Κριτική: “Το Λουρί της Τρέλας” του Άρη Δεληγιαννίδη

by Αργυρώ Χαρίτου

Το λουρί είναι κάτι που στερεώνει ή δένει εξαρτήματα, ρούχα, αντικείμενα. Αντίστοιχα, η τρέλα είναι μια κατάσταση κατά την οποία διαταράσσεται η πνευματική και λογική του ανθρώπου. Όταν βάζεις αυτές τις δυο λέξεις μαζί συνειρμικά, όμως, πού θα σε οδηγήσουν;

Όταν είδα για πρώτη φορά το εξώφυλλο το λάτρεψα και ήθελα να κάνω δικό μου το νέο βιβλίο του Άρη Δελιγιαννίδη “Το Λουρί της Τρέλας”, χωρίς να γνωρίζω τη θεματολογία του. Από το οπισθόφυλλο καταλαβαίνουμε ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε φρενοβλαβής που το μυαλό τους βλέπει τέρατα, γεννάει προσωπικότητες, ακούει φωνές και μιλάει με τον διάβολο.

Ποια είναι τα όρια ενός γονιού; Η ιστορία διαδραματίζεται σ’ ένα όχι και τόσο “καθαρό” και καθωσπρέπει φρενοκομείο. Ένας γιατρός προσπαθεί με πειραματικές μεθόδους να σώσει τέσσερις ανθρώπους από τον εαυτό τους, γεγονός που αναπόφευκτα γεννά από την αρχή κιόλας απορίες στον αναγνώστη, κερδίζοντας έτσι το ενδιαφέρον και εξάπτοντας την περιέργειά του.

Άραγε, πόσο μεγάλα λάθη αντέχει να συγχωρέσει η αγάπη; Μια μυστηριώδης κοπέλα βρίσκεται καθημερινά δεμένη σε μια καρέκλα μέσα σ’ ένα δωμάτιο που φωτίζεται αμυδρά, κάνοντάς σε ν’ αναρωτιέσαι αν αυτή η απάνθρωπη μέθοδος είναι όντως καλή για την υγεία της και αν πράγματι πρέπει να υποστεί μια τέτοια μεταχείριση.

Ο γιατρός ζητάει βοήθεια από έναν συνάδελφο του, ο οποίος μένει έκπληκτος με τους τρόπους χειρισμούς του φίλου του. Μόλις ήρθε σε επαφή με τις εγκαταστάσεις και τους ασθενής που κούραρε, ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει το μέρος, μέχρι τη στιγμή που ο ιδιοκτήτης του ιδρύματος τον ρώτησε: “Πόσο αγαπάς τον γιο σου;”.

Οι δυο τους, ως ομάδα πια, παρατηρούν και καταγράφουν τις εξελίξεις των θαμώνων τους. Οι απαρχαιωμένες, τις περισσότερες φορές, μέθοδοι τρομάζουν συχνά τον φίλου του γιατρού, όμως εκείνος του διαβεβαιώνει ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Είναι δυνατόν ν’ αξίζουν αυτοί οι δύσμοιροι άνθρωποι την οποιαδήποτε απάνθρωπη συμπεριφορά μόνο και μόνο επειδή η λογική τους είναι διαταραγμένη; Όσο προχωρούσα το βιβλίο τόσο δυνάμωνε η ερώτηση: Πόσο ασφαλής είσαι μ’ έναν τρελό που δεν είναι άλλο πια τρελός;

Ο συγγραφέας Άρης Δεληγιαννίδης μάς παρουσιάζει ένα βιβλίο με κεντρικό μοτίβο την τρέλα. Καθώς διάβαζα την ιστορία θύμωνα με τον πρωταγωνιστή, γιατί στο όνομα της ιατρικής εκμεταλλευόταν την ασθένειά τους και τους κακομεταχειριζόταν. Δεν υπήρχε κανένα συμβούλιο να τον ελέγξει, κανένας κανόνας. Έπραττε όπως επιθυμούσε στο όνομα της αγάπης.

Η γραφή του συγγραφέα μάς ταξιδεύει και μας προκαλεί να αηδιάσουμε, να θυμώσουμε, να πονέσουμε, ν’ απογοητευτούμε. Το γλαφυρό ύφος της βοηθάει να τονιστούν τα θλιβερά σημεία της ιστορίας, όμως οι πολλές παρομοιώσεις από ένα σημείο και έπειτα με κούρασαν προσωπικά, αλλοιώνοντάς μου τη ροή της πλοκής. Όσον αφορά το ψυχογράφημα των χαρακτήρων, μπορώ με σιγουριά να πω πως είναι επάξια ολοκληρωμένο, καθώς καθένας δικαιολογείται στην πορεία για τον τρόπο που αντιδράει και τις αποφάσεις που παίρνει -ακόμα και οι φρενοβλαβείς της ιστορίας έχουν μια δόση λογικής στις πράξεις τους.

Θα ομολογήσω πως η ιστορία με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Ο συγγραφέας μάς δείχνει τις διαφορετικές επιλογές που έχει ένας άνθρωπος, όμως εκείνος, παρόλο που τις βλέπει, επιλέγει πάντα τη χειρότερη ή την πιο εύκολη, σαν να είναι καταδικασμένος να το πράξει. Σ’ ένα – δυο σημεία, η εμφάνιση ενός ατόμου δεν μου εξηγήθηκε αρκετά ώστε να πεισθώ σαν αναγνώστης για τον λόγο που υπάρχει εκεί και γιατί δεν υπήρχαν οι ανάλογες αντιδράσεις. Είμαι σίγουρη ότι ο συγγραφέας θα μπορούσε να οδηγήσει τους ήρωές του στο ζοφερό τέλος που ήθελε και χωρίς εκείνον τον χαρακτήρα.

Κλείνοντας το βιβλίο ήμουν γεμάτη ερωτήματα και απογοήτευση. Ένας φρενοβλαβής, αν βγει στο έξω κόσμο μόνος του, πώς επιβιώνει; Πώς αντιδράει; Ποια είναι τα όρια της αγάπης; Ένας γονιός μέχρι πού επιτρέπεται να φτάσει για να σώσει το παιδί του;

“Το Λουρί της Τρέλας” είναι ένα δύσκολο, σκληρό αλλά απαραίτητο ανάγνωσμα που θα σας παρασύρει στις δαιδαλώδεις διακλαδώσεις των φρενοβλαβών, αφήνοντάς μας να δούμε, έστω και μέσα από τη χαραμάδα της μυθοπλασίας, τη δική τους πραγματικότητα. Μας φέρνει αντιμέτωπους με την τρέλα και την αγάπη που παλεύει να διώξει τους δαίμονες. Πρόκειται για ένα βιβλίο που σε γεμίζει με σκέψεις και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πράγματι υπάρχει αρκετά μεγάλη απόσταση ανάμεσα στη λογική και την τρέλα.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά