Κριτική: “Οι Πλανευτές” της Αργυρώς Χαρίτου

by Γιώτα Χουλιάρα

Από αρχαιοτάτων χρόνων, η μάχη του Καλού με το Κακό ήταν το αγαπημένο θέμα όλων των επικών ιστοριών φαντασίας. Η αντιπαράθεση φωτός και σκοταδιού και η προσπάθεια του ανθρώπου να επιβιώσει, λαμβάνοντας θέση στη μια ή την άλλη πλευρά, απασχόλησε άμεσα ή έμμεσα όλους τους συγγραφείς που αφιέρωσαν τις ιστορίες τους στη λογοτεχνία του φανταστικού.

Αρχαίοι μύθοι, θρύλοι, ιστορίες, ακόμη και τραγούδια, ύμνησαν και εξύψωσαν τις μάχες των ανθρώπων και την αντιπαράθεση φωτός και  σκοταδιού στην αέναη προσπάθειά τους για επικράτηση. Από τη πρώτη στιγμή της Δημιουργίας, το Καλό διαρκώς μαχόταν το Κακό με μόνο στόχο τη σωτηρία του κόσμου. 

Όμως πώς θα σωθεί ο κόσμος, αν δε σωθεί η αγάπη; Πώς θα μπορέσουν οι άνθρωποι να ενδυθούν τη δύναμη που θα τους οδηγήσει στην αδυσώπητη μάχη ενάντια στο Κακό, αν πρώτα δεν έχουν νιώσει μέσα τους όλες τις έννοιες της αγάπης; Αγάπη ερωτική, φιλική, οικογενειακή, αγάπη μοναδική που ενώνει, ακόμη και όταν οι δυο εραστές βρίσκονται μακριά. Τέτοια είναι η περίπτωση του Έντριαν, του βασικού χαρακτήρα και πρωταγωνιστή του βιβλίου της Αργυρώς Χαρίτου και της αγαπημένης του Γιασμίν. Οι δυο τους δεν είναι ένα συμβατικό ζευγάρι. Όπως συμβαίνει με όλους τους μεγάλους έρωτες, οι οποίοι αντλούν τη δυναμική τους από το σαιξπηρικό μοτίβο του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, η αγάπη του Έντριαν και της Γιασμίν μοιάζει απαγορευμένη και καταδικασμένη. Η σχέση τους, αν και καρμική, καθώς οι δυο τους είναι μια ψυχή σε δυο διαφορετική σώματα, κινδυνεύει επειδή ο  Έντριαν είναι θνητός και η Γιασμίν είναι πλανεύτρα.

Οι Πλανευτές, όπως είναι και ο τίτλος του βιβλίο, ο οποίος ομολογώ πως με εξίταρε προσωπικά πολύ πριν το πάρω στα χέρια μου, ανήκουν σε μια αρχαία φατρία με υπερδυνάμεις και ζουν στην αφάνεια. Θυμίζουν βρικόλακες, αλλά δεν είναι. Κάποιοι από αυτούς μοιάζουν με Λυκάνθρωπους, αλλά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις φιγούρες των γοτθικών μύθων που στοίχειωναν την Ευρώπη του 19ου αιώνα. Οι Πλανευτές είναι ιδιαίτερα και μοναδικά πλάσματα που δημιουργήθηκαν από μια ανιδιοτελή κίνηση, η οποία είχε ως μόνο στόχο να σώσει το ανθρώπινο είδος.  Όμως όπως συμβαίνει κάθε φορά που η ισορροπία του σύμπαντος διαταράσσεται, έτσι και στη περίπτωση των Πλανευτών υπήρξε το ανάλογο τίμημα για τις ικανότητες που τους δόθηκαν. Ακόμη και η πιο αθώα σκέψη ή επιλογή έχει αντίτιμο, όπως μας ενημερώνει η συγγραφέας κατά τη διάρκεια της πλοκής του βιβλίου. Ακόμη και αν το Καλό με το Κακό μάχονται, ενίοτε μπορεί να συνυπάρχουν δημιουργώντας έναν τέλειο κύκλο, επάνω στον οποίο βασίζεται όλη η ανθρωπότητα. Εξάλλου, ο Δημιουργός έδωσε σε όλα τα πλάσματα που προήλθαν από Αυτόν ελεύθερη βούληση να επιλέξουν και ανάλογες με τις επιλογές θα υποστούν και τις συνέπειες.

Με τις συνέπειες του τραυματικού χωρισμού του Έντριαν και της Γιασμίν ξεκινάει η Αργυρώ την ιστορία της. Λαμβάνοντας στοιχεία από όλους σχεδόν τους μύθους της αρχαιότητας και αντλώντας έμπνευση από την Πτώση των Αγγέλων και τις απαγορευμένες ερωτικές τους ιστορίες με θνητές γυναίκες, περνώντας μέσα από την αρχαία Ελλάδα, την Αίγυπτο και την Ιερουσαλήμ, καταλήγει στη Νέα Υόρκη του σήμερα. Η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ αποτελεί το αρχικό πεδίο δράσης των κεντρικών ηρώων, εκεί όπου ο Έντριαν προσπαθεί να ξεπεράσει το χωρισμό του από τη Γιασμίν, και ο Γιότνερ ερωτεύεται την Αναέλ. Εκεί που ζει και ένα άλλο ερωτευμένο ζευγάρι, ο Τζον και η Ασμάριελ. Ο Τζον δεν βλέπει, η Ασμάριελ δεν μιλάει, όμως ο έρωτάς τους είναι δυνατός και μπορούν να επικοινωνούν με το δικό τους μοναδικό τρόπο.

Οι ερωτικές ιστορίες και η εκπλήρωσή τους αποτελούν σημαντικό στοιχείο στο μυθιστόρημα της Αργυρώς Χαρίτου, δημιουργώντας τη κατάλληλη βάση πάνω στην οποία εξελίσσεται η αρχαία μάχη που θέλει τους ανθρώπους υποταγμένους σε ανώτερες δυνάμεις και το Κακό, το οποίο ενσαρκώνεται στο πρόσωπο της πανίσχυρης Νεφελίμ, να επικρατεί.

Με κινηματογραφική μαεστρία, που θυμίζει ταινία δράσης του Χόλυγουντ, η Χαρίτου τολμάει να κάνει κάτι μοναδικό: αφηγείται στο πρώτο πρόσωπο παίρνοντας τη μορφή όλων των ηρώων της. Ενδεχομένως κάποιοι να το βρουν κουραστικό ή να τους ξενίσει, καθώς απαιτεί από τον αναγνώστη να είναι απόλυτα προσηλωμένος. Προσωπικά το βρήκα έξυπνο και άκρως δυναμικό. Μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση και με κεφάλαια αφιερωμένα στο καθένα από αυτούς, ο αφηγητής έχει τη δυνατότητα να εισβάλλει στην ψυχοσύνθεσή τους και να τους αγαπήσει ή τους μισήσει, αλλά το κυριότερο, να αντιληφθεί την οπτική τους και να κατανοήσει πλήρως την ιστορία τους. Οι πληροφορίες έρχονται σταδιακά και χτίζονται παράλληλα με την πλοκή, λύνοντας όλες τις απορίες που έχουν δημιουργηθεί για τους Πλανευτές και τη δημιουργία τους και αφήνοντας μια αίσθηση φυσικότητας για την εξέλιξη των ιστοριών.

Στις 532 σελίδες του μυθιστορήματος η Αργυρώ Χαρίτου δεν αφήνει απορίες ούτε υπόνοιες για δεύτερο μέρος του έργου, γεγονός που  θεωρώ ιδιαίτερα θετικό. Δεν χρειάζεται όλα τα έργα να είναι διλογίες ή τριλογίες δημιουργώντας μια αναμονή ή/και προσμονή που ενδέχεται τελικά ν’ απογοητεύσει.

Παρά το γεγονός ότι με μια πρώτη ματιά θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι στο τέλος επέρχεται το πολυπόθητο happy end, αυτό που ο αναγνώστης επιθυμεί για να νιώσει λυτρωμένος από κάθε αγωνία που του γεννήθηκε, στη πραγματικότητα δεν θα χαρακτήριζα το τέλος του βιβλίου ως ευτυχισμένο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως η ίδια η συγγραφέας αντιμετώπισε με δικαιοσύνη τους ήρωές της καθ΄όλη τη διάρκεια της πλοκής και φρόντισε να πληρώσει ο καθένας τους το κατάλληλο τίμημα για να φτάσει στη πολυπόθητη ωρίμανση.

Όσοι αγαπούν τις επικές ιστορίες φαντασίας και αρέσκονται στο κλασικό μοτίβο του ερωτευμένου ζευγαριού που έρχεται αντιμέτωπο με κάθε είδους δυσκολίες για να καταλήξει μαζί και ευτυχισμένο, θα λατρέψουν τους Πλανευτές και γοητευθούν από την αρχαία και μοναδική τους ιστορία.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά