Η πύλη

by Nyctophilia

Τότε…

Μακριά το τότε και όμως, όποτε το μυαλό μου επιστρέφει εκεί, μια ανατριχίλα με διαπερνάει, διαβρώνει την ψυχή μου. Δεν έχω όπλο να την αντιμετωπίσω, απλώς τη βιώνω.

Τότε…

Όλα μπροστά μας τα είχαμε. Σχέδια μεγάλα, εμπνευσμένα, περίφημα. Μεγάλες βλέψεις, θα τα αλλάζαμε όλα. Και εν τέλει δεν αλλάξαμε τίποτα. Έπρεπε να αλλάξουμε τους εαυτούς μας -δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει. Αργά το αντιληφθήκαμε. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από τα χέρια μας.

Ανατριχιάζω…

Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Σε κοιτάζει από μακριά, σου κλείνει το μάτι και ενώ ξέρεις ότι σε περιπαίζει, δεν μπορείς να τα βάλεις μαζί του.

Τώρα…

Άχαρο είναι· πολύ άχαρο. Θα ήθελα να το αλλάξω, όμως είχα την ευκαιρία μου.

Με μάγεψες τότε. Πρώτα με τα μάτια σου, έπειτα με τη φωνή σου. Άνοιξες το στόμα σου και οι λέξεις γλίστρησαν αργά αργά, έγλειψαν τα χείλη σου και μετά αναχώρησαν για την ατμόσφαιρα λίγο διστακτικά, λίγο αθώα.

Τότε, δεν ήξερα ότι τα λόγια θα ήταν τόσο σπάνια. Θα ξανάρθουν, σκέφτηκα, ξανά και ξανά. Είμαι εδώ, σκέφτηκα, και είναι αρκετό. Είσαι στη σκέψη μου και αυτό φτάνει, έτσι δεν είναι;

Δεν σου το είχα πει ποτέ, το θεώρησα δεδομένο. Η αγάπη φτάνει από μόνη της, και εμείς είχαμε πολλή αγάπη, την είχα μετρήσει εξάλλου· ξεχείλιζε το στήθος μας, το μυαλό μας, η ανάσα μας, τα λόγια μας.

Όταν λες τέτοια λόγια, αγαπάς. Αδιαπραγμάτευτα. Το είχα σκεφτεί πολλές φορές, το είχα αναλύσει, σου το είχα εξηγήσει -με τον τρόπο μου πάντα. Έπρεπε να είχες καταλάβει. Όμως ζητούσες κι άλλα. Σημασία δεν έδωσα, ήξερα το σωστό, τη σωστή αγάπη. Σ΄ το έδειξα εξάλλου. Μα δεν είχα υπολογίσει…

Έπρεπε να φύγω, ήταν σημαντικό. Ήθελες να σε αγγίξω, να σε πάρω στην αγκαλιά μου λίγο πριν φύγω. Σου εξήγησα ότι θα σε ακουμπούσα, μονάχα όταν επέστρεφα. Δεν καταλάβαινες, στεναχωριόσουν. Και όμως, για εμένα ήταν σαφές. Θα σε άγγιζα μόνο όταν θα μπορούσα να σ’ έχω ολοκληρωτικά δικιά μου. Έφυγα χωρίς να σε αποχαιρετήσω.

Και εσύ; Έμαθα ότι έσβησες, δεν άντεξες. Με άφησες έτσι. Ένα αχνάρι του εαυτού μου. Με εκδικήθηκες, άραγε;

Από τότε, έμεινα μόνος να σκέφτομαι, να αναρωτιέμαι. Να ζω χωρίς εσένα…

Ένα βράδυ παρουσιάστηκε μια απόκοσμη μορφή μπροστά μου. Ένα πλάσμα με σχιστά μάτια και μακριά ασημένια μαλλιά. Ισχυρίστηκε ότι τον κάλεσα, ίσως να είχε δίκιο. Μου έδωσε μια επιλογή, μια ευκαιρία με το ανάλογο τίμημα πάντα. Δέχτηκα, αλλά προτού περάσω απέναντι, ρώτησα γιατί. Γιατί να με βοηθήσει; Άκουσα την απάντησή του, την ώρα που περνούσα την πύλη.

«Ακόμα και το σκοτάδι έχει ανάγκη από λίγο φως…».

Δεν μίλησα. Σκεφτόμουν ότι θα σ’ άγγιζα επιτέλους…

Συγγραφέας: Κωνσταντίνα Κοράκη

 

Εικονογράφηση: Αλέξανδρος Κοράκης

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά