Κριτική:”Το Χρονικό της Λανιακέα -Τα Κλειδιά του Τιτάνα” του Σπύρου Κιορσάββα

by Αργυρώ Χαρίτου

Πόση εμπιστοσύνη πρέπει να έχουμε σ’ ένα δικό μας άτομο; Πόση δύναμη κρύβουν τα λόγια ενός ανθρώπου και πόση δύναμη κρύβει η εξουσία; Αυτές είναι μερικές από τις ερωτήσεις που μου δημιουργήθηκαν καθώς έκλεινα το βιβλίο φαντασίας του Σπύρου Κιορσάββα.

Η ιστορία μάς ταξιδεύει στον κόσμο της Λανιακέα και συγκεκριμένα στον Ζέλκεμαρ, μια περιοχή όπου μετά από είκοσι χρόνια ηρεμίας ο πόλεμος της χτυπάει και πάλι την πόρτα. Πώς πρέπει να απαντήσει ο βασιλιάς Ντέσμοντ σε μια ατιμωτική κίνηση, με αντίποινα ή με διάλογο; Και εν τέλει, πόσο εύκολα μπορούν να γίνουν αυτές οι επιλογές;

Παράλληλα με τις αποφάσεις που πρέπει να πάρει ο βασιλιάς Ντέσμοντ, σε μια άλλη περιοχή, η Αλάρυα, μια κοπέλα με τη δύναμη του Νερού, ψάχνει για τα χαμένα κλειδιά του Τιτάνα. Τα κλειδιά ξεκλειδώνουν μια φυλακή που κρύβει ανυπέρβλητη δύναμη και που οι κάτοικοι της Λανιακέα δεν θα ήθελαν να τη ξαναδούν ν’ αφήνεται ελεύθερη. Η Αλάρυα θέλει να βρει πρώτη αυτά τα κλειδιά και να τα κρύψει, ώστε να μην βρεθούν ποτέ από εκείνους που δεν πρέπει…

Σε κάθε κεφάλαιο διαβάζουμε παράλληλα και για τις δυο ιστορίες. Μόλις ολοκληρώνεται η εξιστόρηση της μιας, συνεχίζεται η εξιστόρηση της άλλης, για να καταλήξουν και οι δυο, λίγο πριν το τέλος, στον κοινό παρονομαστή: η μεγάλη μάχη για την οποία μας προετοιμάζει από την αρχή ο συγγραφέας.

Αν και οι δυο ιστορίες έχουν τη δυναμική τους, η πλευρά της Αλάρυας μας αποκαλύπτει περισσότερα πράγματα για την ιστορία και κινεί με περισσότερη ζωντάνια τα νήματα της εξέλιξης. Η κοπέλα που γνωρίζει πώς να ελέγχει το νερό, συναντάει τον Σύριον, έναν νεαρό με κρυμμένο παρελθόν. Θα γίνουν συνοδοιπόροι και θα βοηθήσουν ο ένας τον άλλον στο ταξίδι για την αναζήτηση των κλειδιών. Ο δρόμος κανενός δεν είναι στρωμένος ρόδινος. Με τρόπο δεξιοτεχνικό, ο συγγραφέας τοποθετεί τον κάθε ήρωά του σε αναζητήσεις και διλήμματα. Όλοι έχουν έναν σκοπό και όλοι πρέπει να εκπληρώσουν ένα πεπρωμένο.

Η Αλάρυα και ο Σύριον θα συναντήσουν φίλους που θα τους βοηθήσουν να ολοκληρώσουν το δυσβάστακτο μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσουν. Φίλοι που δεν περίμεναν ότι θα έβρισκαν, μεγαλώνοντας την ελπίδα τους για την επίτευξη του σκοπού τους. Στους σκοτεινούς δρόμους όμως που βαδίζουν, συναντούν δυνατούς εχθρούς που προσπαθούν με κάθε τρόπο να τους σκοτώσουν, εμποδίζοντάς τους να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους.

Οι χαρακτήρες που δημιουργεί ο συγγραφέας είναι ολοκληρωμένοι, τολμώ να πω, ακόμα και πραγματικοί. Ίσως προς τις δυνάμεις τους να είναι λίγο υπερβολικοί ως προς την χρήση τους, όμως σ’  ένα βιβλίο φαντασίας η υπερβολή σε μερικά σημεία όχι απλά χρειάζεται, αλλά επιβάλλεται.

Η γραφή είναι ωραία, ομαλή, ακριβώς ό,τι χρειάζεται σ’ ένα επικό βιβλίο. Είναι ελάχιστα γλαφυρή, το οποίο είναι καλό σημάδι, διότι δεν θα ταίριαζε στο ύφος του εν λόγω μυθιστορήματος. Η πλοκή κρατάει τον αναγνώστη και παρατήρησα αμέσως πως έχει γίνει σωστή επιμέλεια. Το μόνο που θα έλεγα ότι ίσως λίγο να μπερδέψει κάποιον αναγνώστη είναι η μετάβαση από τη μια ιστορία στην άλλη, καθώς δεν υπάρχει κάποιο σημάδι, κάποιος τρόπος διαχωρισμού, μόνο ένα κενό, με αποτέλεσμα να μπερδεύει, ιδίως όταν βρισκόταν σε καίριο σημείο ή μάχη.

Όταν οι δυο ιστορίες συγκλίνουν και φτάνουμε στην τελική κορύφωση του βιβλίου, αν και συναντούμε καθ’ όλη τη διάρκεια και μικρότερες κορυφώσεις, κάτι που μου άρεσε πάρα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με αποκαλύψεις που ίσως να μην μας αρέσουν.

Πόσο αληθινοί και «λογικοί» μπορούν να είναι οι λόγοι που γίνεται ένας πόλεμος;

Η τελική μάχη που ξεκινάει είναι πολύπλευρη με αρκετές ανατροπές και ωραία δοσμένες εικόνες. Οι κακοί της υπόθεσης παρουσιάζονται με σοβαρότητα, είναι δυνατοί και όχι καρικατούρες, αναδεικνύοντας με αξιοπρέπεια τους ήρωες της ιστορίας. Το χιούμορ ήταν όσο ακριβώς έπρεπε να υπάρχει σε τέτοιες δύσκολες στιγμές. Το μόνο που αισθάνθηκα να λείπει ήταν ο ρεαλισμός σε σχέση με τους θανάτους. Δεν στερήθηκε τραγικότητας, αλλά θα ήταν πιο λογικό, τουλάχιστον για μένα, να πέθαιναν και κάποιοι άλλοι χαρακτήρες.

Το τέλος το λάτρεψα και έπρεπε να ήταν ακριβώς με αυτόν τον τρόπο γραμμένο, ώστε να προκαλεί αγωνία και περιέργεια στον αναγνώστη για τη συνέχεια. Μου κράτησε όμορφη παρέα και φυσικά τώρα ανυπομονώ να διαβάσω τη συνέχειά του και να μάθω περισσότερο για τον κόσμο της Λανιακέα. Μόλις ξανακάνω, λοιπόν, ένα ταξίδι στα μέρη της, θα επιστρέψω για να σας τα πω!

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά