Κριτική: “Η τελευταία νύχτα της Αδέρας” του Μιχάλη Δαγκλή

by Γιώργος Σκαγιάκος

Η αλήθεια είναι ότι αρχικά θεώρησα ότι θα διαβάσω ένα βιβλίο που θα μπορούσε να ενταχθεί στην κατηγορία της hard boiled αστυνομικής λογοτεχνίας, που ωστόσο -όπως συμβαίνει συνήθως- θα περιείχε επιμελώς ατημέλητα, ψήγματα από τη λογοτεχνία τρόμου. Mea culpa. To μόνο σίγουρο, ξεκινώντας την αποτίμηση της ανάγνωσης του βιβλίου “Η τελευταία Νύχτα της Αδέρας”, είναι ότι ο Μιχάλης Δαγκλής έχει σχεδιάσει πολύ όμορφα μια ιστορία τρόμου.

To βιβλίο χωρίζεται σε δύο διακριτά μέρη, με το πρώτο να συστήνει στον αναγνώστη τους χαρακτήρες -ιδιαίτερα τον πρωταγωνιστή Σίμο Σουλιώτη- και να κινείται με μια ταχύτητα που θα χαρακτήριζα μέτρια. Ο συγγραφέας εδώ επιχειρεί να χτίσει ένα χαρακτήρα που αρχικά είναι δύσκολο να συμπαθήσεις. Είναι κυνικός, σχεδόν εθισμένος σε καταχρήσεις και σ’ ένα τρόπο ζωής που μάλλον θα χαρακτηριζόταν σαν περιθωριακός. Η ανάγκη για χρήματα τον ωθεί, όπως όλους μας άλλωστε, ν’ αναλάβει ρίσκα.

Εδώ, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, βρίσκεται και η ομολογουμένως, πολύ σκοτεινή και ατμοσφαιρική περιγραφή του περιβάλλοντος που πρόκειται να εκτυλιχτεί η ιστορία μας. Το ορεινό απομονωμένο χωριό της Αδέρας είναι ένα φανταστικό μέρος που μοιάζει έντονα -από όλες τις σκοπιές – με το επίσης φανταστικό Summerisle των Σκωτσέζικων Εβρίδων νήσων, όπου εκτυλίσσεται μια άλλη κλασική ιστορία, εκείνη του Wicker Man. Οι κάτοικοι δείχνουν ζεστοί και φιλόξενοι ως προς τον “ξένο” που έρχεται να ερευνήσει μια παρόμοια υπόθεση εξαφάνισης μιας κοπέλας, αλλά ωστόσο τους σκεπάζει ένα πέπλο μυστηρίου.

“Κάθισε, αρχιφύλακα! Όταν τα γόνατα είναι λυγισμένα, είναι πολύ πιο εύκολο να απορροφήσουν το σοκ “.

Lord Summerisle (Christopher Lee) – The Wicker Man

Θα χαρακτήριζα επιτυχή τη μεταφορά της τοπογραφίας αλλά και της ατμοσφαίρας, στα ελληνικά δεδομένα. Εδώ ακριβώς, στο σημείο που ο αναγνώστης μπαίνει στο δεύτερο μέρος, σταματούν και οι όποιες ομοιότητες μεταξύ των δύο ιστοριών. Ο ρυθμός αυξάνεται κατακόρυφα, παίρνοντας μια καταιγιστική μορφή οδεύοντας προς τη λύση του μυστηρίου. Ο συγγραφέας δείχνει ότι έχει μελετήσει τις νόρμες του κινηματογραφικού τρόμου, τις οποίες ενσωματώνει στην αφήγηση, δίνοντας έναν αέρα κινηματογραφικού σεναρίου.

Όμως ενώ “Η τελευταία νύχτα της Αδέρας” δεν είναι μια ιστορία υπερφυσικού τρόμου, ίσως εξαιτίας αυτής της “κινηματογραφικής αδείας”, η κατάσταση ξεφεύγει αγγίζοντας στιγμιότυπα που μάλλον δεν μπορούν να γίνουν πιστευτά. Η χρήση του παράγοντα shock ωστόσο χρησιμοποιείται με υποδειγματικό τρόπο. Στα πλεονεκτήματα του βιβλίου, οφείλω να προσθέσω και την εμβάθυνση των προβληματικών που οδηγούν όλους τους εμπλεκόμενους στην παράνοια. Σίγουρα, “Η τελευταία νύχτα της Αδέρας” χρεώνεται ως μια αξιοπρεπής και τίμια προσπάθεια στο παλμαρέ του Μιχάλη Δαγκλή.

“Σε λάθος μέρος ψάχνατε την ουτοπία. Το μόνο που έχουμε όλοι, είναι ο λίγος χρόνος μας εδώ, πάνω σε αυτή τη γη. Από εμάς εξαρτάται αν θα τον κάνουμε να μοιάζει με Εδέμ ή με κόλαση”

Η τελευταία νύχτα της Αδέρας

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά