“Η ματωμένη Μαρία” – Η αφήγηση του Λάμπρου Μαρίνη

by Βασίλης Γιαννάκης

Το δεύτερο απόσπασμα από το κεφάλαιο με τίτλο “Oι μαρτυρίες για αυτό που εισέβαλε”.

afigisi
Η αφήγηση του Λάμπρου Μαρίνη

«Ο παππούς μου έλεγε ότι οι νεκροί δεν σβήνουν ποτέ από τον κόσμο μας, αλλά αφήνουν πίσω τους ίχνη που δύσκολα ξεθωριάζουν και που λίγοι μόνο μπορούν να τα πάρουν πρέφα. Ε, λοιπόν, το βράδυ εκείνο κατάλαβα πόσο δίκιο είχε ο παππούς μου. Μακάρι να ήταν αυτός που είχα δει και μου κόπηκε η χολή, αλλά τελικά μάλλον ήταν ο θείος μου ο Άγγελος που συγχωρέθηκε κι αυτός. Να είναι καλά εκεί που βρίσκεται. Θα τον θυμάμαι πάντα.

Έχω τον φίλο μου τον Παναγή που είναι κι εκείνος μάρτυρας. Όσο υπάρχει ο Παναγής να επιβεβαιώνει τα λόγια μου, τόσο θα μπορώ και εγώ να αφηγούμαι όσα μας συνέβησαν. Δε θέλει και πολύ τη σήμερον ημέρα να σε περάσει κάποιος για τρελό, όταν λες τέτοια πράγματα και οφείλω να ομολογήσω ότι τότε ήταν πολλοί οι καλοθελητές που από μπροστά μου έλεγαν το πόσο τρομαχτική τους φάνηκε η ιστορία μου και που από πίσω, έκαναν κυκλάκια με το δάχτυλό τους γύρω από τον κρόταφό τους. Ότι και καλά μου ‘στριψε, δηλαδή. Δε χαμπαριάζω εγώ από δαύτα όμως. Ρώτα τον Παναγή και θα σου πει ακριβώς τα ίδια με εμένα. Σε προκαλώ. Ρώτα τον.

Εντάξει, ίσως τα είχαμε πιει λίγο παραπάνω το βράδυ εκείνο, στο ουζερί του Μπάμπη και δε μπορώ να πω ότι επιστρέφαμε στα σπίτια μας με εντελώς σταθερή περπατησιά. Αλλά δεν ήμασταν δα και λιώμα. Στα πενήντα μας, η ηλικία είναι κάπως επικίνδυνη, άσε που είμαστε και οικογενειάρχες και σεβόμαστε κάποια πράγματα λίγο παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται. Απλώς περπατούσαμε και συζητούσαμε για τα χωράφια μας και για το πρωτάθλημα. Ήταν κάπου έξω από την αυλή μου, που η μαυρίλα της νυχτιάς  το πίσσωνε το μέρος. Δεν έχει στήσει ο Δήμος λάμπα, αν και έχω μηνύσει τόσες φορές του Δημάρχου να το κάνει. Το σκοτάδι δεν είναι ασφαλές στις μέρες μας και δεν είναι λίγα τα όσα ακούγονται για τους διαρρήκτες. Άσε που τον καιρό εκείνο είχαν βρεθεί τα απομεινάρια ενός σφαγμένου  κόκορα στο χωράφι ενός κοινού μας φίλου και όπως και να έχει το πράγμα είχαμε αρχίσει να βάζουμε διάφορα με το νου μας. Άτιμο πράγμα το σκοτάδι, σου λέω. Όλη η ανωμαλία του κόσμου κατοικεί μέσα του. Και όχι αυτού του κόσμου μονάχα.

goat-3

Όταν φτάσαμε στην αυλή μου, τα πρόσωπά μας έφεξαν από τα φώτα που έβγαιναν μέσα από το σπίτι. Η γυναίκα μου βρισκόταν μέσα εκείνη την ώρα και μόλις είχε τελειώσει τις δουλειές. Μάλλον έβλεπε τηλεόραση. Δεν προχώρησα προς το κατώφλι κατευθείαν, αλλά συνέχισα τη κουβέντα που είχα με τον Παναγή. Εκείνη την ώρα η συζήτηση πέρασε στην ιστορία του σπιτιού μου και για μία ανακαίνιση που σκόπευα να κάνω στην αυλή. Υπήρχε μέσα της ένας φράχτης που είχε ξεμείνει από παλιά και που έπρεπε να απομακρυνθεί κάποια στιγμή, γιατί χαλούσε τη μόστρα της. Ο φράχτης αυτός κάποτε ήταν μέρος μιας στάνης με πρόβατα τα οποία είχαν από κοινού στη κατοχή τους ο πατέρας μου με τον θείο μου τον Άγγελο.

goat-1

Ακόμη θυμάμαι τα κουδουνίσματά τους όταν ο θείος μου τα επέστρεφε κάθε βράδυ μετά τη βοσκή. Όμορφα χρόνια εκείνα. Ήμασταν ξέγνοιαστοι και χαρούμενοι. Δεν είχαμε τις σκοτούρες που έχουμε σήμερα. Βέβαια, θα μου πεις, στις μέρες μας η χώρα ολάκερη πάει κατά διαόλου, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Τέλοσπάντον, η μοίρα τα ‘φερε έτσι ώστε ο πατέρας μου να βρεθεί σε δύσκολη οικονομική κατάσταση και να αναγκαστεί να πουλήσει τα ζα, ενώ ο θείος μου σκοτώθηκε σε τροχαίο. Όταν λοιπόν κληρονόμησα το σπίτι, ξήλωσα το μαντρί και έφτιαξα την όμορφη αυλή που έχω σήμερα. Μόνο ο φράχτης έμεινε να χάσκει ακόμη ανέγγιχτος σε μία από τις άκρες της και να μου τη χαλάει. Να λοιπόν που είχε έρθει η σειρά του.

Την ώρα εκείνη που έλεγα στον Παναγή για την απόφασή μου αυτή, έφτασε στα αφτιά μου εκείνος ο γνώριμος ήχος από τη παιδική μου ηλικία: το κουδούνισμα των προβάτων. Αρχικά δεν έδινα καθόλου σημασία και συνέχισα να μιλάω. Έπειτα, καθώς ο ήχος άρχισε να δυναμώνει, είπα με το μυαλό μου ότι ήταν ιδέα μου και ότι το ποτό με είχε πιάσει λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε. Ξαφνικά ο Παναγής με διέκοψε απότομα και γεμάτος έκπληξη με ρώτησε «Το ακούς; Το ακούς;».

goat-4
Φυσικά και δεν μπορούσα να αρνηθώ ότι και οι δύο ακούγαμε το ίδιο πράγμα: τα κουδουνίσματα των προβάτων που κάποτε σταβλίζονταν στην αυλή και που την είχαν εγκαταλείψει προ πολλού! Αρχίσαμε λοιπόν να κοιτάζουμε αλαφιασμένοι πότε δεξιά και πότε αριστερά, προκειμένου να αφουγκραστούμε από πού προέρχονταν.

Εγώ το είδα πρώτος. Μου ήρθε να τσιμπηθώ για να καταλάβω αν ονειρεύομαι ή αν βλέπω κάποιο όραμα. Όταν όμως κοίταξα τον Παναγή, η σαστιμάρα του μου φανέρωσε ότι το έβλεπε κι εκείνος. Το έβλεπε και είχε χάσει πάσα ιδέα, όπως εγώ.

Μπροστά μας και στο σημείο που κάποτε βρισκόταν η μάντρα, υπήρχαν ποδάρια! Ποδάρια προβάτων που περπατούσαν από μόνα τους. Ήταν… πώς να το πω… λες και υπήρχε μια κουρτίνα που σκέπαζε το πάνω μέρος των προβάτων και άφηνε να φανερώνονται μονάχα τα παΐδια τους. Μόνο που δεν υπήρχε καμία κουρτίνα. Απλώς φτάνανε μέχρι ένα σημείο και από κει και πάνω τα πάντα ήταν αόρατα σα να μην υπήρχε τίποτε άλλο! Ανάθεμα κι αν έχω ματαδεί κάτι παρόμοιο.

goat2

Αυτό όμως μας έκαμε να τα χάσουμε, δεν ήταν μονάχα τα λευκά πόδια των μισοεξαφανισμένων εκείνων ζώων, αλλά ότι υπήρχε κι ένα ζευγάρι από ανθρώπινα ποδάρια που τα καθοδηγούσε στο μέρος που κάποτε ήταν η μάντρα τους. Αυτό που σου λέω! Μπορούσα να ξεχωρίσω τις δυο μπότες και ένα μέρος από την άκρη του παντελονιού που τις σκέπαζε. Από κει και πάνω τίποτα! Τα είδαμε σου λέω! Τα είδαμε να σουλατσάρουν ανάμεσα στους ήχους και στα κουδουνίσματα.

Τότε δεν μπορούσα να πω σε ποιόν ανήκαν. Είχα πελαγώσει για τα καλά, το ίδιο και ο φίλος μου ο Παναγής. Σήμερα αν με ρωτήσεις… Νομίζω ότι ήταν τα πόδια του πεθαμένου θείου μου. Συγχώρεσε μου τη συγκίνηση. Ναι… ο θείος μου πρέπει να ήταν… Το θέαμα κράτησε γύρω στο μισό λεπτό. Μετά τον είδα να εξαφανίζεται με έναν τρόπο που έμοιαζε σαν να τον παρέσυρε ο αέρας και να τον βύθισε στο σκοτάδι. Όλα αυτά που σου αναφέρω, τόσο μόνο κράτησαν. Ο χρόνος όμως αυτός ήταν αρκετός για να χαραχτούν στη μνήμη μου αυτό που αντίκρισα. Θα το θυμάμαι σαν να συνέβηκε χθες, για όσο ακόμη θα ζήσω από δω και πέρα».

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά