Διήγημα: “Το Βλέμμα” του Maurice Level

by Ιλέην Ρήγα

Η ζοφερή σκιά ενός νεκρού πέφτει πάνω σ’ έναν γιατρό και τη γυναίκα του. Το διήγημα “Le regard” του Maurice Level δημοσιεύτηκε ως “The Look” τον Μάρτιο του 1933 στο περιοδικό “Weird Tales”.

Η φωτιά των καυσόξυλων αργόσβηνε στο τζάκι. Κάτι σ’ ολόκληρο το δωμάτιο, το οποίο φωτιζόταν από μια αδύναμη λάμπα, ήταν απροσδιόριστα απειλητικό, πράγμα που μου πάγωσε το αίμα από την πρώτη στιγμή που πάτησα εκεί το πόδι μου.
Ο φίλος μου με υποδέχτηκε. “Χαίρομαι που σε βλέπω, χαίρομαι τόσο πολύ”, είπε δίνοντάς μου το χέρι.
Είχε γεράσει και αλλάξει τόσο πολύ που μετά βίας τον αναγνώρισα. Τείνοντας το χέρι του προς το τζάκι μού είπε χαμηλόφωνα: “Φίλε μου, Ζανβίλ, η γυναίκα μου”.
Διέκρινα ένα πολύ χλωμό πρόσωπο και μια λεπτοκαμωμένη φιγούρα που υποκλίθηκε ελαφρά, καθώς μια φωνή υποτονική, κουρασμένη, φωνή μελαγχολίας, μουρμούρισε: “Χαιρόμαστε που σας βλέπουμε, μεσιέ”.
Ο φίλος μου μού έφερε μια καρέκλα. Η λευκή φιγούρα παραδόθηκε στην ακινησία και στη σιωπή, μια νεκρική σιωπή που σκόρπισε πάνω μας αόριστες σκέψεις.
Δεν έβρισκα τι να πω. Οι δυο τους ήταν σύζυγοι εδώ και μερικούς μήνες. Ήταν για χρόνια ερωτευμένοι πριν να είναι ελεύθεροι να παντρευτούν. Κι ορίστε πώς τους βρίσκω τώρα!
Ο φίλος μου έσπασε τη σιωπή με μια διστακτική ερώτηση σχετικά με την υγεία μου, και οι σκέψεις του έμοιαζαν ν’ απομακρύνονται από τα λόγια που έβγαιναν από τα χείλη του.
“Καλά”, απάντησα και πρόσθεσα χαμηλόφωνα: “Είσαι ευτυχισμένος;”
“Ναι”, ψιθύρισε.
Η γυναίκα του έβηξε ελαφρώς και ανασηκώθηκε.
“Συγχωρέστε με, μεσιέ, όμως νιώθω λίγο κουρασμένη. Θα μου επιτρέψετε ν’ αποσυρθώ. Παρακαλώ, μη σηκώνεστε”.
Διέσχισε τη τραπεζαρία, επέτρεψε στον άντρα της να της δώσει ένα φιλί στο μέτωπο κι αποχώρησε.
Ο φίλος μου σηκώθηκε κι άρχισε να πηγαινοέρχεται αργά, στρίβοντας το μουστάκι του. Σταμάτησε απότομα μπροστά μου και με έπιασε από τον ώμο.
“Είπα πως είμαι ευτυχισμένος. Ήταν ψέμα”.
Έμεινα να τον κοιτώ άφωνος από την έκπληξη.
“Δεν αμφιβάλλω πως θεωρείς ότι είμαι τρελός”, συνέχισε. “Ίσως όχι ακόμα, όμως σύντομα θα γίνω όπως πάω… Δεν νιώθεις κι εσύ πως κάτι απόκοσμο πλανάται πάνω από αυτό το σπίτι;”
“Η γυναίκα σου κι εσύ μοιάζετε σαν κάτι να σας επισκιάζει, σίγουρα. Κάποια ανησυχία, αδιαμφισβήτητα, κάτι που ίσως δεν είναι τόσο σημαντικό όσο νομίζεις”.
“Όχι! Όχι, όχι! Μια φρίκη έρπεται σ’ αυτούς τους τοίχους, σέρνεται σ’ αυτά τα πατώματα. Ανάμεσα σε μένα και την γυναίκα μου υπάρχει η σκιά ενός εγκλήματος… Εγκλήματος!
Όπως ήδη γνωρίζεις, η γυναίκα που σήμερα είναι η σύζυγός μου ήταν για πολλούς μήνες η ερωμένη μου. Ξέρεις πόσο απελπισμένα την αγαπούσα… ή μάλλον δεν ξέρεις. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει… Το λάτρευα αυτό το πλάσμα, το λάτρευα σε βαθμό υποταγής, παράνοιας. Από τη μέρα που ήρθε στη ζωή μου, δεν υπήρχε άλλη ζωή για μένα. Η ύπαρξή μου εξαρτώταν από κείνη, έγινε ψεγάδι στη διαύγειά μου, φλέβα στο αίμα μου.
Σκέφτηκα να κλεφτούμε, να προκαλέσω σκάνδαλο. Όμως, κανείς μας δεν είχε τα μέσα για να επιβιώσουμε. Είχα μόνο το επάγγελμά μου. Και δεν τολμούσαμε ούτε να σκεφτούμε να ζήσουμε ανοιχτά μαζί στο Παρίσι. Έτσι, ξέγραψα τιμή και περηφάνια και κάθε ηθικό φραγμό. Για να μπορώ να την βλέπω πιο συχνά, γνώρισα τον σύζυγό της, κέρδισα την εμπιστοσύνη του και έγινα τακτικός επισκέπτης του και στενός του φίλος.
Έγινα εκείνος ο ανήθικος τρίτος σ’ ένα σπιτικό, εκείνος που, υπό τη φιλόξενη στέγη, κλέβει εν ψυχρώ από τον νοικοκύρη την γαλήνη και την ευτυχία του.
Περνούσα τις διακοπές μου μαζί τους. Ήταν εξαιρετικός αθλητής. Όσο εκείνος έλειπε στα δάση και στα λιβάδια, εγώ περνούσα τον χρόνο μου μαζί της.
Μια μέρα οι δυο μας τρομάξαμε από πολύ δυνατές κραυγές. Έτρεξα κάτω και βρήκα τους τρομοκρατημένους υπηρέτες να έχουν συγκεντρωθεί γύρω από τον σύζυγο, ο οποίος ήταν ξαπλωμένος πάνω σ’ έναν καναπέ. Πάλευε να πάρει ανάσα με μικρές, κοφτές εισπνοές, καθώς έσφιγγε μια πληγή στην κοιλιακή χώρα”.
“Αχ, μεσιέ”, αναφώνησε ο άντρας που κουβαλούσε τον σάκο του, “πόσο γρήγορα έγιναν όλα! Ο Μεσιέ είχε μόλις πετύχει μια μπεκάτσα… έπεσε μέσα στα ξερόχορτα, έτρεξε προς το σημείο και άξαφνα, μέσα σε μια στιγμή, δεν ξέρω πώς συνέβη, άκουσα μια φωνή – μια κραυγή – και είδα τον μεσιέ να πέφτει μπρούμυτα… Τον έφερα εδώ”.
“Έσκισα τα ρούχα του κι εξέτασα τα τραύματά του. Είχε μια άσχημη πληγή πάνω από το ισχίο ως τον μηρό από όπου πίδακες αίματος ξεπηδούσαν.
Τα χρόνια εκπαίδευσης με έκαναν να τον αντιμετωπίζω καθαρά και μόνο ως ασθενή. Τον εξέτασα σαν να ήταν περιστατικό στο νοσοκομείο, μέχρι που άφησα και έναν αναστεναγμό ανακούφισης όταν συνειδητοποίησα ότι τα τραύματά του ήταν επιφανειακά. Τα έντερα δεν έδειχναν να έχουν πειραχθεί, όμως μέσα στην πληγή μια μικρή αρτηρία ανέβλυζε ελεύθερα.
Άκουσα βήματα, σήκωσα το κεφάλι και Την είδα να στέκεται στο κατώφλι της πόρτας. Μια παράξενη, ανεξήγητη αγωνία κυρίευσε την καρδιά μου. Με πολύ κόπο είπα: “Μην πλησιάσεις… φύγε!”
“Όχι”, απάντησε κι ήρθε πιο κοντά.
“Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τα δικά της – με είχε μαγνητίσει. Με το δάχτυλό μου να πιέζει ακόμα την αρτηρία, με τον λαβωμένο μπρος της σε πλήρη θέα, παρακολουθούσα εκείνο το βλέμμα της όπως ένας άνδρας βλέπει το μαχαίρι στον λαιμό του και υπνωτίζεται από τη λάμψη της λεπίδας.
Με πλησίασε ακόμα περισσότερο, και μια νεφελώδης ανικανότητα σκέπασε τη βούλησή μου. Εκείνο το βλέμμα μού μιλούσε για απαίσια πράγματα. Γράπωσε την ψυχή μου εκείνο το βλέμμα. Μου μιλούσε δίχως να έχει ανάγκη από λέξεις για να με κάνει να καταλάβω ξεκάθαρα τι μου ζητούσε”.
Μπορείς να με έχεις δική σου… Μπορείς να με πάρεις και να με κρατήσεις… Δεν θα αναζητήσω αλλού χαρά, δεν θα δώσω αλλού τρυφερότητα, αν μόνο μπορέσεις να…
“”Δεν πρέπει να είσαι εδώ… Φύγε”, τραύλισα για μια ακόμα φορά. Όμως, το βλέμμα μίλησε ξανά”.
Αλύτρωτη ψυχή… Καρδιά που δειλιάζει… Τι ποθούσες πάντα; Κοίτα! Η τύχη κάνει τ’ όνειρό σου πραγματικότητα.
“Η αρτηρία παλλόταν κάτω από το δάχτυλό μου και, σιγά σιγά, παλεύοντας να τη διατηρήσω, η πίεση ελαττώθηκε.
Ήταν τόσο κοντά μου. Έσκυψε πάνω μου. Η ανάσα της διέτρεχε παιχνιδιάρικα τα μαλλιά μου. Η πεμπτουσία του κορμιού της νότιζε κάθε κύτταρο της ύπαρξής μου, γλιστρούσε ανάμεσα στα δάχτυλά μου, στα μπράτσα μου – αυτή η έκλυση αγάπης που ήταν για μένα δηλητήριο.
Κάθε έννοια του χρόνου, του κινδύνου, του καθήκοντος, φτερούγισε μακριά.
Ξαφνικά, η πόρτα άνοιξε και ένας υπηρέτης εμφανίστηκε με τη βαλίτσα μου, με όλα τα χειρουργικά μου εργαλεία. Το ξόρκι λύθηκε.
”Γρήγορα! Δώσ’ το μου!” κραύγασα παρά φώναξα.
Όμως τότε… Είδα πως το δάχτυλό μου είχε γλιστρήσει από το σημείο. Δεν υπήρχε παλμός από κάτω του. Το χείλος του λαβωμένου άντρα είχε τραβηχτεί προς τα πάνω σε μια κοροϊδευτική απομίμηση χαμόγελου… Κι όλα τέλειωσαν.
Οι ματιές μας συναντήθηκαν. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μια σκιά απλώθηκε ανάμεσά μας, μια σκιά με περιπαιχτικό χαμόγελο -η σκιά του νεκρού.
Αρχικά σκέφτηκα πως αυτός ο εφιάλτης θα ξεθώριαζε. Πάλεψα να καθησυχάσω τον εαυτό μου πως η τραγική αυτή κατάληξη ήταν αναπόφευκτη, ένα ατύχημα. Όμως, απ’ όταν έγινε γυναίκα μου, εκείνη η σκιά είναι ανάμεσά μας, πάντα, παντού. Κανείς από τους δυο μας δεν μιλά γι’ αυτή, όμως βρίσκεται εκεί, όταν τα βλέμματά μας διασταυρώνονται.
Βλέπω… Βλέπω ξανά τα μάτια της, το βλέμμα της να λέει: Πάρε με, ας ελευθερωθούμε. Εκείνη… Εκείνη βλέπει ξανά το χέρι μου καθώς, αργά, αφήνει τη ζωή να δραπετεύσει μέσα από τον άντρα της. Και το μίσος έρχεται· ένα μίσος σιωπηλό, το μίσος δύο δολοφόνων που τους ενώνει ένας κοινός τρόμος.
Μένουμε για ώρες όπως μας είδες απόψε. Οι λέξεις ξεχύνονται από μέσα μας, χτυπούν πάνω στα σφιγμένα δόντια, φτάνουν στα μισάνοιχτα χείλη μας -μα επιλέγουμε τη σιωπή”.
Σήκωσε ένα μαχαίρι από το τραπέζι και άγγιξε τη μύτη της λεπίδας με το ακροδάχτυλό του.
“Δειλοί… κι οι δυο μας!”
Το εκσφενδόνισε, κι εκείνο έπεσε με κρότο πάνω στο έπιπλο. Ύστερα, θάβοντας το πρόσωπό του στις παλάμες του, πλάνταξε στο κλάμα.

Μετάφραση ©Ιλέην Ρήγα 2020
Image: “Woman sitting in front of fire”, from a 1867 journal
(Getty Images)

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά