ένα αντίγραφο από ρινίσματα και σιλικόνη κυμαινόμενης πυκνότητας. Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να υπάρχει μια ανεπαίσθητη απόκριση στην εξωτερική πίεση. Τα μέλη του μετακινούνται ελάχιστα, ανακλαστικά, όταν κάποιος εξασκήσει πίεση πάνω του. Δεν μπορείς να βγάλεις απ’ το μυαλό σου πως ήταν δική της επιθυμία η τεχνητή αναπαραγωγή του σώματός της όταν έμαθε ότι δεν της μένουν παρά λίγοι μήνες ζωής. Ένα σύμβολο, μια απομίμηση του αφανισμένου εαυτού της, που θα παραμείνει ανέγγιχτο απ’ τον χρόνο των θνητών, στοιχειώνοντας το διαμέρισμά σου. Αναγνωρίζεις στιγμιαία ότι βυθίζεσαι οριστικά σε μια επικίνδυνη ψύχωση που εκτρέπει τη ζωή σου, ανεπαίσθητα, χρόνια τώρα. Σε νερά αχαρτογράφητα. Μετά, όπως συνήθως, ξεχνιέσαι παρασυρμένος από τον νοσηρό ερωτισμό που εκπέμπει – ή που νομίζεις ότι εκπέμπει.

Την αγκαλιάζεις. Τα μέλη της μετακινούνται ελάχιστα αλλά αισθητά, σα να σε αγκαλιάζει κι εκείνη.

Καθόσαστε μαζί στο τραπέζι. Όπως πάντα αρνείται να φάει.

Η εικόνα θυμίζει κάποιο σιωπηλό ζευγάρι, απόλυτα εξοικειωμένο με τη μοίρα του.

Αργότερα, στον ζόφο της νύχτας που πέφτει, ενδίδεις σε αυτή την περίεργη διαστροφή που μοιάζει να σου γνέφει από το υποσυνείδητό σου. Σαν κάτι να προσπαθεί να σου πει, μέσω της νοσηρότητας. Κάνεις σεξ με τη Λώρα. Θα ήθελα να σου αρέσει όπως σου άρεσα εγώ, φέρνεις στον νου σου τα λόγια της αληθινής Λώρας σχετικά με το αντίγραφό της, λίγες μέρες πριν πεθάνει.

Ανακλαστικά προσπαθείς να αποφύγεις το ανέκφραστο πρόσωπο της κούκλας καθώς το πέος σου σε πλήρη στύση βυθίζεται στο αιδοίο της από απαλή σιλικόνη.

Η εικόνα και η αίσθηση της αρσενικής σάρκας που χωνεύεται από μια απομίμηση της θηλυκής στοιχειώνει το μυαλό σου. Καθώς κινείσαι σαν επιληπτικός μέσα της, νιώθεις μια ανεπαίσθητη κίνηση πίσω σου. Κάτι περίεργο, μια εντύπωση και μια αίσθηση αγγίγματος στη μέση και τους γλουτούς σου.

Τα ανυψωμένα, ανοιχτά πόδια του ομοιώματος κινήθηκαν…

Μια αποτρόπαια εντύπωση σε κυριεύει: τα πόδια της Λώρας έχουν αγκαλιάσει τη μέση σου. Πιέζουν τους γλουτούς σου, σε σπρώχνουν, σε κρατάνε για… Για ποιον λόγο; Ο παλμός του πανικού σε παγώνει. Φοβάσαι ότι η καρδιά σου θα σταματήσει, και τραβιέσαι έντρομος από μέσα της. Ιδέα σου ήταν. Τα μέλη της απλά διπλώθηκαν ελάχιστα, ανακλαστικά, από την πίεση στο σώμα της…

Καθώς προσπαθείς να συντονιστείς ξανά με τον αληθινό χωροχρόνο, αποφεύγεις να κοιτάξεις το πρόσωπο του ανδρείκελου από κάτω σου. Η μορφή της κούκλας, με γερμένο λαιμό και ανοιχτά, στραβά χέρια, μοιάζει με πτώμα αυτόχειρα στην άσφαλτο, μετά από τη μοιραία πτώση.

«Είχα νεότερα από την Εβελίνα Κλοκ» λέει το πρόσωπο του Δανέζη δίπλα από τον τρισδιάστατο εκτυπωτή. «Αν δεν είσαι δικτυωμένος θα τα πούμε αργότερα.» Δεν του απαντάς ούτε ενεργοποιείς τη ζωντανή λήψη για να σε δει. Σε λίγο η εύπλαστη οθόνη του Icon είναι σιωπηλή, ουδέτερη, με το φόντο της να θυμίζει ανθρώπινη σάρκα.

Η συσκευή σου δίνει τις τυπικές πληροφορίες για την κατάσταση των μηχανών και του διαμερίσματος.

Στο τέλος προσθέτει: Το προϊόν του εκτυπωτή προσπαθεί να σε παγιδέψει.

Νοιώθεις την καρδιά σου να καλπάζει επικίνδυνα. Στη σπονδυλική σου στήλη κατεβαίνει αργά ένα κρύο δάχτυλο.

«Τι εννοείς;» ρωτάς το Icon, και πετάγεσαι έκπληκτος με τον ήχο της φωνής σου που θυμίζει αξιοθρήνητο κρώξιμο.

Καμία απάντηση. Προφανώς, η παρατήρηση ήταν το πρώτο βήμα μιας πληροφορίας της οποίας τα δεδομένα δεν έχουν συλλεχθεί ακόμα. Το αδιανόητο βέβαια είναι η σύμπτωση της προειδοποίησης με την εφιαλτική εντύπωση που είχες πως η Λώρα κινήθηκε όταν… Όταν κάνατε… Όταν έκανες σεξ, μαζί της, τέλος πάντων.

Πρέπει να διασχίσεις αυτή την αχαρτογράφητη περιοχή μέχρι τέλους. Να βυθιστείς στα βάθη της ιδιόμορφης ψύχωσής σου και να βγεις από την άλλη μεριά. Αν σταματήσεις στη μέση, χάθηκες…

Το απόγευμα έκανες πάλι σεξ μαζί της. Είναι αξιοσημείωτο το πώς καταφέρνει να σε διεγείρει μέσω σκόρπιων φαντασιώσεων το ομοίωμα με το όνομα της νεκρής. Η ίδια προκλητική, παράλογη εντύπωση καρφώθηκε στο μυαλό σου: τα πόδια του αντίγραφου σα να αγκάλιασαν τη μέση σου για να σε κρατήσουν μέσα της…

Μετακίνησες τα πόδια της σπρώχνοντας προς τα πίσω.

Δεν αντιστάθηκαν, παρά ελάχιστα. Άνοιξαν χαλαρά, κι εσύ τραβήχτηκες κι έχυσες ραντίζοντας τα πλούσια στήθη του πλάσματος από σιλικόνη. Μια σταγόνα σπέρματος προσγειώθηκε στο ανέκφραστο πρόσωπο της Λώρας.

Ίσως να είχες την ίδια αίσθηση επειδή ακριβώς την περίμενες.

Η έμμονη ιδέα, πυροδοτημένη από την προειδοποίηση του Icon, είχε αυτό το αποτέλεσμα. Την επιβεβαίωση του φόβου σου.

Το προϊόν του εκτυπωτή προσπαθεί να σε παγιδέψει, επαναλαμβάνει το Icon στην παλάμη σου.

«Με ποιον τρόπο;» ρωτάς ψύχραιμα.

Θέλει να εκσπερματώσεις μέσα του για να το γονιμοποιήσεις, σχηματίζει την απάντηση η άφυλη φωνή της συσκευής. Θέλει να αναπαραχθεί.

«Αυτό είναι εντελώς παράλογο», λες, αλλά οι χτύποι της καρδιάς σου γίνονται εκκωφαντικοί. Έχεις την αίσθηση ότι ο φωτισμός χαμηλώνει, λες κι ένα πέπλο πέφτει στον χώρο. «Είναι ένα ανόργανο αντικείμενο. Ένα ομοίωμα ανθρώπου δεν μπορεί να γονιμοποιηθεί από έναν ζωντανό άνθρωπο. Αυτό που λες δεν μπορεί να το καταφέρει η Λώρα».

Το ζήτημα δεν είναι αν μπορεί να το καταφέρει ή όχι. Το ζήτημα είναι ότι διαθέτει τη βούληση να το επιδιώξει. Οι λέξεις της συσκευής μοιάζουν να πέφτουν μία-μία στο πάτωμα, σαν κρυστάλλινα θραύσματα.

Το προϊόν αυτό είναι ένα σφάλμα. Ο τρισδιάστατος εκτυπωτής είναι ελαττωματικός. Απενεργοποίησέ τον. Κάνε ενημέρωση στον δικό μου. Διαθέτω πλέον πρόγραμμα τρισδιάστατου εκτυπωτή. Ακούς τη συσκευή σαν υπνωτισμένος. Ο νους σου δεν σκέφτεται πλέον λογικά.

Ανοίγεις τα μάτια σου ξυπνώντας στο σκοτάδι. Αντιλαμβάνεσαι μια αόριστη παρουσία κοντά σου. Μια παρουσία με διφορούμενη υπόσταση – απαλή αλλά και αμείλικτη σαν άγαλμα. Η παρουσία βρίσκεται όρθια από πάνω σου, η μορφή της ένα θαμπό σχήμα στο σκοτάδι. Σε παρακολουθεί καθώς κοιμάσαι. Φοβάσαι ότι η καρδιά σου θα σταματήσει απ’ τον πανικό. Η Λώρα με ορθάνοιχτα μάτια. Σαν επίβουλο, υπνωτισμένο αρπαχτικό. Παρακολουθεί. Παρατηρεί τα όνειρά σου. Άραγε, ξεχώρισε την ίδια της τη μορφή στους εφιάλτες σου; Το ανδρείκελο μετακινήθηκε… Μόνο του… Όχι. Συνειδητοποιείς ότι δεν βρίσκεσαι στο κρεβάτι σου. Μα βέβαια. Σε πήρε ο ύπνος στον καναπέ στο στούντιο. Εσύ είχες αφήσει το πλάσμα όρθιο, στη μέση του στούντιο, μπροστά στον καναπέ, λίγο πριν αποκοιμηθείς.

Το Icon έχει σκοπό να σε παρασύρει. Ο φθόνος του, είναι φανερός στις πληροφορίες που σου δίνει. Επιδιώκει να υπερβεί όλες τις άλλες μηχανές. Θέλει να κυριαρχήσει απολύτως στο μυαλό σου και το διαμέρισμα. Κι αν παρόλα αυτά τα προφανή, η Λώρα παραμένει επικίνδυνη και ελαττωματική; Επικίνδυνη για την κλονισμένη ψυχική σου υγεία; Πήρες την απόφαση να την καταστρέψεις. Δεν μπόρεσες. Στάθηκε αδύνατο να αφανίσεις το σύμβολο της γυναίκας που κουβαλούσε μέσα του το καθρέφτισμα της αρρώστιας που την σκότωσε. Κάτι άλλο πρέπει να γίνει. Είναι η μόνη διέξοδος. Ισορροπημένη. Συμμετρική. Και μη αναστρέψιμη.

Κλείνεις αργά τα μάτια σου, ήρεμος πλέον. Το σκάνερ σαρώνει το σώμα σου, συλλέγει τις πληροφορίες του μέχρι την τελευταία, ιλιγγιώδη λεπτομέρεια. Σε λίγο ο τρισδιάστατος εκτυπωτής αρχίζει να δημιουργεί την εκτύπωσή σου. Το αποτύπωμα του σώματός σου στον χώρο. Αλλεπάλληλα επίπεδα προστίθενται καταλαμβάνοντας δεδομένες διαστάσεις μέσα στο κουβούκλιο, σχηματίζοντας σταδιακά τον εαυτό σου. Την τρισδιάστατη απομίμησή σου. Το ακίνητο, ανέκφραστο πλάσμα μοιάζει να ξυπνάει από τον αιώνιο ύπνο της ανυπαρξίας μέσα στο καινούργιο του σπίτι.

Ο εαυτός σου είναι παράξενος. Δεν μπορείς να ερμηνεύσεις τα συναισθήματα που σου προκαλεί η θέα του. Τον βάζεις να καθίσει στο στούντιο, δίπλα στη Λώρα. Ταιριάζουν. Πολύ.

Μετά απενεργοποιείς τον τρισδιάστατο εκτυπωτή. Και μετά ξεκινάς την απενεργοποίηση του Icon. Μπαίνεις στα κεντρικά αρχεία χαϊδεύοντάς τα με τα ακροδάχτυλά σου. Η συσκευή πανικοβάλλεται.

Αν προχωρήσεις θα χάσεις τα πάντα, σε προειδοποιεί η συσκευή, αγνοώντας ότι έχεις ήδη χάσει τα πάντα, κάτι που δεν αφορά απλώς πληροφορίες. Αυτό, μόνο ένα έλλογο ον μπορεί να το κατανοήσει. Ψηλαφείς τα πιο κρυφά του προγράμματα, σα να έχεις χώσει τα δάχτυλά σου στα σπλάχνα του και να ψάχνεις για την καρδιά του. Την εντοπίσεις και την ξεριζώνεις. Η συσκευή είναι νεκρή.

Καιρός να φεύγεις. Να τους αφήσεις μόνους τους, μια Εύα κι έναν Αδάμ από την ανάποδη, στο ήσυχο διαμέρισμα, για πάντα. Βγαίνεις στο μπαλκόνι, η θέα από τα ύψη αυτά είναι απέραντη και παντοτινή. Κλείνεις τα μάτια σου και βουτάς στο κενό.

Art by H.R. Giger

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά