Κριτική: “Το Δάσος που Βρυχάται” της Λίλας Κίσσα – Φραγκομίχαλου

by Άρτεμις Τουλή

«Το πέπλο μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και αυτού των πνευμάτων του Αιθέρα λεπταίνει απόψε όσο ποτέ άλλοτε . . Διαπερνιέται τη νύχτα των Αγίων Πάντων. Και οι δυο πλάσεις αναμειγνύονται σαν υλικά στο ίδιο τσουκάλι».

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο του τελευταίου βιβλίου της συγγραφέως – εικονογράφου Λίλας Κίσσα – Φραγκμίχαλου, “Το Δάσος που Βρυχάται” μπαίνεις στο νόημα του τι θα συναντήσεις στις σελίδες του. Μια ερωτική σχέση, μια δοκιμασία, μια ιδιαίτερη ικανότητα και μυθικά πλάσματα. Και σίγουρα οι περισσότεροι θα προσπεράσουν την ημερομηνία κατά την οποία διασχίζει ο κεντρικός ήρωας, ο χρυσόμαλλος Ζόραν, το δάσος του Τσέρνομπογκ. Είναι η τριακοστή πρώτη Οκτωβρίου. Το συνειδητοποίησα μόλις ο Ζόραν αντιμετώπισε την πρώτη του δοκιμασία, παρόλο που από παντού εμφανίζονταν μικρές πληροφορίες για θεόητες και δοξασίες και καταστάσεις. Είναι η εποχή της γιορτής Samhaim ή, το πιο γνωστό σε όλους, Halloween.

Για τους Κέλτες, η μέρα αυτή σηματοδοτεί το τέλος της συγκομιδής και την αρχή του χειμώνα. Ενώ ταυτόχρονα η αλλαγή της εποχής είναι μια γέφυρα ανάμεσα στον πάνω κόσμο και στον κόσμο των νεκρών. Η ρίζα της λέξης αυτής προέρχεται από το All-hallow-even και δηλώνει την παραμονή (eve) της γιορτής των Αγίων Πάντων (All Hallows Day – All Saints Day). Το Χάλογουιν (Halloween) συνδέεται με την υπερφυσική δραστηριότητα. Πολλές πολιτιστικές παραδόσεις θεωρούν την ημέρα αυτή ως μία από τις ελάχιστες μέρες που μπορεί να επιτευχθεί επαφή με τον κόσμο των πνευμάτων, καθώς και ότι είναι η μέρα που η μαγεία, και γενικότερα οποιαδήποτε δραστηριότητα που έχει να κάνει με το υπερφυσικό, είναι στο ζενίθ.

Και αυτό είναι που διέπει αυτό το βιβλίο, ένα ζενίθ υπερφυσικών δραστηριοτήτων.

Τετρακόσιες σελίδες σλαβικής λαογραφίας περνάνε από μπροστά μας, χωρίς να κουράζουν ή να μπερδεύουν. Θεότητες που μας θυμίζουν κάτι δικό μας, που κάπου τις έχουμε ξαναδεί, αλλά δεν ξέραμε τι ακριβώς είναι. Προσωπικά, κάποια στιγμή νομίζω ότι άρχισα να ακούω τα λόγια τους με προφορά περιοχής. Μια – μια οι μικρές δοξασίες μετουσιώνονταν σ’ ένα μαγικό ταξίδι εσωτερικής ενδοσκόπησης.

Οι δοκιμασίες στο Δάσος δεν στοχεύουν απλά στο να καθορίσουν ποιος είναι ο πιο γενναίος ή δυνατός. Αποτελούν δοκιμασίες ψυχής και καρδιάς. Είναι οι στιγμές που πρέπει να κοιτάξει κανείς βαθιά μέσα του και να βρει αν αυτό που πάει να κάνει είναι σωστό ή λάθος. Πέρα από όσα του προστάζει το Ένστικτο. Ο αιθερικός αετός Κρέσνικ δίνει στον Ζόραν τη σωματική δύναμη που χρειάζεται για να πάει παρακάτω, αλλά σύντομα θα μάθει πως θα χρειαστεί να παλέψει και με τον ίδιο του τον εαυτό για να κερδίσει όσα διεκδικεί.

Για τον Ζοραν κινητήριος δύναμη είναι η αγάπη για την Αναστασία, την Νάστια του, την ανάσταση του. Αλλά θα δει στην πορεία ότι χρειάζονται πολλά παραπάνω από την δύναμη της αγάπης για να σταθείς δίπλα στον άνθρωπο σου. Και αυτό ισχύει και για τους θνητούς αλλά και για τους θεούς. Κανείς δεν μένει αλώβητος από τα συναισθήματά και τα λάθη που κάνει. Η λύτρωση έρχεται στο τέλος για όλους.

Εάν δεν έχετε ποτέ διαβάσει κάτι σχετικό με τη σλαβική λαογραφία, αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή, ενώ θα σας παρακινήσει συγχρόνως να το ψάξετε και λίγο παραπάνω. Όσοι ασχολείστε με παιχνίδια ρόλων, όλο και κάποιον από τους κάτοικους της περιοχής θα έχετε συναντήσει. Και είναι αναμφίβολα το καταλληλότερο βιβλίο για να διαβάσετε αυτήν την εποχή. Κάνετέ το όπως η Αμόρια: ζεστό αρωματικό κρασί και αφήστε την ομίχλη του Τσέρνομπογκ να σας τυλίξει. Ακούστε τη φωνή της γιαγιάς Μάρα να σας λέει την ιστορία από την αρχή.

Η ίδια η συγγραφέας υπογραμμίζει στο εισαγωγικό της σημείωμα ότι το « Δάσος που Βρυχάται » είναι ένα σκοτεινό παραμύθι, το οποίο στηρίζεται σε τρεις βασικούς άξονες: τον Μύθο, τον Άθλο και τον Έρωτα. Όλοι μας θα βρούμε κάποιον ήρωα της υπόθεσης να μας αντιπροσωπεύει. Κάποιον που παλεύει να περάσει τις δοκιμασίες, να κερδίσει την χαμένη του αγάπη, να ξεπεράσει τον μύθο. Είναι ένα βιβλίο που όταν το κλείνεις σου αφήνει κάτι να σκεφτείς.
Η Αμόρια γράφει την ιστορία για να μείνει ζωντανή, καθώς φέρνει στη μνήμη της τις διηγήσεις της γιαγιάς της. Η εποχή που ζούμε έχει ανάγκη από παραμύθια, όχι μόνο για μικρούς αλλά και για μεγάλους. Ένα παραμύθι που το κουβαλάς μαζί σου σε κάθε σου βήμα.

Και δεν είναι μόνο οι λέξεις, φυσικά, που το κάνουν ξεχωριστό, είναι και οι εικόνες. Υπέροχη εικονογράφηση όπως πάντα. Όλες τις εικόνες μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Μην προσπεράσετε τα στιχάκια του Τροβαδούρου ακόμη κι αν δεν σας εμπνέει η ποίηση. Είναι μια ιδιαίτερη πινελιά ανάμεσα στα κεφάλαια. Η συγγραφέας, πιο ώριμη από ποτέ, μας παίρνει από το χέρι και μας βάζει να δούμε κατάματα τις αδυναμίες μας. Ακόμη κι αν δεν έχουμε κάποιο μυθικό πλάσμα στο πλάι μας να μας βοηθήσει, μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα, αρκεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας και στις αρχές μας. Καλή ανάγνωση.

Την επόμενη φορά που θα περπατήσω μέσα σ’ ένα δάσος, ίσως να περιμένω να φανεί από κάπου η Παρθένα Κυνηγός, ή ο Σβάρογκ, ή ο κοκκινοτρίχης Περούν. Και σίγουρα δεν θα ξαναδώ κουκουβάγια με την ίδια ματιά. Το γιατί θα το ανακαλύψετε διαβάζοντας το βιβλίο.

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά