Κριτική: “Έρκαχοθ, Βιβλίο 1: Νόρνιμ” του Νίκου Γαϊτανόπουλου

by Αργυρώ Χαρίτου

Ο Έρκαχοθ είναι ένα βιβλίο επικής φαντασίας που από την πρώτη του σελίδα σε γεμίζει με συναισθήματα και σε ρίχνει βαθιά μέσα στην ιστορία του, καθώς από την αρχή ξεκινάει με ένταση χωρίς ανούσιες περιγραφές. Ο κεντρικός μας ήρωας, ο Έρκαχοθ, γεμάτος απόγνωση και στεναχώρια, φεύγει μακριά από τους «φίλους» ιππότες του. Τον έστειλαν να βρει και να σκοτώσει έναν δράκο. Οι σκέψεις του είναι θλιμμένες, γεμάτες απογοήτευση. Τον λυπήθηκα από το bullying που δέχτηκε λόγω του ότι ήταν αριστερόχειρας, κάτι που στη Νόρνιμ θεωρείτε κακοτυχία.

Από την αρχή, ο συγγραφέας μάς παρουσιάζει έναν χαρακτήρα που όλοι έχουν στραφεί εναντίον του. Είναι ένα νεαρό παιδί που οι γύρω του τον αντιμετωπίζουν σαν κάτι κακό, δαιμονικό, αναίσχυντο. Ο Έρκαχοθ, στην προσπάθειά του να ανακαλύψει την κρυψώνα του δράκο, πιάνεται αιχμάλωτος από μια ορδή παράξενων πλασμάτων. Χάνει τις αισθήσεις του, μα ένας γέρος τον σώζει από βέβαιο θάνατο.

Κατάφερα να σε τραβήξω από το χείλος του θανάτου, αλλά λίγες ψυχές ξεφεύγουν από το χέρι του Θεριστή και έτσι σου έμεινε σημάδι βαθύ, για να μην ξεχνάς ότι κάποτε βρέθηκες στη σοδειά του”.

Μετά από είκοσι χρόνια που δέχεται προσβολές για την ιδιαιτερότητά του, ένας άνθρωπος τον δέχτηκε ως ίσο του, χωρίς να τον απασχολεί η κακή τύχη, που λένε ότι ακολουθεί τους αριστερόχειρες επηρεάζοντας και τους γύρω του.

Καθώς ο Έρκαχοθ θεραπευόταν, ο γέρος άρχισε  να του εξιστορεί ιστορίες των παλιών χρόνων, μιλώντας για τις πρώτες φυλές και για τους δράκους. Η κοσμοπλασία που δημιουργεί ο συγγραφέας είναι μοναδική. Παρότι μιλάει για δράκους, ξωτικά και νάνους, τα παρουσιάζει από μια δική του σκοπιά που δεν θυμίζει αντιγραφή άλλων ιστοριών. Οι περιγραφές ποικίλες, μα χωρίς να κουράζουν, δίνοντας μια μεγάλη εικόνα του κόσμου. Ίσως θα μπορούσε να τη σπάσει σε περισσότερα κεφάλαια ή υποκεφάλαια για να μπορεί να τα αφομοιώσει καλύτερα ο αναγνώστης.

Η ιστορία εξελίσσεται με τον Έρκαχοθ να αισθάνεται το  χρέος να ενημερώσει τις γύρω περιοχές για το κακό που έχει ξυπνήσει και έχει εμφανιστεί στη Νορνίμ. Μαζί του τον ακολουθεί ο γέρος, σύμμαχος και σύντροφος στην περιπέτεια. Τώρα πια τον νιώθει σαν οικογένειά του. Ο ήρωάς μας αισθάνεται για πρώτη φορά ότι κάποιος ενδιαφέρεται για εκείνον, χωρίς να επικεντρώνεται στην ιδιαιτερότητά του.

Ο συγγραφέας μας δείχνει μέσα από εικόνες γραπτές, αλλά και με γκραβούρες, τον υπέροχο κόσμο που  έχει δημιουργήσει. Ο Έρκαχοθ και ο Γέρος ξεπερνούν προβλήματα, αντιμετωπίζοντας ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό. Πρόκειται για χαρακτήρες που είναι ζωντανοί, αληθινοί. Άτομα με φοβίες, αγωνίες, σεβασμό και πίστη.

Μέσα από την ιστορία ο συγγραφέας μάς ξεδιπλώνει τις σκέψεις των ηρώων και μας τοποθετεί στη θέση τους, καθώς, μας βάζει να αναρωτηθούμε πώς θα δρούσαμε εμείς σε παρόμοια κατάσταση. Το bullying και η διαφορετικότητα είναι βασικά στοιχεία του βιβλίου. Μας μιλάει όμως και για τον ξεριζωμό και το πόσο εύκολο είναι – ή δεν είναι- για έναν άνθρωπο να αφήνει το μέρος που έζησε όλη του τη ζωή.  

“Ήθελε να πει στον εαυτό του ότι κρατούσε το χέρι του ακέραιο για να πάρει με αυτό εκδίκηση… Αλλά ήξερε πως έλεγε ψέματα. Έμεινε ακίνητος, γιατι φοβόταν”.

Ο συγγραφέας δεν παρουσιάζει έναν ήρωα, παρά μας δίνει έναν άνθρωπο ο οποίος θεωρεί χρέος του να ενημερώσει τις πόλεις, παρότι ο κόσμος τον φοβάται για την κακή τύχη που πιστεύεται πως κουβαλά. Τοποθετεί τον ηρωισμό κάτω από το πρίσμα της λογικής. Κάτι ακόμα που έχει χειριστεί ωραία ο συγγραφέας είναι ο φόβος και η δύναμη. Δεν μας παρουσιάζει έναν ατρόμητο άνθρωπο που μπορεί να καταφέρει τα πάντα, αλλά έναν άντρα που τώρα μαθαίνει το πώς να αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον φόβο.

Μέσα από το οδοιπορικό του, εξελίσσεται σαν ιππότης, αλλά και σαν άνθρωπος. Θα συναντήσει ανθρώπους που θα τον βοηθήσουν, θα τον κοροϊδέψουν, θα προσπαθήσουν να τον σκοτώσουν. Όμως ο Έρκαχοθ παραμένει πιστός στα ιδανικά του. Η πλοκή είναι δουλεμένη στη λεπτομέρεια, κάτι που φαίνεται από τον κόσμο που είναι τόσο ζωντανός. Οι ανατροπές εμφανίζονται εκεί που δεν τις περιμένεις και σε πολλά σημεία τις βρήκα πρωτότυπες. Η ροή είναι συνεχόμενη, κάνοντάς το να διαβάζεται απνευστί. Η επιμέλεια ήταν άρτια, με δυσκόλεψαν μόνο τα τεράστια κεφάλαια. Σ’ ένα βιβλίο τέτοιου εύρους πιστεύω ότι χρειάζονταν να είναι μικρότερα και κατά συνέπεια περισσότερα.

“H μουσική έσβησε πνιγμένη από ένα μουρμουρητό γεμάτο φόβο, που σαν ασθένεια εξαπλωνόταν μέσα στο ξέφωτο”.

Ο Έρκαχοθ με το σπαθί του, το Αρχάνιεν, είναι ένα βιβλίο επικής φαντασίας που θα σας ταξιδέψει σε άλλους κόσμους. Θα συναντήσετε πλάσματα σκοτεινά, ιστορίες αρχαίες με νάνους και δράκους. Φίλοι θα προσφέρουν το χέρι τους για βοήθεια. Σκοτεινοί πύργοι θα ζωντανέψουν με μόνο σκοπό τον αφανισμό του κόσμου. Η ιστορία ολοκληρώνεται, απαντώντας σε όλες τις ερωτήσεις που δημιουργεί στον αναγνώστη, προκαλώντας τον όμως συγχρόνως να αγωνιά για το επόμενο της σειράς. Το μόνο που θα μπορούσε να λείπει ήταν η οπτική του παντογνώστη, που προϊδέαζε κάποια γεγονότα πριν ακόμα συμβούν, στερώντας στον αναγνώστη συχνά το στοιχείο της έκπληξης.

Αδιαμφισβήτητα, πρόκειται για ένα ανάγνωσμα που το απόλαυσα, που με μετέφερε σ’ έναν νέο κόσμο και προτείνω αυτό το ταξίδι και στους φίλους που αγαπούν την επική φαντασία ή που θα ήθελαν να γνωριστούν μαζί της. Περιμένω το επόμενο της σειράς και μόλις πέσει στα χέρια μου θα φροντίσω να σας μεταφέρω τις νέες μου αναγνωστικές εντυπώσεις!

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά