Κριτική: “Λέορ, Η αναζήτηση του δράκου-βασιλιά” του Δημήτρη Μαντζαβράκου

by Αργυρώ Χαρίτου

Μόλις είδα το  εξώφυλλο είπα “εδώ είμαστε”. Μην δω δράκο εγώ, κάτι παθαίνω. Έπειτα διάβασα το οπισθόφυλλο. Το διάβασα δυο φορές για να συνειδητοποιήσω ακριβώς τι λέει. Ο λόγος ήταν ότι μου θύμισε τρομερά τη σειρά βιβλίων του συγγραφέα Μούρκοκ, με τον αγαπημένο μου ήρωα Έλρικ του Μελνιμπονέ. Μέχρι να το ξεκινήσω φοβόμουν μην ήταν μια κακή αντιγραφή. Ευτυχώς, δεν πλησίαζε σε τίποτα στην ιστορία του ασπρομάλλη βασιλιά, κάτι που με χαροποίησε πάρα πολύ.

Η ιστορία ξεκινάει πολύ ωραία και σε κρατάει. Σε βάζει αμέσως στο κλίμα με το ποιος είναι ο ήρωας, τι κυνηγάει, ποιοι είναι οι φίλοι του. Αφέθηκα, λοιπόν, και βυθίστηκα σε αυτόν τον κόσμο.

Οι δυο φίλοι ξεκινούν τον δρόμο τους για το κάστρο του εχθρού με απώτερο σκοπό την καταστροφή του, σώζοντας τη Λουκρησία. Ο κεντρικός ήρωας, ο Λέορ, που είναι ξωτικό, πέρα από καλό χειρισμό του όπλου γνωρίζει να χειρίζεται και τη μαγεία, όμως δεν μας ξεκαθαρίζει ο συγγραφέας αν τη μαθαίνουν ή την κατέχουν γενικά σαν φυλή. Μας δείχνει στοιχεία της, μας μιλάει για δασκάλους, όμως ξεκάθαρα το θέμα “μαγεία” δεν μας το αναλύει.

Η φιλία μεταξύ του Άνσορ και του Λέορ είναι δυνατή και φαίνεται μέσα από τις συζητήσεις τους και το πώς μάχονται. Οι μάχες πολλές και οι εχθροί ακόμα περισσότεροι. Έρχονται αντιμέτωποι με δαίμονες, μάγισσες και δράκους, τους οποίους καταφέρνουν να κατατροπώνουν.

Καθώς προχωρούσαν οι σελίδες, στις οποίες πρέπει να ομολογήσω πως δεν βρήκα καμία περιττή περιγραφή, κάτι μ’ ενοχλούσε. Οι μάχες, ενώ ήταν ωραίες, κάποια στιγμή με κούρασαν. Κάθε λίγες σελίδες εμφανιζόταν και μια που δεν είχαν καν λόγο ύπαρξης. Μπορεί σαν βιβλίο ν’ ανήκει στην κατηγορία της επικής φαντασίας, όμως αυτό δεν σημαίνει πως χρειάζεται όλες οι καταστάσεις να λύνονται με μάχες.

Η γραφή ήταν αρκετά απλή, καθημερινή θα έλεγα.

Ενώ ο Λέορ ήταν ένα όμορφο και δυνατό ξωτικό και ο φίλος του αστείος, όπως και όλοι όσοι τους περικύκλωναν, δεν μπόρεσα να δεθώ με κανέναν ήρωα, όσο κι αν το ήθελα. Ο λόγος είναι πως όλοι έμοιαζαν τρομερά ίδιοι, στους διαλόγους, στα αστεία, στις αντιδράσεις. Ίσως η Λουκρητία να είναι η ηρωίδα που ξεχωρίζει περισσότερο από τους άλλους, όμως η περιορισμένη της εμφάνιση στο βιβλίο δεν μας έδωσε τη δυνατότητα να μάθουμε όλα όσα θα θέλαμε γι’ αυτήν.

Σε κάποια σημεία υπήρχε μια ασυνέχεια με τους ήρωες και με όσα τους είχαν συμβεί, με όσα αντιμετώπιζαν. Χτυπήματα που μετά δεν υφίστανται ή δηλητήριο το οποίο για μέρες δεν δρούσε.

Σαν ιστορία είναι ωραία, αλλά θεωρώ ότι ήθελε μερικές ακόμα πινελιές στην κοσμοπλασία, ώστε σαν αναγνώστες να είχαμε καλύτερη εικόνα. Λείπουν αρκετές εξηγήσεις, όπως για το σπαθί ή για τον Λέορ, ο οποίος ήταν και ο πρωταγωνιστής. Αν και σαν συγγραφέας κατανοώ τον λόγο που έγιναν, σαν αναγνώστρια πιστεύω πως χρειάζονταν να μας δώσει μικρές λεπτομέρειες που θα προκαλούσαν την αγωνία και την επιθυμία για τη συνέχεια.

Ευελπιστώ ότι θα τα δούμε όλα αυτά στο επόμενο βιβλίο της σειράς.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά