Κριτική: “Το Λίκνο της Ζωής – Τα παιχνίδια των θεών” του Β.Ν. Συράκη

by Αργυρώ Χαρίτου

Όταν ακούμε τη φράση «το Λίκνο της Ζωής», πού ταξιδεύει το μυαλό μας; Σε ποια φανταστικά μέρη;

Αυτή η ερώτηση γεννήθηκε στο μυαλό μου μόλις είδα τον τίτλο. Από το οπισθόφυλλο κατάλαβα ότι θα διάβαζα ένα βιβλίο επικής φαντασίας. Είναι ένα είδος που μου αρέσει, αν ο συγγραφέας γνωρίζει πώς να χειριστεί τον τόπο και τους ήρωες του. Στην περίπτωσή μας είχε τη σωστή επίγνωση του κόσμου που έχει δημιουργήσει, δίνοντας στους αναγνώστες καθαρές εικόνες των τοπίων και τα μέρη στα οποία κινούνταν οι ήρωες του.

Στην αρχή του βιβλίου μάς ταξιδεύει σ’ ένα μέρος έξω από τον χρόνο και το χώρο, θα έλεγα. Ξεκινάει με δυο θεούς να παίζουν ένα παιχνίδι, που ως αναγνώστες αντιλαμβανόμαστε ότι είναι μια ρουτίνα και για τους δυο. Ενώ ήταν δυναμικοί και με βάθος χαρακτήρες, δεν μας παρουσιάζονται ξανά μέσα στο βιβλίο. Μπορώ να πω ότι μου έλειψαν. Ευελπιστώ ότι θα επανέλθουν στο επόμενο βιβλίο της σειράς. 

“Αν υπήρχαν Θεοί, τότε τους είχαν εγκαταλείψει. Του φαινόταν πως εν τέλει υπήρχε μόνο ένας Θεός. Και αυτός ήταν ο Θάνατος. Ήταν ο μόνος που τους ακολουθούσε και απαντούσε στις προσευχές τους, είτε το ζητούσαν είτε όχι.”

Έπειτα ξεκινάει η βασική μας ιστορία. Δυο φίλοι, ο Μπέλουεντ και ο Ρεντ, συναντούν μια κοπέλα, την Ίλλυ. Της προτείνουν να μην μείνει μόνη της το βράδυ στο δάσος. Η κοπέλα, αν και μας παρουσιάζεται ατρόμητη, δυνατή και αρκετά είρωνας, επιλέγει να επισκεφτεί το χωριό των νεαρών, καθώς είχε ανάγκη από ένα ζεστό κρεβάτι και σπιτικό φαγητό. Αυτή η απλή πράξη βοήθειας θα προκαλέσει άσχημες, αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα αλλάξουν ριζικά τις ζωές όλων.

Συγχρόνως ένα κακό, που κοιμόταν για αιώνες, ξυπνά και εμφανίζεται, κυνηγώντας τους ήρωές μας.

Τα νεαρά παιδιά, χωρίς να το γνωρίζουν, μπλέκονται σ’ έναν κυκεώνα καταστάσεων για τον οποίο δεν ήταν προετοιμασμένα. Στον κόσμο του συγγραφέα, όταν κάποιος φτάνει στην ηλικία των δεκαέξι χρονών θεωρείται αρκετά μεγάλος ώστε να πάρει τη ζωή στα χέρια του. Όλοι οι ήρωες είναι σε εκείνη την ηλικία ή την πλησιάζουν. Η χαρά της ενηλικίωσης εξανεμίζεται από τις συνθήκες που καλούνται να αντιμετωπίσουν.

Ευτυχώς στον δρόμο τους θα βρεθούν άνθρωποι που τους αγκαλιάζουν επιθυμώντας να τους στηρίξουν. Τους βοηθούν να ξεκινήσουν αυτό το δύσκολο ταξίδι σε πρωτόγνωρα μέρη. Ο απώτερος σκοπός όλων τους είναι να φτάσουν στο «Λίκνο της Ζωής». Δεν πίστευαν ποτέ ότι θα το συναντούσαν.

Καταπόδας τους ακολουθούν πλάσματα τρομακτικά, αποτρόπαια τα οποία δεν πίστευαν ποτέ ότι θα συναντούσαν. Καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, η οποία ήταν δύσκολη, μαλώνουν, συμφιλιώνονται, επαναπροσδιορίζουν καταστάσεις. Η φιλία του Μπέλουεντ και του Ρεντ δοκιμάζεται.  Ο συγγραφέας μέσα από τα μάτια τους μας παρουσιάζει τη δύναμη της φιλίας τους και πως, παρά τις διαφορές και τις αντίξοες συνθήκες, συνεχίζουν να στηρίζουν ο ένας τον  άλλον.

Η γραφή του συγγραφέα είναι απλή, λιτή και με την μαγική ιδιότητα να σε γέμιζε με εικόνες.

“Υπήρχε μια καταπληκτική γαλήνη στον τόπο αυτό. Μια υποβόσκουσα ενέργεια, που μεταδιδόταν με το κελάηδισμα των πουλιών και των ρυακιών και το συρτό ήχο από έντομα που έτρεχαν στο έδαφος. Μόνο ο ήχος από μπότες που πατούσαν ξερά φύλλα και κλαδιά έκοβε την αρμονία αυτού του τόπου.”

Το μόνο που με ξένισε ήταν που σε αυτόν τον κόσμο χρησιμοποιούσαν τη λέξη «Τζέντλεμαν». Αν και δεν είχε χρησιμοποιηθεί πολλές φορές, όποτε τη συναντούσα την άκουγα ξένη στο κεφάλι μου. Αν ήταν σε κάποιον άλλον κόσμο, πιο μοντέρνο ίσως, ή αν μου εξηγούσε πώς την είχαν αφομοιώσει πιστεύω δεν θα με ενοχλούσε κάθε φορά που την έβλεπα.

Η πλοκή ήταν γεμάτη με ωραίες εικόνες που ταξιδεύουν τη φαντασία και με δυνατές μάχες. Οι κεντρικοί ήρωες ήταν ολοκληρωμένα σκιαγραφημένοι και με βάθος, όμως τολμώ να πω πως δεν υπήρχε το αντίστοιχο βάθος και στους κακούς της ιστορίας, δεν με έπεισαν αρκετά.

Μου άρεσε πάρα πολύ η κοσμογονία της ιστορίας και το πώς δόθηκε μέσα από τα μάτια ενός ήρωα. Πιστεύω θα ήταν ενδιαφέρον να τη βλέπαμε και σε δικό της, αυτόνομο βιβλίο με περισσότερες λεπτομέρειες.

Σε όλο το βιβλίο υπάρχει ένα αντικείμενο, όμως πέρα από το γεγονός πως όλοι αυτό αναζητούν και θέλουν, ο συγγραφέας δεν μας αποκαλύπτει τίποτα γι’ αυτό. Όλοι τρομάζουν στη θέα του, όμως κανένας δεν μας εξηγεί γιατί. Σίγουρα θα ήθελα  να δω περισσότερες λεπτομέρειες στο δεύτερο μέρος της σειράς. Επίσης, προς το τέλος γίνονται κάποιες αποκαλύψεις που ενώ είναι σημαντικές και καίριες για την εξέλιξη της ιστορίας, δεν προοικονομούνται, έστω με κάποιον πλάγιο τρόπο, με αποτέλεσμα, να είναι κάπως απότομη η αίσθηση που αφήνουν.

Εν τέλει, το “Λίκνο της Ζωής” είναι ένα μέρος που λίγοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι μπορούν να βρουν. Η ιστορία θα σας ταξιδέψει σε παράξενα μέρη, θα σας εμπνεύσει ωραίες εικόνες, θα σας βάλει ν’ αναλογιστείτε την πραγματική αξία της φιλίας.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά