Η συνέπεια ενός gamer

by Ηλίας Τσιάρας

Σήμερα, θα συζητήσουμε για ένα απαραίτητο προσόν του κάθε rpgα, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που τον ξεχωρίζει από κάποιον που του αρέσουν πολύ τα υπόλοιπα, κοινά αλλά σε καμία περίπτωση ταπεινά επιτραπέζια παιχνίδια. Όπως με έχει ήδη προδώσει ο καθόλου ευφάνταστος τίτλος στην αρχή, αναφέρομαι στη συνέπεια. Η συνέπεια για μένα, σε ό,τι αφορά τα RPG, έχει διττό χαρακτήρα. Πρώτον, πρέπει να χαρακτηρίζει το άτομο που θα θελήσει να ασχοληθεί με αυτά και δεύτερον, πρέπει να χαρακτηρίζει και τον χαρακτήρα που αυτό θα ενσαρκώσει, αν θέλει να του προσδώσει την επιθυμητή και καλοδεχούμενη αληθοφάνεια.

Συνέπεια = Συντροφικότητα

Όλα τα παιχνίδια ρόλων απαιτούν αρκετή ώρα από τους παίκτες, πολύτιμο χρόνο που όσο μεγαλώνει κανείς δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να διαθέσει. Για να μπορέσει κάποιος να είναι συνεπής απέναντι στην υπόλοιπη ομάδα θα πρέπει πριν ακόμα ξεκινήσει το campaign να βρεθούν όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι χωρίς ζάρια αλλά με κούπες του καφέ, και να συζητήσουν ορισμένα πολύ βασικά θέματα που σίγουρα θα ανακύψουν στην πορεία. Κάθε πότε θα παίζουμε; Η πλειοψηφία προτιμά το Σαββατοκύριακο για ευνόητους λόγους, αλλά αυτό φυσικά δεν αποτελεί πανάκεια, ιδίως αν η παρέα αποτελείται κυρίως από φοιτητές. Από προσωπική εμπειρία προτιμώ να παίζω απογεύματα καθημερινής καθώς έτσι ‘σπάει’ η εβδομαδιαία ρουτίνα και έχεις και χρόνο για την οικογένεια το Σαββατοκύριακο που όλο και κάτι καλό θα προκύψει. Βέβαια το δικό μου party αποτελείται κυρίως από οικογενειάρχες και έτσι εκ των πραγμάτων δεν παίζουμε πολλές ώρες, συνήθως γύρω στις 4. Ένα πάρα πολύ σημαντικό ζήτημα είναι το τι γίνεται όταν κάποιος ή κάποιοι αδυνατούν να έρθουν για παιχνίδι. Βρίσκει ο DM μια δικαιολογία ώστε να απουσιάζουν και οι χαρακτήρες τους; Τους παίζουν οι άλλοι παίκτες; Ή το session αναβάλλεται για κάποια άλλη φορά; Αυτό που εμείς εφαρμόζουμε είναι να παίζουμε εφόσον λείπει το πολύ ένας παίκτης και συνήθως ο χαρακτήρας του αγνοείται ή κάνει κάτι μόνος του, πάντα σε συνεννόηση με τον DM, φυσικά. Ίσως κάποιες φορές να προκαλούνται κάποια νοηματικά κενά, αλλά εφόσον το γνωρίζουμε όλοι αυτό, απλώς τα αγνοούμε. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να τονίσω πως το DnD δεν είναι ένα απλό επιτραπέζιο, όπως η διαχρονική Monopoly ή το καταπληκτικό 7 Wonders. Δεν είναι κάτι που επειδή έτυχε να μαζευτούμε θα το παίξουμε. Είναι ένα hobby, και σαν τέτοιο απαιτεί χρόνο και προσπάθεια από την πλευρά των παικτών, κι όχι μόνο του DM. Δεν ακυρώνεις session επειδή σου ήρθε ξαφνικά να πας για καφέ ή για να δεις ματς στην τηλεόραση. Εννοείται πως αν ο καφές είναι με παλιούς συμμαθητές που έχεις να δεις καμιά δεκαριά χρόνια ή το συγκεκριμένο ματς είναι ο τελικός του Champions League, πάω πάσο. Αυτό που θέλω να πω είναι πως από τη στιγμή που το RPG είναι ένα ομαδικό παιχνίδι, δε γίνεται να το βλέπει κάποιος διαφορετικά. Οφείλει να σκέφτεται και τους υπόλοιπους και να κάνει ό,τι μπορεί ώστε να μην τους χαλάσει τη διασκέδαση. Άνθρωποι είμαστε, προφανώς και θα χάσουμε sessions απλώς καλό θα είναι να μην το κάνουμε ελαφρά την καρδία. Ασφαλώς και είναι ένα παιχνίδι, αλλά ταυτόχρονα και πολλά περισσότερα.

Συνέπεια = Αληθοφάνεια

Η συνέπεια στις πράξεις και στη συμπεριφορά ενός χαρακτήρα αποτελεί την πεμπτουσία του immersion και όλου του character development. Έχω γράψει και στο παρελθόν πως προσωπικά βρίσκω την όλη ιδέα του alignment προβληματική, μπερδεμένη και εν πολλοίς άχρηστη. Ούτε ως παίκτης αλλά ούτε και ως DM έδινα ιδιαίτερο βάρος στα δύο αυτά γράμματα που υποτίθεται πως ορίζουν την ψυχοσύνθεση ενός χαρακτήρα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι αν κάποιος χαρακτήρας παραμένει σταθερός στις αξίες και τα ιδανικά του καθ` όλη τη διάρκεια του campaign ή ακόμα καλύτερα, γιατί αναμένεται και μια κάποια ωρίμανση, οι παρατηρούμενες αλλαγές να είναι δικαιολογημένες από την εξέλιξη της ιστορίας και τις εμπειρίες που έχει αποκομίσει ο ίδιος. Τρανό παράδειγμα εγώ, που ξαφνικά στα 34 βρέθηκα να παίζω paladin χωρίς καλά καλά να το καταλάβω! Σιχαίνομαι να ακούω ατάκες του στυλ ‘ένας CG δε θα το έκανε αυτό’. Σημασία έχει αν ο συγκεκριμένος χαρακτήρας θα έκανε κάτι τέτοιο. Στα RPGs, όπως και στη ζωή άλλωστε, δεν είναι όλα, για να μην πω τίποτα και με πείτε απόλυτα, μαύρο ή άσπρο. Έτσι (πρέπει να) είναι και οι χαρακτήρες. Συμφωνώ στην ύπαρξη ‘κόκκινων γραμμών’, πράξεις που δε θα έκανε με τίποτα κάποιος, αλλά συγχρόνως λατρεύω να βλέπω την αγωνιά, την πίκρα και την απογοήτευσή του όταν αναγκαστεί να τις ξεπεράσει. Θεωρώ πως είναι από τις πολύ όμορφες και συγκινητικές στιγμές του DnD. Μην προσπαθείτε να χωρέσετε τον χαρακτήρα σας σε ένα από τα 9 alignments. Πλάστε έναν χαρακτήρα στο μυαλό σας και προσπαθήστε πάντα να σκέφτεστε όπως αυτός. Μπείτε στη θέση του και πράξτε αναλόγως. Δε θα έχετε πάντα δίκαιο, αλλά δεν πειράζει. Άνθρωποι είστε. Για τον χαρακτήρα σας, δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά! 

Αυτά για σήμερα. Περισσότερα την επόμενη φορά. Μέχρι τότε, είθε η Tymora να σας χαμογελά κι αν συναντήσετε κάποιον χρήσιμο βάρδο στις περιπλανήσεις σας, παρακαλώ να μου τον φέρετε. Δεν πιστεύω σε αυτούς.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά