Η ματωμένη Μαρία: Η αφήγηση της Χρυσάνθης Ζιώγα

by Βασίλης Γιαννάκης

Η αφήγηση της Χρυσάνθης Ζιώγα

«Φαντάζομαι θα έχεις ήδη ακούσει τις ιστορίες της Δώρας και του Λάμπρου. Αν ρωτήσεις εμένα, τους πιστεύω ακράδαντα και τους δύο. Η εμπειρία που είχα εγώ εκείνο το βράδυ ήταν πολύ τρομαχτική και με τάραξε όσο ταράχτηκαν και οι ίδιοι από τα όσα έζησαν. Η μόνη διαφορά, είναι ότι το δικό μου περιστατικό ήταν πολύ μικρότερο. Δεν έχω δηλαδή και τόσα πολλά να σου πω.

»  Το βράδυ εκείνο είχε πανσέληνο και το λιβάδι που απλώνεται στο πίσω μέρος του σπιτιού μου φωτιζόταν αμυδρά από το φεγγάρι. Μπορούσα να διακρίνω τη χλόη και ένα μέρος από τα πουρνάρια που βρίσκονται στο βάθος. Γενικά είχα καλή ορατότητα, οπότε είμαι πολύ σίγουρη γι’ αυτό που είδα να στέκεται εκεί μέσα: Την γυναίκα με το λευκό φόρεμα που έμοιαζε με νυχτικιά.

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/4f/45/d9/4f45d987171624dc49d0fc7027643dee.jpg

» Κάποτε διάβαζα παραψυχολογία και μου άρεσαν τα μεταφυσικά φαινόμενα. Η μορφή που είδα να στέκεται ακίνητη μέσα στο σκοτάδι, γύρω στα δέκα με δεκαπέντε μέτρα μακριά μου, ήταν σχεδόν πανομοιότυπη στην περιγραφή με το είδος εκείνο του φαντάσματος που καλείται «λευκή κυρία». Σε πληροφορώ ότι η κοπέλα εκείνη, ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτή τη περιγραφή.

»  Είχα βάλει τα παιδιά για ύπνο και καθώς οι αστραπές που άκουσα προμήνυαν μια δυνατή καταιγίδα, αποφάσισα να μαζέψω τα ρούχα που είχα απλώσει στο πίσω μέρος του σπιτιού. Ήμουν αρκετά βιαστική καθώς τα έβγαζα από την απλώστρα, διότι ήταν θέμα χρόνου τα σύννεφα να αδειάσουν το περιεχόμενό τους πάνω τους και να τα κάνουν πάλι χάλια. Εν πάση περιπτώσει, εκείνη τη στιγμή ήταν που την είδα να στέκεται στο λιβάδι. Φαντάστηκα αρχικά ότι επρόκειτο για κάποια από το χωριό μας και προσπάθησα να μαντέψω ποια θα μπορούσε να είναι. Είχε γυρισμένη την πλάτη της προς το μέρος μου και το μόνο που διέκρινα, ήταν τα μακριά και μαύρα μαλλιά της. Το κεφάλι της ήταν ελαφρώς στραμμένο προς τον ουρανό. Ήταν ακίνητη. Δε σάλευε καθόλου. Αν και δεν διέκρινα το πρόσωπό της, μου έδωσε την εντύπωση ότι ήταν υπνωτισμένη. Τα χέρια της πάντως ήταν κατάλευκα.

Image result for white lady ghost garden

»  Θέλησα να τη ρωτήσω φωναχτά τι γύρευε μια τόσο προχωρημένη ώρα στην σκοτεινή άκρη του χωριού μας και να τη προειδοποιήσω για την καταιγίδα που πλησίασε. Τα αστέρια σκεπάζονταν πολύ γρήγορα από τα μαύρα σύννεφα και σύντομα η πανσέληνος θα χανόταν κι αυτή μαζί τους.  Ένιωσα λοιπόν τη παρόρμηση να προσκαλέσω τη μυστηριώδη και ασάλευτη εκείνη κοπέλα μέσα στο σπίτι μου, όπου θα μπορούσε να προστατευτεί από τη μπόρα, η οποία ήταν πλέον ζήτημα λεπτών να ξεσπάσει.

» Δε το έκανα όμως. Κάτι με εμπόδισε. Κάτι, με οδήγησε στο εσωτερικό του σπιτιού μου, μέσα στο οποίο με υποδέχτηκε μία ανεξήγητη αίσθηση ασφάλειας. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την κοπέλα που είχα δει εκεί έξω. Το συναίσθημα που με  είχε κατακλύσει ενδόμυχα, ήταν ο φόβος. Συνειδητοποίησα, ότι η λευκή εκείνη φιγούρα με τα μαύρα μαλλιά δε θα μπορούσε να ανήκει στον κόσμο μας. Όσο κι αν προσπάθησα να απομακρύνω τις σκέψεις αυτές από το μυαλό μου, υπήρχε ένα γεγονός που τις ενίσχυε ανησυχητικά.  Ήταν η διαπίστωση ότι το λευκό της φόρεμα, έμοιαζε περισσότερο με νυχτικιά παρά με φόρεμα. Όπως και να είχε το πράγμα, μια κοπέλα που φοράει μια λευκή νυχτικιά και στέκεται ακίνητη στο λιβάδι, δεν ήταν κάτι που το βλέπει κανείς κάθε νύχτα.

»  Αποφάσισα λοιπόν να ξαναβγώ έξω και να την πλησιάσω. Φυσικά φοβόμουνα, αλλά από την άλλη προσπάθησα να βρω το θάρρος που απαιτούνταν για να το κάνω.

»  Ατύχησα όμως. Όταν βγήκα και πάλι έξω, η λευκή κυρία δε ήταν πλέον εκεί. Ήταν λες και την κατάπιε το σκοτάδι που είχε πυκνώσει περισσότερο, καθώς τα μαύρα σύννεφα είχαν σκεπάσει πλέον το φεγγάρι.

»  Άρχισα να πλησιάζω προς το σημείο πάνω στο οποίο στεκότανε, μήπως και καταφέρω να τη διακρίνω κάπου εκεί γύρω. Μάταια. Η λευκή κυρία ήταν άφαντη. Λες και δεν υπήρξε ποτέ. Απογοητευμένη, αλλά και κατά κάποιο ανεξήγητο τρόπο ανακουφισμένη καθώς ήμουν, αποφάσισα να επιστρέψω στο σπίτι μου. Άλλωστε οι πρώτες σταγόνες της βροχής άρχισαν να πέφτουν με όλο και αυξανόμενη ταχύτητα.

»  Έπειτα ο ουρανός άστραψε και το λιβάδι φωτίστηκε στιγμιαία από τη λάμψη της  αστραπής. Τότε ήταν που διέκρινα αυτό που υπήρχε διάσπαρτο γύρω μου. Τότε μόνο κατάλαβα που στεκόμουν. Αρχικά το αντιλήφθηκα σαν ένα υγρό που είχε διαποτίσει τα χόρτα, τη φύση του οποίου δε μπορούσα να προσδιορίσω με το βλέμμα. Έτσι λοιπόν, βύθισα το χέρι μου στην υγρή χλόη και το άγγιξα. Έπειτα το έφερα στο ύψος των ματιών μου μήπως και μπορέσω να προσδιορίσω τι ακριβώς ήτανε. Το σκοτάδι όμως με εμπόδιζε.

» Όταν άστραψε και πάλι, δε με εμπόδιζε πια.

Related image

 » Η βροχή άρχισε να πέφτει και να λούζει του τοπίο, καθώς έτρεχα πανικόβλητη πίσω στο εσωτερικό του σπιτιού μου. Η βροχή εκείνη ήταν που ξέπλυνε το μοναδικό στοιχείο που θα μπορούσε να επιβεβαιώσει τη μαρτυρία μου. Την επόμενη μέρα, το χορτάρι ήταν και πάλι πράσινο. Τα ίχνη που άφησε πίσω της η λευκή κυρία, είχαν ξεπλυθεί από το νερό που έπεσε ορμητικά παρασύροντάς τα στο νοτισμένο έδαφος και εξαφανίζοντάς τα μια και καλή.

»  Εγώ θυμάμαι καλά όμως τι ήταν αυτό που άγγιξα με το χέρι μου και που είδα να το βάφει τη στιγμή που άστραψε. Αλήθεια σας λέω, κύριε Βασίλη, το υγρό αυτό με το οποίο ήταν ποτισμένα τα χόρτα στο σημείο εκείνο, ήταν αίμα!»

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά