Κριτική: “Σκέφτομαι να βάλω ένα τέλος” του Iain Reid

by Μαρκέλλα Ευθυμίου Βελαέτη

Ένα μεσημέρι του φθινοπώρου μού ήρθε η όρεξη να διαβάσω κάτι τρομαχτικό, χωρίς όμως να είναι γραμμένο από τον Stephen King, τον Ray Bradbury ή τη Shirley Jackson. Ήθελα να βρω ένα βιβλίο νέο, από έναν σχετικά άγνωστο συγγραφέα αλλά με ανατριχιαστικό και πρωτότυπο περιεχόμενο. Θυμήθηκα, λοιπόν, εκείνη την ταινία την οποία όλοι σχολίαζαν τον τελευταίο καιρό και που, φυσικά, αποτελεί ακόμα μια μεταφορά βιβλίου στην οθόνη. Έτσι, ξεκίνησα να διαβάζω το “Σκέφτομαι να βάλω ένα τέλος” ή ακόμα πιο χαρακτηριστικά εις την αγγλικήν… “Ι’m thinking of ending things”.

Αρχικά, μιλάμε για ένα βιβλίο το οποίο τελείωσα μέσα σ’ ένα βράδυ, αφενός λόγω του μικρού του όγκου και αφετέρου λόγω του εκπληκτικού του ταλέντου να σε κρατάει όλο και σε περισσότερη αγωνία όσο περνάει η ώρα! Για να πω την αλήθεια, στις πρώτες σελίδες η σκέψη που περνούσε από το μυαλό μου ήταν πως πρόκειται για ένα ανιαρό αισθηματικό βιβλιαράκι, όπου μία κατατονική κοπέλα γκρινιάζει για τη σχέση της εκδηλώνοντας απροκάλυπτα τα εκατοντάδες κόμπλεξ της. Κρατήθηκα και του έδωσα την ευκαιρία που τσίριζε μέσα στο κεφάλι μου. Εν μέρει, δεν έπεσα πολύ έξω για την ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριας, αλλά πιστέψτε με πως αν καταφέρετε να δώσετε στο βιβλίο την ευκαιρία να μείνει μαζί σας μέχρι τις πρώτες δέκα-δεκαπέντε σελίδες, θα πάρετε πίσω κάθε κακή σκέψη που τρύπωσε μέχρι εκείνη την ώρα στο μυαλό σας και θα ευχαριστείτε τον εαυτό σας για αυτήν την επιλογή του.

Οι χαρακτήρες είναι δημιουργημένοι και δουλεμένοι σε αριστοτεχνικό επίπεδο, μιας και το βιβλίο αποτελεί πολύ καλό παράδειγμα ψυχογραφήματος των ανθρώπων που ζουν μέσα του. Θίγει με μεγάλη επιτυχία το αιώνιο πρόβλημα των σχέσεων με μια πιο μακάβρια υπόσταση από την πλειοψηφία των υπολοίπων βιβλίων που κυκλοφορούν εκεί έξω και προσπαθούν να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο θέμα.

Το εξαιρετικό στοιχείο που έχει καταφέρει να χρησιμοποιήσει με μεγάλη μαεστρία ο Iain Reid είναι η σύνδεση των παραπάνω με τον τρόμο. Από εκεί που διαβάζετε ένα οριακά ψυχολογικό έργο, ο τρόμος εισβάλει με όπλα και πολεμικές ιαχές και… σε συνδυασμό με την ήδη γνωριμία σας με τους χαρακτήρες, το αίμα παγώνει και οι παλμοί της καρδιάς σας ανεβαίνουν αναπάντεχα γρήγορα!

Κάτι που δεν έχω συναντήσει πολλές φορές στο παρελθόν, και το βρήκα εδώ, είναι πως το συγκεκριμένο μυθιστόρημα έχει το ταλέντο να σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα από την αρχή μέχρι το τέλος του, μιας και όσα σενάρια και να κάνεις, όσο και να νομίζεις πως ξέρεις πού πάει η ιστορία… σιγά σιγά πέφτεις όλο και πιο έξω. Η ατμόσφαιρα κάθε σκηνής, κάθε διαλόγου και κάθε εσωτερικού μονολόγου συμβάλλει προσεκτικά και όσο πρέπει στη διατήρηση του συνολικού αισθήματος, κάνοντας τον αναγνώστη να θέλει να διαβάσει όλο και περισσότερες σελίδες.

Προσωπικά θεωρώ πως ο Iain Reid έχει πραγματοποιήσει τρία αδιανόητα πράγματα στο βιβλίο του: πρώτον, όπως προείπα, η σκιαγράφηση των χαρακτήρων αγγίζει την τελειότητα ψυχολογικά αλλά και λογοτεχνικά. Δεύτερον, διαφοροποιεί τη γραφή και το στυλ του από άλλους “μεγάλους” συγγραφείς, με αποτέλεσμα διαβάζοντας το “Σκέφτομαι να βάλω ένα τέλος” δεν λαμβάνεις την αίσθηση πως ο συγγραφέας προσπαθεί να μιμηθεί τον οποιοδήποτε. Τρίτον -και για εμένα πολύ σημαντικό- έχει αποφύγει με έξοχο τρόπο όλα τα λογοτεχνικά κλισέ που υπάρχουν στον χώρο του τρόμου και, δυστυχώς, αναπαράγονται αρκετά από κάθε σχετικά νέο συγγραφέα.

Καταληκτικά, θεωρώ πως το “Σκέφτομαι να βάλω ένα τέλος” αποτελεί ένα μυθιστόρημα το οποίο δεν θα σας κάνει να μετανιώσετε για την αγορά του. Το μόνο που ίσως σας στεναχωρήσει είναι πως… από τη στιγμή που θα ξεκινήσετε την ανάγνωση, θα συνειδητοποιήσετε πως τελείωσε πολύ γρήγορα, ενώ εσείς θέλατε κι άλλο! Το συγχωρούμε όμως, γιατί αυτά συμβαίνουν με τα καλά βιβλία και, ενώ μας θλίβει το γεγονός, είμαστε ευγνώμονες που εξελίχθηκε έτσι η κατάσταση και δεν καταλήξαμε να κλαίμε τα λεφτά και τα λεπτά που σπαταλήσαμε!

Α, και κάτι ακόμα… αν και συνήθως δεν θέλω να γίνομαι ο άνθρωπος που ξεκινάει σταυροφορίες με λάβαρο το “ναι, αλλά το βιβλίο ήταν καλύτερο”, θα σας πρότεινα εφόσον τελειώσετε την ανάγνωση του μυθιστορήματος του κυρίου Reid να παραμείνετε σε αυτό και να μην προχωρήσετε στην προβολή της ταινίας. Εάν, είστε τολμηροί και ακολουθείτε την συμβουλή του Νίτσε “Ζήσε επικίνδυνα” και τελικά δείτε την ταινία, επικοινωνήστε μαζί μου ώστε να ξεκινήσουμε παρέα τη σταυροφορία που ανέφερα παραπάνω, μιας και μιλάμε για ένα εξαιρετικό βιβλίο του οποίου η κινηματογραφική μεταφορά το υποβαθμίζει αρκετά!

Καλή ανάγνωση και… να ξέρετε πως ζηλεύω όσους από εσάς θα το διαβάσετε για πρώτη φορά!


προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά