Διήγημα: “Το Τηλεσκόπιο” του Δρ. Κωνσταντίνου Ν. Κιούση

by Nyctophilia

Το διήγημα “Το Τηλεσκόπιο” του Δρ. Κωνσταντίνου Ν. Κιούση συμμετείχε στη στήλη “Your Nightmares” 2021 με θέμα “Παράξενα Αντικείμενα”.

Το δώρο των γενεθλίων μου, αυτή τη φορά, φαίνεται πως θα είναι ξεχωριστό. Μόλις έσβησα δεκαέξι κεράκια και ένα ογκώδες, μακρόστενο κουτί έκανε την εμφάνισή του στο οικογενειακό τραπέζι. Είναι τυλιγμένο με κόκκινο γυαλιστερό χαρτί και δεμένο με χρυσές μεταξωτές κορδέλες. Μου δημιουργεί τόσο μεγάλες προσδοκίες! Αρχίζω να σκίζω το περιτύλιγμα αχόρταγα για να δω τι κρύβεται από κάτω, αλλά ο ενθουσιασμός μου γκρεμίζεται μεμιάς.

– Τι είναι αυτό; Ένα τηλεσκόπιο; Από πού κι ως πού τηλεσκόπιο;

Αυτά τα αυθόρμητα λόγια βγήκαν από το στόμα μου συνοδευόμενα, πιθανόν, με ένα απορημένο βλέμμα και τη χαρακτηριστική εφηβική τσαντίλα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου.

Ο πατέρας, αστρονόμος στο επάγγελμα, έχει ιδιαίτερες βλέψεις για εμένα. Το ίδιο και η μητέρα που είναι φυσικός. Είχαν επιλέξει το παιδικό δωμάτιο, να είναι διακοσμημένο με πλανήτες στους τοίχους και αστέρια στο ταβάνι. Έτσι έχει μείνει μέχρι και σήμερα. Από μικρό παιδί θυμάμαι να με κοιμίζουν με ιστορίες για τα μυστήρια του σύμπαντος και τις κρυφές οπτασίες που κρύβει ο γαλαξίας μας. Κάποια στιγμή μάλιστα, σχετικά πρόσφατα, βρεθήκαμε όλοι μαζί, να κοιτάζουμε για ατέλειωτες ώρες τον σκοτεινό ουρανό, παρατηρώντας μια “βροχή διαττόντων αστέρων”. Ούτε που είχα καταλάβει τι είχα δει εκείνη τη βραδιά. Βροχή πάντως, δεν υπήρχε ούτε κατά διάνοια.

Σε μια στιγμή αδυναμίας λοιπόν, και αφού διέκρινα τη στεναχώρια των δικών μου, εξ’ αιτίας της αγνωμοσύνης μου, τους ευχαρίστησα ευγενικά και ανέβηκα με το τηλεσκόπιο στο δωμάτιο. Έπειτα από λίγο ακολούθησε ο πατέρας, σκεπτόμενος πως θα χρειαστώ βοήθεια για το στήσιμο. Όλη τη δουλειά την έκανε εκείνος, ενώ εγώ αγνάντευα προς τα έξω με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος. Στάθηκα για λίγο στα μαύρα μεταλλικά κάγκελα του μπαλκονιού που μου υπενθύμισαν τον παρατεταμένο εγκλεισμό, ένα κελί χωρίς τη φυλακή.

Αφού ο πατέρας συνέδεσε μεταξύ τους τα λαμπερά κομμάτια, τα στερέωσε πάνω στο τρίποδο και έκανε τις πρώτες δοκιμές με το βλέμμα στραμμένο ψηλά. Ο ήλιος έδυε δειλά, χαρίζοντας στον ορίζοντα πορφυρές αποχρώσεις. Η ξύλινη σοφίτα που είχε διαμορφωθεί σε δωμάτιο για χάρη μου, σε συνάρτηση με τη θέση του σπιτιού στους πρόποδες του βουνού, ήταν ιδανική για τέτοιου είδους εξερευνήσεις. Απρόθυμα πήρα θέση, έβγαλα τα γυαλιά, έκανα στην άκρη ένα τσουλούφι απ’ τα μαλλιά μου και έριξα το μάτι μου στον κάθετο φακό. Αυτό που είδα, ήταν κάτι να γυαλίζει μέσα από μαύρες γραμμές. Αποδείχτηκε πως ήταν τα βλέφαρά μου. Πόσο αδέξιος! Με καλή διάθεση, ο πατέρας μου έδειξε τη σωστή στάση. Λυγισμένα πόδια, σχετικά ανοιχτά, γερμένος κορμός μπροστά, ένα χέρι στη βάση για στήριξη. Ακολούθησα πιστά τις οδηγίες του και ξαναπροσπάθησα, βλέποντας πλέον καλύτερα. Τελικά δεν ήταν κι άσχημα… Αφού έδειξα “καλή διαγωγή” ασχολούμενος για λίγο με το “δώρο” μου εκείνος αποχώρησε, εμφανώς συγκινημένος, αφήνοντάς με να συνεχίσω μόνος τις ουράνιες εξορμήσεις.

Όλα όσα κοίταζα δεν μου έκαναν καμία απολύτως εντύπωση, ξενέρωτα φωτάκια που αναβοσβήνουν στον ουρανό. Απομεινάρια αστέρων που έχουν χαθεί, αλλά κράτησαν τη θέση τους στη νύχτα και κάτι τέτοια περίεργα. Δε μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό που ενθουσίαζε τον πατέρα σε τέτοιο βαθμό. Αυτός ο τρόπος διασκέδασης, δεν ήταν για μένα. Θα προτιμούσα μια καινούρια κονσόλα παιχνιδιών ή ένα καινούριο υπολογιστή αλλά, τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή. Ευτυχώς, η φαντασία μου κάλπαζε και έφερε στο προσκήνιο κάτι καινούριο για να κρατήσει ζωντανό το δικό μου ενδιαφέρον.

Έτσι, κατέβασα σιγά σιγά τη “διόπτρα” μου, χωρίς να πάρω τα μάτια μου απ’ το “σκόπευτρο”. Ο νέος “εκτοξευτής πυραύλων” που είχε εγκατασταθεί στο μυστικό “καταφύγιο”, ήταν έτοιμος για την πρώτη του αποστολή! Αφού περιπλανήθηκα σε σκοτεινές ως επί το πλείστον περιοχές της πόλης φάντασμα που απλωνόταν μπροστά μου, κατέληξα σε ένα φωτεινό σημείο και …μπουμ! Η Ακρόπολη εμφανίστηκε μπροστά μου φωταγωγημένη… Περιεργάστηκα προσεκτικά το αποτέλεσμα της “βολής” μου. Μπορούσα εύκολα να διακρίνω τις κολώνες του Παρθενώνα – που δεν είχαν γκρεμιστεί από την “έκρηξη”, τις σκαλωσιές και το γερανό – που έστεκαν ακλόνητα, έβλεπα ακόμα και τη γαλανόλευκη σημαία να κυματίζει αμέριμνη στο λόφο. Βαρετό! Συνέχισα την αναζήτηση στο σκοτάδι για το επόμενο σημείο αναφοράς.

Έπειτα από μερικές απρόσκοπτες κινήσεις, κλείδωσα το “στόχο” μου σε ένα αμυδρά φωτισμένο παράθυρο. Η εικόνα ήταν πολύ κοντινή και θολή. Έπρεπε να ξεζουμάρω, να απομακρυνθώ. Πριν προλάβω να δω κάτι καθαρά, μια ανθρώπινη φιγούρα πέρασε απότομα μπροστά από την “οθόνη”. Ξαφνιάστηκα και άφησα ενστικτωδώς το “όπλο” μου. Έφερα το σώμα μου σε όρθια στάση, κοιτάζοντας με τα δικά μου μάτια προς τα εκεί. Η απόσταση ήταν μεγάλη, δεν μπορούσα να διακρίνω που “στόχευε” ο φακός. Ευτυχώς το φως του δωματίου μου ήταν κλειστό – έτσι μπορούσα να έχω καλύτερη οπτική προς τα έξω. Με ήρεμες και απαλές κινήσεις αποφάσισα να επανέλθω, προσεκτικά. Το ίδιο παράθυρο ξεπρόβαλε μπροστά μου. Κλειστό το φως και η κουρτίνα τραβηγμένη.

Με κατάλαβαν…

Ο ύπνος ήταν επεισοδιακός, αν μπορούμε να πούμε πως υπήρξε καθόλου ύπνος. Δεν έφυγε στιγμή απ’ το μυαλό μου η πιθανότητα να με έχουν πάρει χαμπάρι. Έπειτα από “ώριμη” σκέψη, κατέληξα στο συμπέρασμα πως ακόμα και να με κατάλαβαν, δε μπορούσαν να αποδείξουν κάτι. Εγώ κοίταζα τα αστέρια. Ξεκάθαρο! Μάλλον όχι, ο φακός μου έβλεπε προς τα κάτω… Τότε, κοίταζα την Ακρόπολη! Ούτε. Κοίταζα πρώτα τα αστέρια και μετά στράφηκα στην Ακρόπολη! Αυτή είναι και η πραγματικότητα. Η απλούστερη εξήγηση είναι συνήθως και η πιο σωστή. Τέλος! Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κοίταζα εκείνη!

Εκείνη…

Μια μυστηριώδης φιγούρα που εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου, θολή και σκοτεινή ίσα για να με θορυβήσει. Δε μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια χαρακτηριστικά. Δεν πρόσεξα καν αν είχε μακριά μαλλιά ή φορούσε συγκεκριμένα ρούχα. Για κάποιο λόγο όμως ήμουν σίγουρος πως ήταν γυναίκα. Ή μάλλον κοπέλα. Το ίδιο είναι, είπα στον εαυτό μου. Ας πούμε γένους θηλυκού για να είμαστε μέσα. Πλέον το μυαλό μου πλημμύρισε με νέες σκέψεις.

Ποια είσαι…

Μόλις το φως της μέρας χάραξε το σκοτάδι με τις πρώτες πινελιές, τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα για να δουν το έναστρο φωσφοριζέ ταβάνι της σοφίτας που έστεκε θολό από πάνω μου. Άπλωσα το χέρι στο κομοδίνο να πάρω τα γυαλιά και άμεσα το τοπίο καθάρισε. Αν εξαιρέσουμε τη δύσκολη βραδιά που πέρασα, ένοιωθα αναζωογονημένος. Το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό μου το πρωί και αντίστοιχα το τελευταίο που θυμάμαι το βράδυ, ήταν εκείνη. Σηκώθηκα απ’ το κρεβάτι, με τις τσίμπλες ακόμα στα μάτια, στάθηκα δειλά δίπλα στο τηλεσκόπιο και έριξα το βλέμμα προς τα έξω – όχι όμως μέσα από το φακό. Ατενίζοντας με τα δικά μου μάτια την περιοχή που ταξίδευα χθες με τη διόπτρα, επιβεβαίωσα ότι κανένας δε θα μπορούσε να με έχει καταλάβει.

Με περίσσεια σιγουριά πλέον, έριξα μια φευγαλέα ματιά μέσα στο σκόπευτρο. Το γνώριμο παράθυρο της μυστηριώδους άγνωστης έστεκε και πάλι μπροστά μου. Μια αδιαφανής κουρτίνα παρέμενε απλωμένη από τη μέσα μεριά, σαν μια κλειστή πύλη για έναν άλλο κόσμο, το δικό της κόσμο. Το χρώμα της κουρτίνας γήινο, σκούρο μπεζ, ματ. Οι χρυσοκίτρινες ακτίνες της ανατολής χτύπαγαν πάνω της, σαν να ήθελαν να την παραμερίσουν για να μπουν μέσα στο δωμάτιο και να τη χαϊδέψουν.

Καλημέρα…

Γύρισα με χειρουργική ακρίβεια τον διακόπτη για να εστιάσω καλύτερα και να έχω καλύτερο “κάδρο”, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Ο ενθουσιασμός μου ήταν έκδηλος και το χαμόγελο κρεμασμένο μόνιμα στο πρόσωπό μου. Τι με έκανε να νοιώθω έτσι; Το στομάχι μου στριφογύριζε. Η γνωστή αίσθηση για την οποία είχα ακούσει, με τις πεταλουδίτσες! Κάθε μου σκέψη ήταν γαντζωμένη πάνω της. Έμεινα κοιτάζοντας το παράθυρο σαν υπνωτισμένος, αλλά δε συνέβη τίποτα για αρκετή ώρα. Είναι πολύ νωρίς ακόμα, σκέφτηκα. Όσο δεν υπήρχε κίνηση, τόσο η αγωνία μου φούντωνε.

Η φαντασία μου έμεινε εκεί κι εγώ έτρεξα στο μπάνιο. Γύρισα το διακόπτη της ντουζιέρας στο ζεστό και άφησα το νερό να τρέχει. Καυτά ρυάκια καθάρισαν τις έγνοιες και υδρατμοί θόλωσαν τις σκέψεις μου. Κοιτάχτηκα στον βρεγμένο καθρέπτη. Δε θα μπορούσε κανείς να με πει άσχημο, ίσως μόνο να έπρεπε να χάσω μερικά κιλά. Δέκα για αρχή και βλέπουμε. Με την επιστροφή στην κανονικότητα… Εξάλλου, όπως έλεγε η μητέρα, οι “σωστές” κοπέλες δίνουν σημασία στο χαρακτήρα και όχι στην εμφάνιση, γιατί να αγχώνομαι; Και στην τελική δε με νοιάζουν οι άλλες κοπέλες. Εμένα με νοιάζει μόνο εκείνη! Έπλυνα τα δόντια και χτένισα τα μαλλιά χωρίστρα. Φτου μου! Έβαλα ακόμα και κολόνια, την αγαπημένη μου. Επέστρεψα με θέρμη στο δωμάτιο, φόρεσα το τυχερό μου τζιν και ένα γαλάζιο καρό πουκάμισο. Και τα καλά μου μοκασίνια…

Είμαι έτοιμος! Κοίταξα γύρω μου και κλείδωσα την πόρτα για να μη με ενοχλήσει κανείς. Το πρώτο μας ραντεβού, θα είναι μια ιεροτελεστία. Βυθίστηκα και πάλι στο τηλεσκόπιο αλλά αυτή τη φορά ένα νέο συναίσθημα με κυρίεψε, ένας συγκρατημένος ενθουσιασμός που είναι έτοιμος να εκραγεί. Η κουρτίνα είναι ανοιγμένη στα δύο, αριστερά και δεξιά, αφήνοντας το απρόσκλητο βλέμμα μου να συρθεί αργά μέσα στο δωμάτιο.

Οι αποστάσεις εκμηδενίστηκαν, το τηλεσκόπιο με έχει φέρει κοντά της. Η ματιά μου σάρωσε κάθε εκατοστό του δωματίου. Πλέον είμαι σίγουρος για εκείνη κοιτάζοντας τον προσωπικό της χώρο. Φούξια βαμμένοι τοίχοι καλυμμένοι με αφίσες συγκροτημάτων και λαχανί φωσφοριζέ ντουλάπες γεμάτες φωτογραφίες. Όλα στέκουν πίσω από ένα ξέστρωτο κρεβάτι. Ροζ πάπλωμα και λευκά σεντόνια, μεθυστικό. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Άφησα τον αέρα να βγει από μέσα μου. Τόση ώρα κρατούσα την ανάσα μου χωρίς να το αντιληφθώ. Προσπάθησα να καταγράψω την κάθε λεπτομέρεια. Ένοιωσα σαν τον αόρατο άνθρωπο που μπορεί να εισβάλει απροειδοποίητα σε έναν χώρο και να περιφέρεται, χωρίς να μπορεί να τον καταλάβει κανείς. Η ανυπομονησία μου να τη γνωρίσω, με έσφιγγε σαν μέγγενη.

Γιατί όμως με έχει μαγνητίσει η ιδέα μιας μυστηριώδους άγνωστης που δεν έχω καν διακρίνει τα χαρακτηριστικά της; Τι είναι αυτό που με ωθεί να συνεχίσω την παρατήρηση; Θεωρώ πως μπορεί να δω κάτι ιδιαίτερο, κάτι που δε θα μπορούσα να βρω στο γεμάτο από δαύτα διαδίκτυο που μου κρατάει συντροφιά τόσο καιρό; Όχι! Αυτό που διέγειρε τις αισθήσεις μου, ήταν πως αυτό το κάτι, θα το έβλεπα μόνο εγώ! Κανένας δε θα γνώριζε την ύπαρξη αυτών των εικόνων παρά μόνο εγώ! Μόνο εγώ θα είχα τη χαρά να την αντικρίσω ζωντανά, μέσα από μια οθόνη που διαστρεβλώνει τις εικόνες. Η ίδια η πρωταγωνίστρια αυτού του έργου, δε θα γνώριζε τον ρόλο που υποδύεται, ούτε και θα μάθαινε ποτέ το πόσο καλή ήταν. Δε θα αναγνώριζε τη δύναμή της να μπορεί να εξιτάρει κάποιον άγνωστο έτσι απλά, εξ αποστάσεως.

Μήπως όμως εκείνη γνώριζε; Μήπως άνοιξε τις κουρτίνες γιατί απλά ήθελε να μου δώσει… πρόσβαση; Αυτό ήταν; Μια πρόσκληση;

Οι σκέψεις ταξιδεύουν και το σώμα μου βρίσκεται εκεί, βαλσαμωμένο, μπροστά από ένα φακό που γεφυρώνει τα όνειρα με την πραγματικότητα. Έπειτα από αρκετή ώρα χωρίς την παραμικρή κίνηση, η νύχτα άρχισε να περιπλέκει τις καταστάσεις και να βυθίζει το τοπίο κάτω από το σκοτεινό της πέπλο. Ότι δεν έφερε ο χρόνος, το έφερε μια στιγμή. Τελικά συνέβη! Ο χώρος πίσω από τις τραβηγμένες κουρτίνες φωτίστηκε και εμφανίστηκε το γνώριμο δωμάτιο που είχα επισκεφτεί. Το σώμα μου άρχισε να ανταποκρίνεται στα μηνύματα και η επιθυμία μου ήταν πλέον ορατή. Άξιζε τον κόπο όλη αυτή η προσμονή!

Τα λεπτά χαρακτηριστικά του προσώπου, δένουν απίστευτα με τα ξανθά μαλλιά. Και αυτά τα μάτια… αχ αυτά τα μάτια! Χαμήλωσες το βλέμμα (από ντροπή;), αναγνώριση του ρόλου του θηράματος που έπαιζες ευχαρίστως και κοίταξες παιχνιδιάρικα αλλού, χαϊδεύοντας αυθόρμητα τα μαλλιά. Ένα ξεκάθαρο δείγμα ότι θέλεις να τραβήξει την προσοχή…

Έχεις την προσοχή μου… Φοράς ένα λευκό αμάνικο μπλουζάκι που αφήνει ακάλυπτους τους ώμους και τα χέρια… Θέλεις να σε κοιτάξω! Οι κινήσεις σου, ο τρόπος που παίζεις με τα μάτια… Με προκαλείς, αλλά ταυτόχρονα κρατάς και τις αποστάσεις που πρέπει! Το δέρμα σου φαντάζει τόσο απαλό… Βρίσκομαι τόσο κοντά που μπορώ να σε αγγίξω! Η καυτή σου ανάσα, το άρωμά σου…

Δεν μπορώ να πάρω στιγμή τα μάτια μου από πάνω σου. Είμαι σε υπερδιέγερση, βλέπω τα πάντα κρυστάλλινα! Ο πόθος μου γίνεται ακατανίκητος. Αγγίζω το κορμί μου που δε μπορεί να σε αρνηθεί. Το χέρι μου σέρνεται αργά προς τα κάτω όταν… ξάφνου, κάποιος εμφανίζεται στο δωμάτιο!

Σε προσεγγίζει από πίσω κρυφά. Δεν αντιλαμβάνεσαι την ύπαρξή του… Σε σφίγγει απότομα με το ένα χέρι από μπροστά. Είναι μεγαλόσωμος, ατσούμπαλος. Το πρόσωπό του γνώριμο αλλά σκοτεινό, κρυμμένο πίσω από ένα μαύρο τσουλούφι. Ο πόθος αποτυπωμένος στα σκληρά χαρακτηριστικά. Η παλάμη του ξεπροβάλει κάτω από το γαλάζιο καρό μανίκι και σε σφίγγει στο λαιμό! Δε μπορείς να πάρεις ανάσα! Τα μάτια σου λάμπουν έντρομα, αναζητώντας βοήθεια… Τα μάτια του βγάζουν φωτιές πίσω από τα μαύρα γυαλιά. Απότομα στρέφονται προς το μέρους μου και ξαφνικά … με κοιτάζω!

Ο κόσμος διαλύθηκε σε μια στιγμή. Η καρδιά μου, χίλια κομμάτια, χτυπάει ενστικτωδώς με ανορθόδοξο ρυθμό. Η ύπαρξή μου, δε μπορεί να το αποδεχθεί. Το πρόσωπο μου κόκκινο, τα μάτια έτοιμα να εκραγούν. Μια ανάσα, σαν να είναι η τελευταία. Παραπάτησα. Όρθωσα το ανάστημά μου και κοίταξα προς τα έξω με θυμό. Αντίκρισα έναν άγνωστο κόσμο. Επάνω στην ένταση της στιγμής πέφτω στα γόνατα με λυγμούς. Τα δάκρυα τρέχουν ασταμάτητα. Ξαφνικά, ένας έντονος πόνος στο κεφάλι παρέλυσε το σώμα, το οποίο τραντάχτηκε ακούσια. Μια αναγούλα έφερε τα στομαχικά υγρά προς τα έξω. Παχύρευστο κόκκινο υγρό γέμισε την παλάμη. Το κύμα αηδίας έφερε μεγαλύτερη εκτόνωση. Απότομες κινήσεις σπασμών και έντονος βήχας, έκαναν τον χρόνο να φαίνεται ατελείωτος. Λίγο αργότερα ηρεμία. Σαν να είχε βγει το κακό από μέσα. Ακολούθησαν σφιγμένα δόντια και μέτωπο που τεντώνεται προς τα πάνω. Σοκ. Το νευρικό σύστημα δεν άντεξε. Ο εγκέφαλος έκλεισε το διακόπτη.

Το πιο βαθύ σκοτάδι με βρήκε σε θέση καθιστή, με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο. Το βλέμμα απλανές, να κοιτάζει το υπερπέραν. Στην αγκαλιά μου αναπαύεται ο μακρύς κορμός του φακού. Κόκκινες δαχτυλιές επάνω στο μαύρο μέταλλο φέρνουν απόκοσμες αναμνήσεις. Το χέρι απλωμένο στο πάτωμα. Ένα θραύσμα από γυαλί στην παλάμη που στέκει ανοιχτή. Μια κόκκινη λιμνούλα σχηματισμένη στο πάτωμα…

Αρκετές ημέρες μετά…

Άνοιξα τα μάτια απρόθυμα. Έγειρα στο πλάι, τα πάντα φαίνονταν θολά. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και έσυρα το ταλαιπωρημένο μου κορμί στο μπάνιο στη γωνία. Φόρεσα φακούς επαφής και αντίκρισα στον καθρέπτη ένα διαφορετικό άτομο. Ξυρισμένο κεφάλι, σφιγμένο πρόσωπο, εμφανώς αδυνατισμένο κορμί…

Αντιλαμβάνομαι πως το μέρος είναι πολύ φωτεινό. Προβολείς αλογόνου φέγγουν στο ταβάνι και άσπροι τοίχοι κλείνουν γύρω μου. Το κελί μου πλέον, είναι λευκό… Δίπλα στο μεταλλικό κρεβάτι στέκει λαμπερό, το αγαπημένο μου τηλεσκόπιο. Το ένα χέρι μου στη βάση, το άλλο χέρι χαϊδεύει το φακό. Μια ουλή θυμίζει το παρελθόν, αφορμή για τρομερές ιστορίες στο μέλλον. Ρίχνω το βλέμμα στη διόπτρα, σαν να είναι η πρώτη φορά…

Ένα νέο παράθυρο εμφανίστηκε μπροστά μου. Ένα νέο δωμάτιο απλώνεται πίσω απ’ την οθόνη μου. Μια νέα μυστηριώδης άγνωστη ξεπροβάλει!

Τα μάτια μου στενεύουν, το χαμόγελο στα χείλη σχηματίζεται αργά…

Γεια σου…

Βιογραφικό του συγγραφέα

Ο Κωνσταντίνος Κιούσης είναι Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Heriot Watt, UK, βραβευμένος για την ερευνητική του δραστηριότητα, με Μεταπτυχιακές Σπουδές στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, στις Παιδαγωγικές Επιστήμες και στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έχει δημοσιεύσει πλήθος ερευνητικών εργασιών σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά με κριτές, έχει συγγράψει κεφάλαια σε συλλογικούς τόμους, ενώ η Διδακτορική του διατριβή εκδόθηκε σε Βιβλίο.
Είναι Διευθυντής Ιδιωτικού Εκπαιδευτικού Ομίλου, ενώ παράλληλα συμμετέχει ως Διαχειριστής σε πλήθος Προγραμμάτων ERASMUS+ με συνεργάτες Φορείς και Πανεπιστήμια του εξωτερικού.  Είναι μέλος του Ερευνητικού Εργαστηρίου Ενεργειακών Εφαρμογών και Συστημάτων Εξοικονόμησης Ενέργειας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και Faculty Member του Marconi International University του Miami, (USA).
Αυτοδίδακτος μουσικός, λάτρης της Ιστιοσανίδας, των Καταδύσεων και της Ιστιοπλοΐας. Τεχνοκράτης Ακαδημαϊκός και αθεράπευτα ρομαντικός, τρελά ερωτευμένος με την 5χρονη κόρη του Μαρία. Στον ελεύθερο του χρόνο (όσο βρίσκει) διαβάζει, γράφει και ενίοτε εκδίδεται…

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά