Κριτική: “Δυο δάχτυλα φορμόλη” των Μούστου, Συσκάκη και Τσιχλή

by Μαρκέλλα Ευθυμίου Βελαέτη

“Δυο δάχτυλα φορμόλη”, το πρώτο “πειραματικό” βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου από Έλληνες δημιουργούς.
Στη συγκεκριμένη συλλογή διηγημάτων υπάρχουν τριάντα πέντε ιστορίες από τρία διαφορετικά άτομα. Κάθε “κεφάλαιο” έχει κι από ένα θέμα γύρω από το οποίο χτίζεται κάθε διήγημα, ένα από το κάθε άτομο. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το “Δυο δάχτυλα φορμόλη”, ξεπήδησαν από μέσα μου αισθήματα νοσταλγίας για το εργαστήρι συγγραφής το οποίο παρακολουθούσα κάποτε. Ουσιαστικά, ολόκληρο το βιβλίο είναι βασισμένο σε ασκήσεις δημιουργικής γραφής και ύφους, οι οποίες ταλαιπώρησαν πολλούς από εμάς τις εποχές που περνούσαμε χρόνο μέσα σε ανάλογα εργαστήρια λογοτεχνίας.

Πιο συγκεκριμένα, είναι φανερό πως το εν λόγω έργο αποτελεί την πρώτη προσπάθεια των τριών αυτών ατόμων για συγγραφή και έκδοση. Δεν θα πω πως είναι ένα κακογραμμένο βιβλίο, μιας και είναι ευδιάκριτη η σωστή χρήση των λέξεων, του συντακτικού και της γραμματικής. Αρκετές ιστορίες μπορούν να χαρακτηριστούν ως έξυπνες και πολλά υποσχόμενες, εάν είχαν δουλευτεί παραπάνω. Η λογική του βιβλίου ως έχει, ένα πειραματικό δηλαδή έργο με ασκήσεις συγγραφής, περιορίζει αρκετά την πένα των δημιουργών, αφήνοντας έτσι πολλές ιστορίες “μισές” και κατατάσσοντάς τις σε απλά καλογραμμένες και ευχάριστες ασκήσεις ύφους.

Από την άλλη, ένα πολύ θετικό στοιχείο αποτελούν οι ιδέες πίσω από τα διηγήματα και η ατμόσφαιρα. Σε αρκετά από αυτά μπορεί ο αναγνώστης να διακρίνει έξυπνες ιδέες και πρωτότυπες, οι οποίες αν είχαν ξεφύγει από το πολύ συγκεκριμένο σκεπτικό του βιβλίου, θα μπορούσαν να είναι μια πολύ εξαιρετική συλλογή επιστημονικής φαντασίας αλλά και τρόμου. Η ατμόσφαιρα, από την άλλη, πολλές φορές χτίζεται με τον τρόπου που ταιριάζει στο κάθε διήγημα, δημιουργώντας στον αναγνώστη την ανάγκη να γυρίσει ακόμα μια σελίδα για να ανακαλύψει τη συνέχεια.

Το “Δυο δάχτυλα φορμόλη” αποτελεί ένα βιβλίο το οποίο ο καθένας μπορεί να απολαύσει, εάν δεν αποζητά ιδιαίτερα μπερδεμένες τεχνικές και πλοκές. Προσωπικά, το διάβασα μέσα σ’ ένα απόγευμα χωρίς να καταλάβω το πέρασμα του χρόνου, κάτι το οποίο είναι μια νίκη που αποζητά κάθε βιβλίο.

Το αρνητικό της υπόθεσης, όμως, είναι πως ενώ πολλές ιστορίες ξεκινάνε δυναμικά, υποσχόμενες ένα αγωνιώδες και τρομαχτικό ταξίδι, τελικά σου δίνουν την αίσθηση πως τελείωσαν νωρίς, χωρίς ν’ αναπτύξουν όλ’ αυτά τα οποία κρύβονταν από πίσω. Βέβαια, το να γράφουν ένα συνεργατικό βιβλίο τρία άτομα, το οποίο αποτελεί ένα σύνολο κατά κάποιον τρόπο, είναι σίγουρα αρκετά δύσκολο και περιοριστικό ως προς την ανάπτυξη των ιδεών.

Καταληκτικά, η εν λόγω συλλογή είναι ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για να συντροφέψει το βροχερό σας απόγευμα παρέα με μια κούπα καφέ. Έχει την ικανότητα να βάλει τον αναγνώστη σε δημιουργικές σκέψεις, να δοκιμάσει και ο ίδιος τις ασκήσεις γραφής που υπάρχουν μέσα στο βιβλίο και να πλάσει στο μυαλό του χαρακτήρες και γεγονότα που σίγουρα έως έναν βαθμό του είναι γνώριμα…

Προσωπικά, πιστεύω πως στο “Δυο δάχτυλα φορμόλη” κρύβονται αρκετές ικανότητες οι οποίες μπορούν να εξελιχθούν σε όμορφα βιβλία τρόμου. Ελπίζω πως τα κορίτσια τα οποία δημιούργησαν τη συλλογή, θα συνεχίσουν να γράφουν, και κάποια μέρα θα δούμε την εξελιγμένη τους γραφή σε κάποια άλλη, πιο ώριμη συλλογή ή σε προσωπικές, ξεχωριστές τους δουλειές!

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά