Η πολιτική του κυτταρικού εκφυλισμού

by Περικλής Μποζινάκης

‘Επιθυμώ να γίνω το πρώτο έντομο – πολιτικός’ (Σεθ Μπράντλ, Η Μύγα, του David Cronenberg)

Κεφάλαιο 19: ‘Η πολιτική του κυτταρικού εκφυλισμού’ (απόσπασμα)
από το μυθιστόρημα “Η Άβυσσος Πίσω απ’ την Πόρτα” (Ars Nocturna, 2015)

‘Το θέμα του μηνύματός τους ήταν σαφώς δανεισμένο από ένα ακόμη διήγημα του Poe, τη Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου, όπου η πανούκλα εισβάλλει μεταμφιεσμένη στο ασφαλές κάστρο μέσα στο οποίο έχει ταμπουρωθεί η ελίτ και γλεντοκοπάει, μακριά από την επιδημία που ξεκληρίζει τους απλούς πολίτες. Ο Θάνατος με τη σοφία του, προκειμένου να φέρει μια ισορροπία μεταξύ της απόλυτης ασφάλειας των λίγων και ενόχων, και της συμφοράς των πολλών και αναξιοπαθούντων, εισέρχεται σαν παρείσακτος στον χορό μεταμφιεσμένων του πρίγκιπα Πρόσπερο, μολύνοντας τούς πάντες στο κάστρο με τον τρομερό ιό. Αν κάποιος εξοικειωμένος με τη λογοτεχνία θεατής έκανε το συνδυασμό τού ονόματος των χάκερς που οδηγούσε στον συγκεκριμένο συγγραφέα, και τού θέματος τού άυλου εισβολέα, ίσως να έμπαινε στον πειρασμό να αναζητήσει και να διαβάσει ξανά το συγκεκριμένο διήγημα. Και τότε δεν θα χαμογελούσε απλά με την ύπουλη φάρσα, αλλά θα αντιλαμβανόταν ότι η συγκεκριμένη ιστορία συμβόλιζε με εκπληκτικό τρόπο την πολιτική στάση τής ομάδας, ότι ο ανατριχιαστικός μύθος δεν ήταν παρά ένα διαχρονικό κοινωνικό σχόλιο που ταίριαζε σαν γάντι.
Στα κανάλια τής τηλεόρασης οι περισσότεροι σχολιαστές διακόπτονταν από ρεπορτάζ και βίντεο σχετικά με τις εξεγέρσεις σε όλη την Ευρωζώνη. Η συνειδητοποίηση, και όχι πλέον μόνο η υποψία, ότι οι τράπεζες και οι αγορές είναι ο καρκίνος που εξαπλώνεται και που προσπαθεί να αφανίσει κάθε πολίτη, είναι από μόνη της ένα πολιτισμικό σοκ. Γιατί είναι άλλο να ξέρεις κάτι και να κάνεις τα στραβά μάτια, και άλλο να νοιώσεις αυτό το κάτι στο πετσί σου. Έτσι το κύμα των εξεγέρσεων προέλαυνε κοχλάζοντας προς το μητρικό κύτταρο κάθε κράτους, όχι για να το πλήξει αλλά για να το προστατεύσει, καθώς όλο και περισσότεροι βεβαιώνονταν ότι οι άνθρωποι που εκπροσωπούν τους θεσμούς δεν είναι πλέον τίποτε άλλο από κοινά τσιράκια της σάπιας οικονομικής ελίτ. Ηθελημένα ή αθέλητα πειθήνια όργανα, εκφυλισμένα κύτταρα που δρουν προς όφελος του καρκίνου και όχι των υγειών κυττάρων κάθε κοινωνίας. Και αυτό εδραιωνόταν σαν μια κοινά παραδεκτή αλήθεια, μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Οι κανονικοί, απλοί πολίτες, έπρεπε τώρα να αναλάβουν οι ίδιοι τους θεσμούς.’

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά