Κριτική: “Το τραγούδι των σκιών” του John Connolly

by Γιώργος Δάμτσιος
Mass Market Paperback, 480 pages
Published December 2015 by Bell
(first published April 9th 2015)
***

Αναρρώνοντας από έναν τραυματισμό που παραλίγο να στοιχίσει τη ζωή του, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Τσάρλι Πάρκερ έχει αποσυρθεί στη μικρή πόλη Μπόριας του Μέιν. Εκεί, αποκτά φιλικές σχέσεις με μια χήρα, τη Ρουθ Γουίντερ, και την κόρη της την Αμάντα. Όμως η Ρουθ έχει τα δικά της μυστικά. Κρύβεται από το παρελθόν της και οι δυνάμεις που την απειλούν έχουν τις ρίζες τους στον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια πόλη που τη λένε Λούμπσκο και σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης αλλιώτικο από τα άλλα.

Παλιές θηριωδίες πρόκειται να έρθουν και πάλι στην επιφάνεια, και αμαρτωλοί από το παρελθόν είναι αποφασισμένοι να σκοτώσουν για να κρατήσουν τις αμαρτίες τους κρυφές. Τώρα, ο Πάρκερ είναι έτοιμος να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή του για να προστατέψει μια γυναίκα που μόλις γνώρισε –μια γυναίκα που τον φοβάται σχεδόν τόσο όσο φοβάται και εκείνους που την καταδιώκουν.

Οι εχθροί του πιστεύουν πως είναι ευάλωτος, φοβισμένος, μόνος.

Όμως κάνουν λάθος. Ο Πάρκερ είναι έτοιμος για όλα. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Μόνο που κάτι αναδύεται από τις σκιές…

***

Τσάρλι Πάρκερ νούμερο 13 εδώ, και τα καλά νέα για τους φίλους του ιδιωτικού ντετέκτιβ συνεχίζονται αφού ο συγγραφέας οδηγεί τη συνολική ιστορία κρατώντας το τιμόνι της με μεγάλη σιγουριά.

Αυτή τη φορά ο Πάρκερ έχει την ανάγκη αποσυρθεί στη μικρή πόλη Μπόριας του Μέιν έτσι ώστε να αναρρώσει από τον πολύ σοβαρό τραυματισμό του στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς. (Από τη στιγμή που το γράφει ολοφάνερα στην περίληψη δεν το θεωρώ σπόιλερ με το να το αναφέρω κι εγώ).

Η κατάστασή του είναι αρκετά μπερδεμένη έτσι κι αλλιώς, αλλά μέσα σε όλα, στο πλησιέστερο σπίτι εμφανίζεται μια χήρα με την κόρη της οι οποίες διατρέχουν τους δικούς τους κινδύνους.

Η ιστορία λίγο πολύ είναι «κλασικός Πάρκερ», αφού όλα τα γνώριμα συστατικά της είναι εδώ. Το κεντρικό θέμα που πραγματεύεται μου άρεσε κάπως λιγότερο από τα προηγούμενα με αποτέλεσμα να μην ταυτιστώ απόλυτα μαζί της, αλλά σίγουρα δεν ευθύνεται καθόλου γι’ αυτό ο Κόνολι. Έτσι κι αλλιώς, τα ειδεχθή εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων των Ναζί είναι μια από τις πιο ακραίες πληγές της σύγχρονης ιστορίας.

Μέσα σε όλα αυτά μπορείτε και πάλι να προσθέσετε μια ισχυρή δόση μεταφυσικού, το οποίο στην ουσία είναι σταθερά προσκολλημένο πάνω στην προσωπική ιστορία του Πάρκερ και επικαλύπτει το «τρέχον» θέμα της πλοκής με πιο περιφερειακό τρόπο. Φυσικά, ο Κόνολι χειρίζεται τα δύο συστατικά των ιστοριών του (αστυνομικό/μεταφυσικό) με εξαίρετη μαεστρία οπότε το συνολικό αποτέλεσμα είναι ενιαίο και συμπαγές

Δεν χρειάζεται να προσθέσω νομίζω πολλά ακόμα, αφού η εξέλιξη των χαρακτήρων που εμφανίζονται σταθερά στην ιστορία εξακολουθεί και είναι εξαιρετική και όλοι τους μοιάζουν και πάλι εντελώς ανθρώπινοι, ακόμα και μέσα από τις υπερβολές που τους διακατέχουν.

Μοναδικό επιπρόσθετο στοιχείο που θεωρώ άξιον αναφοράς είναι το «γύρισμα» σε 3ο πρόσωπο των κεφαλαίων που αφορούν τον Πάρκερ. Για λίγο μου φάνηκε κάπως παράξενο αλλά τελικά το συνήθισα…

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά