Κριτική: “Οι Θεριστές” του John Connolly

by Γιώργος Δάμτσιος
Paperback, 400 pages
Published 2009 by Bell / (first published 2008)
***

Είναι οι Θεριστές, η ελίτ των δολοφόνων. Άντρες τόσο τρομακτικοί που κανείς δε λέει φωναχτά το όνομά τους – μόνο το ψιθυρίζει. Ο Λούις ο εκτελεστής είναι ένας απ αυτούς. Αλλά τώρα ο Λούις κι ο σύντροφός του, ο Έιντζελ, έχουν γίνει και οι ίδιοι στόχοι. Κι αυτοί που θα θελαν να τους βγάλουν απ τη μέση δεν είναι λίγοι…

Ένας πλούσιος ερημίτης τους στέλνει βόρεια, σε μια πόλη που δεν τη βρίσκεις στο χάρτη. Όμως εκεί κυβερνά ένας άντρας που έχει κάθε λόγο να θέλει το κεφάλι του Λούις. Κι έτσι, βρίσκονται παγιδευμένοι, απομονωμένοι, στο έλεος του πιο τρομερού απ όλους τους φονιάδες: του δολοφόνου των δολοφόνων, του Μπλις.

Ο πρώην ντετέκτιβ Τσάρλι Πάρκερ δεν μπορεί να αφήσει τους φίλους του να χαθούν. Σπεύδει να τους βοηθήσει. Θα καταφέρουν, όμως, ο Λούις και ο Έιντζελ να παραμείνουν ζωντανοί μέχρι να φτάσει στο πλευρό τους;

***

Αυτό είναι αισίως το έβδομο βιβλίο του Τζον Κόνολι με πρωταγωνιστή τον Τσάρλι Πάρκερ και… για μια στιγμή! Κάτι πάει λάθος εδώ. Ο Πάρκερ ΔΕΝ είναι πρωταγωνιστής;

Δεν ξέρω αν ο Κόνολι φανταζόταν παλιότερα ότι θα έγραφε ένα βιβλίο στο οποίο θα πρωταγωνιστούσαν ο Λούις και ο Έιντζελ, αλλά να που τελικά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να το κάνει κι αυτό. Καταρχάς με έβαλε και στη θέση μου, όταν και δήλωσα ότι η απουσία τους από το πρώτο μισό του προηγούμενου βιβλίου μού φάνηκε ότι ήταν για καλό.

Οι απίστευτοι αυτοί τύποι, λοιπόν, σε αυτό το βιβλίο έχουν την προσωπική τους περιπέτεια. Μια σειρά γεγονότων από το παρελθόν του Λούις θα τους φέρει αντιμέτωπους με μερικούς από τους πιο ζόρικους εκτελεστές/δολοφόνους με τους οποίους είχαν συναναστροφές και παλιότερα. Όπως φαντάζεται ο οποιοσδήποτε έχει διαβάσει έστω και ένα βιβλίο της σειράς, αυτό μεταφράζεται απλώς σε μπόλικο πιστολίδι και ακραίες εκτελέσεις. Με λίγα λόγια η ιστορία είναι μια κλασική γκανγκστερική περιπέτεια (και μια απόδειξη από μόνη της ότι τα βιβλία αυτής της κατηγορίας δεν πρέπει να τα αποκαλούμε στα ελληνικά “αστυνομικά”. Μάλλον οι Άγγλοι ξέρουν περισσότερα όταν τα λένε Crime Fiction). Σε κάθε περίπτωση, οι φίλοι του είδους εδώ θα βρεθούν σε γνώριμα μονοπάτια και θα προσαρμοστούν εύκολα. Μιλώντας μάλιστα προσωπικά, θα πω ότι πέρασα πολύ ευχάριστα με την ιστορία αυτή. Ήταν αρκετά και στα χνάρια της προηγούμενης, ακολουθώντας μια ευθεία γραμμή. Ακόμα και οι αναδρομές σε παλαιότερα γεγονότα δεν άλλαζαν κάτι, παρά μόνο εξηγούσαν καλύτερα γιατί υπάρχει αυτή η απόλυτη ευθεία.

Εστιάζοντας τώρα στο ότι το βιβλίο είναι το Τσάρλι Πάρκερ #7, έχω να πω ότι η απουσία του Τσάρλι για 280 σελίδες από τις 400, σε μένα λειτούργησε πολύ καλύτερα απ’ ό,τι θα περίμενα αν μου το έλεγε κάποιος εκ των προτέρων. Έδωσε τον χώρο στο να ξετυλιχθούν πλήρως και οι δύο βασικοί συμπρωταγωνιστές του, ενώ πήρε και τον δικαιωματικό του χρόνο για να ανασάνει και ο ίδιος. Μπορεί να είναι λίγο αστείο να το λέω αυτό, όταν σε μια σειρά βιβλίων υπάρχουν τόσα υπερφυσικά γεγονότα, αλλά με αυτόν τον τρόπο η ιστορία του Πάρκερ κέρδισε σε αληθοφάνεια αφού, κυριολεκτικά, του ερχόταν το ένα πάνω στο άλλο. Και είναι βέβαιο ότι και τα προσωπικά του, οικογενειακά προβλήματα με αυτόν τον τρόπο θα ωριμάσουν και θα φανεί αν μπορούν να επιλυθούν ή όχι, ενώ αναμένω στα επόμενα βιβλία και μια εκτίναξη σε γεγονότα και καταστάσεις του παρελθόντος που μοιάζουν να καραδοκούν για να αναβιώσουν.

Κλείνοντας, να αναφέρω ότι έχω αρχίσει να διασκεδάζω απίστευτα και με τους αδερφούς Φούλτσι. Η σκηνή με το μπέρδεμα ανάμεσα στο κόκκινο και το πράσινο, ενδέχεται να είναι και η πιο ξεκαρδιστική όλης της σειράς μέχρι τώρα.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά