Κριτική: “Το Άβατο: Η Ματωμένη Γη” του Αλέξανδρου Καψοκόλη

by Γιώργος Σκαγιάκος

Το συγγραφικό ντεμπούτο του Αλέξανδρου Καψοκόλη είναι μια τραγική ματιά σε ένα δυστοπικό μέλλον. Ένα μέλλον που τελικά ίσως να μην είναι τόσο μακρινό αλλά ούτε και τόσο φανταστικό, και ευθύς αμέσως θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι πραγματεύεται η εφιαλτική έμπνευση του συγγραφέα με τίτλο “Το Άβατο: Η Ματωμένη Γη”.

Αντλώντας και φιλτράροντας επιστημονικά στοιχεία που στα τελευταία χρόνια όλοι γίναμε αυτόπτες μάρτυρες, ο συγγραφέας θέτει τα θεμέλια πάνω στα οποία θα χτίσει την τραγική ιστορία του. Αυτό το κομμάτι του βιβλίου, που για πολλούς αποτελεί μια θεωρία συνωμοσίας (ή ένα σύνολο από αλληλοσυνδεόμενες θεωρίες συνωμοσιών), έχει κινηματογραφικά χαρακτηριστικά. Διατυπώνεται ως ένα εξαιρετικά σκηνοθετημένο και μονταρισμένο σύνολο σκηνών που βάζει τον αναγνώστη στον ρόλο του θεατή παρακολουθώντας εναγωνίως τις συνέπειες. Λίγο-πολύ όλοι έχουμε βρεθεί σ’ αυτή τη θέση, ιδιαίτερα κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες.

Όμως δεν είναι αυτό το πρωτεύον θέμα με το οποίο ο συγγραφέας ασχολείται, αλλά με τις ημέρες που ακολουθούν την πλήρη κατάρρευση του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι ρυθμοί του βιβλίου πέφτουν και δίνεται χώρος για να παρακολουθήσουμε τους ήρωες που στο πρώτο μέρος παρουσιάστηκαν ως κομμάτια μιας καθημερινότητας που πλέον δεν υπάρχει.

Ο χώρος που κάποιος συγγραφέας που γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα μπορεί να κινηθεί, φαντάζει -και πραγματικά είναι- αχανής. Πέρα από τα άρτια τεχνικά θέματα, θετική εντύπωση μου έκανε η σχεδόν ευλαβική προσήλωση του συγγραφέα σ’ ένα συγκεκριμένο πλάνο, δίχως καμιά ανούσια παρεκτροπή. Η επαγγελματική κατάρτισή του είναι δίχως άλλο υπεύθυνη για το πλήθος των ρεαλιστικών στοιχείων που ακολουθούν την πλοκή, αλλά και για το ύφος που δεν υπερβάλλει, δεν πλατειάζει και εξυπηρετεί απόλυτα την πορεία των χαρακτήρων.

Οι ήρωες ψυχογραφούνται ικανοποιητικά, αφού αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της πλοκής η ψυχοσύνθεσή τους είναι σημαντική για τη λογική συνέχεια της ιστορίας. Οι διάλογοι από την άλλη πλευρά, είναι αρκετά “σεναριακοί” και σε αρκετά σημεία έλειπε το ιδιαίτερο εκείνο χαρακτηριστικό, η χροιά θα λέγαμε, που βοηθά τον αναγνώστη ν’ αναγνωρίζει αμέσως ποιος είναι ο ήρωας που μιλάει κάθε φορά.

Σίγουρα πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα με αρκετά γρήγορη ροή, άριστη γλώσσα, ένα ελπιδοφόρο ντεμπούτο εν γένει για την ελληνική λογοτεχνία του Φανταστικού.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά