Κριτική: “Οι Κόρες του Σκότους” της Μαρίας Α. Γεωργοπούλου

by Αργυρώ Χαρίτου

“Οι κόρες του Σκότους” είναι ένα μυθιστόρημα φαντασίας με επίκεντρο τη μαγεία. Οφείλω να ομολογήσω πως δεν μπορώ να κατανοήσω την ανάγκη των ανθρώπων για σκοτεινές συμφωνίες, το ρίσκο που δέχονται να πάρουν. Τόσα βιβλία έχουν γραφτεί, τόσες ταινίες έχουν γυριστεί που έχουν δείξει τι μπορεί να συμβεί, κι όμως οι άνθρωποι αναζητούν ακόμα την εύκολη λύση. Ίσως γιατί έχουν την πεποίθηση πως εκείνοι θα φανούν πιο έξυπνοι, θα καταφέρουν να ξεφύγουν από τις απαιτήσεις της συμφωνίας -μια συμφωνία που τις περισσότερες φορές πληρώνεται με αίμα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Μια ευκατάστατη γυναίκα κλείνει ραντεβού με τη ντετέκτιβ Νατάσα, την κεντρική μας ηρωίδα, ζητώντας τη βοήθειά της να βρει τη χαμένη της κόρη. Στην αρχή η Νατάσα, συνειρμικά, πιστεύει ότι η κοπέλα προσπαθεί να τραβήξει τα βλέμματα πάνω της. Θεωρεί ότι είναι ένα πλουσιοκόριτσο που ενδιαφέρεται μόνο για το πώς να ξοδέψει τα χρήματα της οικογένειάς της. Νωρίς όμως αντιλαμβάνεται και ανακαλύπτει ότι η κοπέλα είναι το ακριβώς αντίθετο απ’ όσα πίστευε ότι θα ήταν ένα πλουσιοκόριτσο.

Η υπόθεση περιπλέκεται όταν γίνεται μια νέα αναφορά για εξαφάνιση κοπέλας. Μια ακόμα ευκατάστατη κυρία, φίλη της πρώτης, αναφέρει κι εκείνη ότι έχει εξαφανιστεί και η δική της κόρη. Η Νατάσα συνειδητοποιεί ότι κάτι άλλο συμβαίνει με τις εξαφανίσεις των κοριτσιών. Παθιάζεται με την έρευνα και θέλει διακαώς να λύσει το μυστήριο.

Καθώς οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές η συγγραφέας μάς αναφέρει και γεγονότα από τη ζωή της Νατάσας που τη σημάδεψαν. Τραγικές καταστάσεις οι οποίες, ενώ συνέβησαν στη μητέρα της, ακολουθούν ακόμα εκείνη.

Τα γεγονότα οδηγούν τη Νατάσα σ’ ένα ιδιωτικό νησί και σ’ ένα μυστικό μέρος. Όλα όσα της αποκαλύπτονται εκεί είναι πράγματα τα οποία δεν πίστευε ότι υπήρχαν, ενώ οι γνώσεις που αποκομίζει καταρρίπτουν όλα όσα πίστευε για τη μαγεία, το φεγγάρι, τους δαίμονες…

Η Νατάσα έχοντας δίπλα της τον Άρη, έναν ακόμα ιδιωτικό ντετέκτιβ, ξεκινά έναν μαραθώνιο ενάντια στον χρόνο, όπου παλεύουν να σώσουν τους εαυτούς τους ενάντια στο κακό που τους κλείνει σαν μέγγενη.

Η γραφή είναι ωραία, απλή και βατή, χωρίς βαρύγδουπες παρομοιώσεις, και σε παρασέρνει στον ρυθμό της. Δεν μπορείς να αφήσεις το βιβλίο από τις εξελίξεις που αντιμετωπίζουν οι ήρωές μας. Όσον αφορά τους χαρακτήρες, η συγγραφέας έχει χτίσει πολύ ζωντανά τη Νατάσα. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται κάθε της σκέψη, και ζει τον πόνο την αγωνία για το παρελθόν, αλλά και το μέλλον της. 

Αυτό που θα έλεγα πως λείπει είναι μια πιο ολοκληρωμένη ψυχοσύνθεση του Άρη. Αν και είναι κι εκείνος ένας βασικός χαρακτήρας στην ιστορία, τον βλέπουμε πιο επιδερμικά, κυρίως μέσα από τα μάτια της ηρωίδας.

Παρόλο που έχουμε διαβάσει παρόμοιες σκοτεινές ιστορίες, “Οι κόρες του Σκότους” έχουν το είδος της γραφής και τη ροή που απαιτείται για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ήταν τόσο ωραίο δοσμένο το θέμα που για μια ακόμα φορά συλλογίστηκα το πώς γίνεται οι άνθρωποι καταφεύγουν σε τέτοιες ζοφερές συμφωνίες. Εν τέλει, μου άρεσαν η κορύφωση και η δικαίωση του επιλόγου, αν και τη δεύτερη τη βρήκα κάπως βεβιασμένη.

Συνοψίζοντας, πρόκειται για ένα βιβλίο φαντασίας που μας περνά το μήνυμα ότι η ματαιοδοξία είναι κακός κριτής. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, και φυσικά ανυπομονώ για την επόμενη συγγραφική της δουλειά.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά