Κριτική ταινίας: Dolls (1987)

by Γιώργος Λαγκώνας

Εντάξει, “Dolls“. Ο τίτλος από μόνος του είναι το μεγαλύτερο spoiler, αλλά, εδώ που τα λέμε, έχει σημασία; Κούκλες δολοφόνοι λοιπόν, όμως με ένα πολύ ωραίο twist: οι κούκλες επιλέγουν να δολοφονήσουν ΜΟΝΟ όσους έχουν απολέσει την παιδικότητά τους και έχουν γίνει “σοβαροί” και αμετανόητοι “μεγάλοι”.

Αυτά και άλλα πολλά θα συμβούν στην αξιαγάπητη μικρή πρωταγωνίστρια, στους κακοποιητικούς γονείς της και σε κάποιους απρόβλεπτους επισκέπτες, που η μοίρα θα τους φέρει σε ένα αρχαίο σπίτι στην άκρη του πουθενά, στο οποίο κατοικεί ένα ζευγάρι από υπέργηρους παιχνιδοποιούς.

Αυτό το διαμαντάκι του σαβουροκινηματογράφου, το υπογράφει ο μεγάλος Stuart Gordon (From Beyond, Dagon, Re-animator, The Outsider, βασικά ό,τι οπτικοποιημένο διήγημα του Λάβκραφτ υπάρχει εκεί έξω, πιθανότατα εκείνος το έχει γυρίσει!) Παρά την κιτσαρία που βγάζει μάτι και τα κλισέ χαρακτήρων που επέβαλλε η εποχή (ή μήπως εξαιτίας αυτών;) το Dolls είναι μια υπέροχη b-movie, για τους χορροράδες που νοσταλγούν (και μάλλον μόνο γι` αυτούς).

Σίγουρα, οι τρομοσκηνές σκηνές θα μπορούσαν να είναι πιο… τρομοσκηνές. Σίγουρα οι ερμηνείες σήκωναν βελτίωση. Σίγουρα η η διάχυτη ιλαρότητα (στα όρια της βλακείας) “αραιώνει” (αλλά και νοστιμεύει!) την κατά τα άλλα στιβαρή ατμόσφαιρα. Δεν ξέρω αν αγάπησα την ταινιούλα καθεαυτή, ή αυτό που θα μπορούσε να είναι. Όπως και να έχει, την καταευχαριστήθηκα. 

Βαθμολογία: τελείως υποκειμενικά, 7/10

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά