Ιστορίες από την Κούφια Γη: Οι Πρώτοι Χθόνιοι

by Μαρία Δανιήλ

Χρόνια πέρασαν πολλά από την πρώτη εκείνη κατάβαση των ανθρώπων της επιφάνειας στην εσωτερική γη. Νέα από τον επάνω κόσμο μάθαιναν σπάνια, όταν απεσταλμένοι ανέβαιναν για μερικές ημέρες. Ο πολιτισμός είχε σωθεί από εκείνο τον Μεγάλο Κατακλυσμό, ωστόσο τώρα οι άνθρωποι της επιφάνειας είχαν άλλα πρόβλημα. Πόλεμοι, ασθένειες, πείνα και δυστυχία επικρατούσαν στο μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη, ωστόσο οι Χθόνιοι –έτσι αποκαλούσαν τώρα πια τους εαυτούς τους οι κάτοικοι της εσωτερικής γης- είχαν αποφασίσει πως δεν προσέφεραν την βοήθεια τους, παρά μόνο όταν η επιφάνεια θα το είχε πραγματικά ανάγκη. Αν ήθελαν το σύστημα πολιτειών της Αγκάρτα να ευημερήσει έπρεπε να αφοσιωθούν σ’ αυτό, δίχως να διχάζονται μεταξύ των δυο κόσμων. Έτσι κι έκαναν.

Έχτισαν πόλεις που το μεγαλείο και η ομορφιά τους δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τις πόλεις της επιφάνειας. Η τεχνολογία και η επιστήμη ήταν πιο προηγμένες από εκείνες του επάνω κόσμου και αυτό οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους πρώτους αποικιστές ήταν επιστήμονες και φιλόσοφοι, των οποίων τα παιδιά με την σειρά τους στράφηκαν στα ίδια πεδία, εφοδιάζοντας την Αγκάρτα με λαμπρά μυαλά που μπορούσαν να οδηγήσουν το σύστημα πολιτειών σε μια πρωτόγνωρη άνθιση. Όσο για τα ταξίδια, αυτά δεν έπαψαν ποτέ. Οι φιλικές σχέσεις που είχαν αναπτυχθεί μεταξύ των πολιτειών ήταν ισχυρές και το εμπόριο άνθιζε, παρόλα αυτά ακόμα είχαν πολλά να εξερευνήσουν. Ένας ολόκληρος εσωτερικός πλανήτης ανοιγόταν μπροστά τους με όλα τα θαυμαστά πλάσματα και πράγματα που συμπεριλάμβανε.

Προς διευκόλυνση των ταξιδιών τους κατασκεύασαν καινούρια πλοία. Η απουσία ανέμου στην εσωτερική γη δυσκόλευε λίγο τα πράγματα, οπότε αναγκαστικά τα νέα αυτά κατασκευάσματα έπρεπε να διαθέτουν κάποιο είδος μηχανισμού, ώστε να διασχίζουν τις θάλασσες ή ολόκληρη στρατιά από κωπηλάτες. Οι Αγκαρθιανοί προτίμησαν το πρώτο μιας και το δεύτερο ήταν αντίθετο στην φιλοσοφία του συστήματος πολιτειών που πρόσταζε ισότητα και ελευθερία για όλους. Τα καινούρια πλοία, λοιπόν, διέθεταν πανιά για διακοσμητικούς λόγους παρά για την πλοήγηση και έναν περίπλοκο μηχανισμό τον οποίο ανακάλυψε ομάδα επιστημόνων από την Καθάρια και την Αριάνι. Ήταν φτιαγμένα από ανθεκτικό ατσάλι. Το κατάστρωμα στεφανωνόταν με μαύρα χοντρά τζάμια αντί για κάγκελα και ξεκινώντας απ’ την πλώρη φτάνοντας έως την πρύμνη, ανέβαιναν όλο και ψηλότερα καταλήγοντας σε μια μυτερή γωνία. Είχαν τέσσερα κατάρτια, δύο πλώρες και δυο πρύμνες. Αυτά που βρίσκονταν στο κέντρο ήταν τα ψηλότερα και τα κοραλλένια πανιά τους ήταν τα μεγαλύτερα. Αυτά τα μικρά πλοία έσκιζαν τις θάλασσες και εξερευνούσαν κάθε πτυχή της Κούφιας Γης. Αυτά ήταν που έφεραν τους πρώτους εξερευνητές στην πολιτεία που έμελλε να γίνει η πρωτεύουσα της Αγκάρτα.

Η Σαμπάλα ήταν η πολιτεία που βρισκόταν πιο κοντά στον εσωτερικό ήλιο από κάθε άλλη. Το φως εκεί έμοιαζε πολύ με το φως του πρωινού ήλιου της επιφάνειας, δεν ήταν μελαγχολικό σαν το φως του δειλινού που απλωνόταν στην υπόλοιπη Κούφια Γη, γι’ αυτό και η βλάστηση εκεί διέφερε. Γενικά η Σαμπάλα διέφερε. Τα χρώματα της ήταν πιο λαμπερά, οι μυρωδιές της ήταν πιο έντονες, τα ζώα ήταν πιο παράξενα και πιο όμορφα, τα φρούτα τα λαχανικά πιο νόστιμα. Δεν είναι ν’ απορεί κανείς που οι πρώτοι εξερευνητές πίστευαν πως είχαν βρει τον παράδεισο. Ίσως και να είχαν δίκιο, ωστόσο δεν ήταν τα πρώτα πλάσματα που έβλεπαν αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Την δεύτερη μέρα της διαμονής τους στην Σαμπάλα οι Αγκαρθιανοί συναντήθηκαν με τα πιο σοφά και πιο δυνατά πλάσματα που έζησαν ποτέ στην γη: τους Βρίλια.

Οι Βρίλια έμοιαζαν με τους ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα φαινόταν πως δεν είχαν κανένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Ήταν ψηλοί, πολύ πιο ψηλοί από τους ανθρώπους της επιφάνειας και λεπτοί. Πολλές φορές ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις τους άνδρες από τις γυναίκες. Είχαν κατάλευκο δέρμα που η καθαρότητα του θύμιζε τα ελληνικά λευκά μάρμαρα ή τις πορσελάνες της μελλοντικής Ευρώπης. Τα μαύρα μάτια τους ήταν μεγάλα και έδειχναν ανίκανα να εκφράσουν το οποιοδήποτε συναίσθημα. Τα μαλλιά τους ήταν λευκά σαν το δέρμα τους και μακριά. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους ήταν απαλά, εκτός από τα μεγάλα μάτια και κάπως θλιμμένα ακόμα κι όταν χαμογελούσαν. Το πιο μεγαλοπρεπές χαρακτηριστικό τους όμως ήταν τα φτερά, τα μεγάλα, απαλά και φτερά τους που σε άνοιγμα έφταναν τα τέσσερα μέτρα. Άλλα ήταν λευκά, άλλα μαύρα, άλλα σε διάφορες αποχρώσεις του γκρι.

Οι Βρίλια φέρθηκαν ευγενικά στους Αγκαρθιανούς και μάλιστα τους μίλησαν χρησιμοποιώντας τις γλώσσες της επιφάνειας, δίχως να την έχουν επισκεφτεί ποτέ. Σύντομα οι Αγκαρθιανοί ανακάλυψαν πως οι Βρίλια είχαν δυνάμεις που ξεπερνούσαν κάθε φαντασία. Μπορούσαν να διαβάσουν την σκέψη, να επικοινωνήσουν τηλεπαθητικά, να θεραπεύσουν πληγές κι αρρώστιες χρησιμοποιώντας μικρή ποσότητα νερού, να κάνουν τα φυτά να ανθίσουν ή να μαραθούν, να παγώσουν και να λιώσουν τα ποτάμια της Σαμπάλα και να επικοινωνήσουν με τα ζώα. Όχι, δεν ήταν μάγοι ή τσαρλατάνοι σαν τους θαυματοποιούς της επιφάνειας. Αυτή ήταν απλά η φύση τους. Βλέπετε, η Βρίλια, οι πραγματικοί Πρώτοι Χθόνιοι δεν είχαν εγκαταλείψει ποτέ την Σαμπάλα, αν και πολλά χρόνια πριν, αμέτρητα χρόνια πριν κάποιες ομάδες έφυγαν για την επιφάνεια και δεν ξαναγύρισαν. Η Ίνα, η αρχηγός της φυλής Βρίλια, είπε πως το κλίμα της επιφάνειας ήταν ικανό να αποδυναμώσει τις πνευματικές τους δυνάμεις με τον καιρό, οπότε οι Βρίλια που είχαν φύγει κατά πάσα πιθανότητα αποδυναμώθηκαν αργότερα. Δεκαετίες αργότερα οι Αγκαρθιανοί θα ανακάλυπταν πως εκείνοι οι πρώτοι Βρίλια ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που είχαν κατοικήσει πρώτοι στην επιφάνεια, οι πρόγονοι όλων των ανθρώπων. Ο Χριστιανισμός έλεγε πως ο Αδάμ και η Εύα έπεσαν απ’ τον Παράδεισο στη γη, όμως στην πραγματικότητα οι πρώτοι Βρίλια εγκατέλειψαν την Σαμπάλα για να ανέβουν στην επιφάνεια πληρώνοντας το τίμημα χάνοντας τις πνευματικές τους δυνάμεις και την ικανότητα χειρισμού της Δύναμης Βριλ.

Η Δύναμη Βριλ ήταν ένα είδος κοσμικής ενέργειας που ένωνε και διαπερνούσε τα πάντα. Εκδηλωνόταν με διάφορες μορφές. Οι Βρίλια, χρησιμοποιώντας μια μικρή μεταλλική ράβδο, μπορούσαν να καταστρέψουν ή να δημιουργήσουν. Οι καταγραφές λένε πως τα παιδιά οικογενειών των οποίων τα γονίδια δεν αποδυναμώθηκαν από τις προσμίξεις ανθρώπων της επιφάνειας, μπορούσαν να εξαφανίσουν ολόκληρες πόλεις. Στις πολλαπλές εκδηλώσεις της η Δύναμη Βριλ περιλαμβάνει κι άλλες δυνάμεις όπως ο μαγνητισμός, ο γαλβανισμός, η μεταβολή του κλίματος. Επίσης, οι Βρίλια μπορούσαν να επηρεάσουν τον νου και το σώμα. Ήταν ικανοί να χειριστούν τα τέσσερα στοιχεία και ένα πέμπτο πολύ δυνατότερο από τα υπόλοιπα, το πνεύμα. Σε αυτή βασίζονταν για το χτίσιμο των κατοικιών τους και για την ευημερία των οικισμών τους. Χρησιμοποιούσαν την Δύναμη Βριλ μονάχα για καλούς σκοπούς, μιας και διχόνοιες δεν υπήρχαν μεταξύ τους.

Οι Αγκαρθιανοί με ενθουσιασμό έζησαν για αρκετούς μήνες με τους Βρίλια βλέποντας πως ήταν περισσότερα αυτά που τους ένωναν, παρά αυτά που τους χώριζαν. Όπως κι εκείνοι, έτσι και οι Αγκαρθιανοί επιθυμούσαν να ζήσουν ειρηνικά, να ακολουθήσουν έναν τρόπο ζωής διαμετρικά αντίθετο από εκείνον των ανθρώπων της επιφάνειας. Έτσι έκαναν μια συμφωνία με τους Βρίλια: θα ζούσαν όλοι μαζί, Βρίλια και Αγκαρθιανοί στην Κούφια Γη και με την βοήθεια της Δύναμης Βριλ θα εξέλισσαν το σύστημα πολιτειών. Οι Βρίλια δέχθηκαν και κάπως έτσι η Σαμπάλα έγινε η πρωτεύουσα της Αγκάρτα.

Η βάση της Ανώτατης Αρχής μεταφέρθηκε εκεί, ενώ πολυάριθμες ομάδες Βρίλια σκορπίστηκαν στις υπόλοιπες πολιτείες. Οι γάμοι μεταξύ Βρίλια και Αγκαρθιανών δεν άργησαν να γίνουν, ωστόσο πολλοί από τους πρώτους Χθόνιους φύλαξαν τα γονίδια τους και τα πέρασαν ακέραια στις επόμενες γενιές. Όσο για τους απογόνους των μεικτών οικογενειών, αποτελούσαν με το επόμενο στάδιο εξέλιξης για τους ανθρώπους της επιφάνειας, όμως δεν είχαν τις δυνάμεις και την ευρωστία των Βρίλια. Αυτό, βέβαια, δεν τους εμπόδισε να φτάσουν στις υψηλότερες βαθμίδες της συναρχίας, να ενταχθούν στα Συμβούλια των Εκλεκτών, να γίνουν Μονάρχες και να μετακομίσουν στην Σαμπάλα σαν Ανώτατη Αρχή. Μέσα στα χρόνια, βλέπετε, οι ρόλοι αντιστράφηκαν, τα πράγματα άλλαξαν. Οι Αγκαρθιανοί όσο πάσχιζαν να αποφύγουν τα λάθη της επιφάνειας, έκαναν καινούρια λάθη. Ξέχασαν τις υποσχέσεις τους, ξέχασαν τον λόγο για τον οποίο είχαν αποφασίσει να μείνουν στην Αγκάρτα, ξέχασαν ακόμα και την φιλοσοφία τους που πρόσταζε ειρήνη, αυτονομία και ισότητα. Ο πρώτος πόλεμος δεν άργησε να ξεσπάσει.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά