Κριτική: “Κάτι χαμογελάει στις Σκιές” του Ηλία Φουντούλη

by Ιλέην Ρήγα

kati-xamogelaei-stis-skiesΈνας κόσμος στον οποίο απαγορεύεται να αγαπάς, και τιμωρείσαι αυστηρά για αυτό.
Πόσο βάθος μπορεί να έχει μια σπηλιά ανάμεσα στην Κυψέλη και τα Πατήσια; Η περιπέτεια ενός γευσιγνώστη ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα Σάμου.
Τι συνέπειες έχουν η φθορά στο σώμα και η τρέλα στο μυαλό; Μια ιστορία εκδίκησης στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Πόσο πολύ μπορεί να απεχθάνεται τη θάλασσα ένας δισεκατομμυριούχος;
Ένας δημοσιογράφος, που η αναζήτηση για το μεγάλο θέμα τον πάει πιο μακριά από όσο φαντάζεται.
Τι θα συμβεί ύστερα από ένα χαζό στοίχημα; Μία διανυκτέρευση σε μοναστήρι προσφέρει περισσότερα από όσα ζητάς.

Δεκαεπτά παράξενες, ατμοσφαιρικές, χιουμοριστικές, ενοχλητικές, σκοτεινές ιστορίες για όσους και όσα χαμογελούν στις σκιές.

Κριτική

Το “Κάτι χαμογελάει στις Σκιές” ήταν από τα νέα βιβλία που μου έκαναν κλικ στο φετινό Φantasticon και, αναπόφευκτα, ταξίδεψε μαζί μου μέχρι την Σπάρτη. Κάτι στο εξώφυλλο, κάτι στο σαρδόνιο χαμόγελο, κάτι στον τίτλο… κάτι.

Απ’ το πρώτο ξεφύλλισμα ανακάλυψα τις μίνιμαλ ζωγραφιές που προλόγιζαν το κάθε διήγημα. Μικρές, λιτές και right to the point, μαρτύρησαν πριν καν το διαβάσω ότι το βιβλίο έχει την δική του εξυπνάδα, αν και κάποιες ίσως να μαρτύρησαν και το μυστικό της κάθε ιστορίας.

Το βιβλίο αποτελείται από 17 αυτοτελείς ιστορίες τρόμου (;) – χμμμμ, μαύρης κωμωδίας ίσως να ‘ναι πιο κοντά στον σωστό ορισμό, αλλά και πάλι… Και αυτός ακριβώς ο προβληματισμός στο να προσδιορίσουμε το είδος είναι και το μεγάλο ατού αυτής της συλλογής! Δεκαεπτά ατμοσφαιρικές, άκρως ψυχαγωγικές ιστορίες, όπου ο τρόμος και το κωμικό στοιχείο συνυπάρχουν πιο αρμονικά και από βούτυρο με μαρμελάδα. Οι ιστορίες είναι άνισες μεταξύ τους σε μέγεθος, κάποιες αρκετά μικρές και κάποιες αρκετά μεγαλύτερες, αλλά και σε επίπεδο – μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για ιστορίες που γράφτηκαν σε βάθος πολλών χρόνων και καθρεφτίζουν “ξεδιάντροπα” την εξέλιξη  του ταλέντου του συγγραφέα -, χωρίς αυτό να σημαίνει ωστόσο ότι και οι πιο αδύναμες δεν είναι ικανοποιητικές.

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ποικιλομορφία στους χαρακτήρες και στις πλοκές, καμία ιστορία δε μοιάζει με την άλλη, ενώ οι χαρακτήρες κατά κάποιο τρόπο “δένονται” σχεδόν αμέσως με τον αναγνώστη, μια πολύ αξιοζήλευτη ικανότητα του συγγραφέα να το καταφέρει στα στενά λεκτικά όρια των διηγημάτων. Θετικές εντυπώσεις αφήνει και ο πολύ καλός χειρισμός του λόγου, γραφή απλή αλλά δυνατή, χωρίς περιττές φιοριτούρες που θα αλλοίωναν την, ομολογουμένως, ευχάριστη ροή.

Αυτό που καταφέρνει ο συγγραφέας είναι ένα μακάβριο πάντρεμα τρόμου και γέλιου, όπου η κωμωδία λειτουργεί συχνά σαν ανατρεπτικός μοχλός ακριβώς την στιγμή όπου ο αναγνώστης έχει πειστεί πως όλα έχουν μπει σε μια φρικτή τροχιά. Η φαντασία που διαθέτει ο συγγραφέας κινείται “εκνευριστικά” ευέλικτα “έξω απ’ το κουτί”, προσφέροντας μία συλλογή διηγημάτων πολύ διαφορετική απ’ τα συνηθισμένα.

Ξεχώρισα τα “Κατσαριδομάνα”, “Ελικώνος”, “Στον ηλεκτρικό” και τον “Γάτο” απ’ την πρώτη στιγμή, όμως το αγαπημένο μου είναι η “Μόνα Λασέλ” (τον πιάσατε τον αναγραμματισμό;;). Όσοι το διαβάσατε ή θα το διαβάσετε, αφήστε μας στα σχόλια το δικό σας αγαπημένο διήγημα της συλλογής.

Εν κατακλείδι, η συλλογή πετυχαίνει τον στόχο της, που δεν είναι άλλος από το να διακωμωδήσει ακόμα και τους πιο τρελούς μας φόβους και να “ξορκίσει” αυτό που χαμογελάει στις σκιές με γερές δόσεις καλογραμμένου μαύρου χιούμορ.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά