Κριτική: “Ο Κλώνος” της Ellen Bradd

by Αργυρώ Χαρίτου

Όταν ακούω τη λέξη κλώνος το μυαλό μου αυτομάτως πηγαίνει στη δημιουργία ενός πλάσματος τεχνικά φτιαγμένου. Οι επιστήμονες, στο όνομα της εξέλιξης, προσπαθούν να δημιουργήσουν όλα όσα σκέφτονται. Το μότο τους πάντα είναι “για το καλό της ανθρωπότητας”. Πολλές φορές όμως, όπως μας δείχνει και η ιστορία του βιβλίου της Ellen Bradd, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια εγωιστική επιθυμία.

Θα ήθελα να αναφέρω, πριν μπω στην ανάλυση του βιβλίου, ότι η συγγραφέας του μυθιστορήματος “Ο Κλώνος”είναι μόλις δεκαπέντε χρονών. Αυτό από μόνο του είναι αξιέπαινο. Παρατηρούμε ότι τα νέα παιδιά έχουν όρεξη και ζήλο. Θέλουν να μάθουν, να εξελιχθούν να ολοκληρώσουν κάτι που θέλει υπομονή και επιμονή. Ιδίως ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα όπως είναι η ολοκλήρωσης της συγγραφής ενός βιβλίου.

Ας μιλήσουμε όμως πια για το ίδιο το βιβλίο.

Στον “Κλώνο” η κεντρική μας ηρωίδα, η Θέκλα, είναι ένα κορίτσι δώδεκα χρονών. Η μόνη της έγνοια είναι το σχολείο, το διάβασμα και οι βόλτες με τις φιλενάδες της. Το μεγαλύτερο άγχος της είναι να μην αργήσει και χάσει την πρώτη ώρα.

Ζει σε μια μικρή πόλη της Μακεδονίας, τη Νάουσα. Η ζωή της είναι ήρεμη έως βαρετή, πάντα από τη δική της ματιά.

Το βιβλίο είναι γραμμένο από την οπτική της Θέκλας και η ιστορία ξεκινάει στην ουσία όταν γνωρίζει τον Ματ. Είναι ένας νέος συμμαθητής της που μόλις ήρθε στην τάξη της. Καλώς ή κακώς με τη Θέκλα έρχονται κοντά αμέσως μόλις της εξομολογείται το μεγάλο του μυστικό -το οποίο σαφώς και δεν θα σας αποκαλύψω, διαβάστε το βιβλίο!

Μετά τις αποκαλύψεις είναι που το σκηνικό αλλάζει και η περιπέτεια αρχίζει, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού πια, όπου πλέον δεν έχει σημασία πως πρόκειται απλώς για δυο δωδεκάχρονα παιδιά: κάποιοι τα θέλουν νεκρά. Η Θέκλα βρίσκεται μπλεγμένη στα δίχτυα μιας αδίστακτης εταιρείας επιστημόνων που έχουν σκοτεινά σχέδια για το μέλλον των ανθρώπων. Αντιλαμβάνεται ότι και ο Ματ είναι θύμα της όλης σκευωρίας, και μέσα σε όλο αυτό το διάστημα που βρίσκεται μαζί του συνειδητοποιεί πόσο πιο όμορφη είναι η δική της ζωή σε σχέση με τη ζωή κάποιων άλλων, λιγότερο τυχερών…

Βιώνει πώς είναι να σε χειραγωγούν, να σε χρησιμοποιούν, να σου λένε ψέματα. Τα δυο παιδιά έρχονται συνέχεια αντιμέτωπα με εκρήξεις, όπλα, καταστροφές, τόσο που από ένα σημείο και μετά η εικόνα  ενός πτώματος δεν τους προκαλεί αίσθηση.

Υπάρχει αρκετή δράση στο βιβλίο, καταιγιστική θα έλεγα, και ενώ είναι ευχάριστη σαν αναγνωστική εμπειρία, σε κάποια σημεία θα μπορούσε να αντικατασταθεί με περισσότερες εξηγήσεις. Ως αναγνώστρια, ένιωθα πως μου δίνονται ψήγματα από τα όσα θα μπορούσα να μάθω, για τους λόγους που συμβαίνουν όλα.

Μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα και όλα τα τραγικά γεγονότα που έζησε, μου έλειψε η σκιαγράφηση της ψυχολογική κατάστασης της Θέκλας, καθώς σαν χαρακτήρας μοιάζει κάπως ουτοπική. Τα σκηνικά που βίωσε δεν ήταν εύκολα να χωνέψει ένα δωδεκάχρονο παιδί. Ακόμα κι αν είναι δυναμικό σαν άτομο, κάποια στιγμή θα σπάσει, καθώς δεν έχει την εμπειρία, ούτε τη συναισθηματική ωριμότητα, να διαχειριστεί μέσα του τόσο ριζικές και έντονες αλλαγές.

Ήταν ένα βιβλίο που το τέλος του μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Θα μπορούσε να υπάρχει και συνέχεια έτσι όπως τελειώνει την ιστορία η συγγραφέας. Δεν γνωρίζω αν έχει σκεφτεί κάτι, θα περιμένω όμως σίγουρα και άλλες δουλειές της με χαρά. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί πως το βιβλίο προέκυψε ύστερα από τα μαθήματα δημιουργικής γραφής στο εργαστήριο του Γιώργου Δάμτσιου στη Νάουσα, γεγονός που δείχνει πόσο ελπιδοφόρο είναι το μέλλον της ελληνικής λογοτεχνίας του φανταστικού. Με το πρώτο της βιβλίο, η νεαρή συγγραφέας έδειξε σε όλους μας ότι το όνειρο δεν έχει ηλικία και όλοι μπορούμε να το καταφέρουμε αν το προσπαθήσουμε -αρκεί να τολμήσουμε το πρώτο βήμα.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά