Μην ξεγελιέστε από τον τίτλο, δεν πρόκειται για τηλεοπτική σειρά, αλλά για μια σειρά από νουβέλες που ακολουθούν τη λογική μιας σειράς κι έχουν επεισοδιακή μορφή – κάθε επεισόδιο είναι αυτοτελές, αλλά ολόκληρη η “σεζόν” έχει ενιαία πλοκή. Η πρώτη σεζόν αποτελείται από πέντε νουβέλες (αλλά έξι επεισόδια, καθώς η τελευταία νουβέλα είναι γραμμένη σε δύο μέρη). Υπάρχει και μια έξτρα ιστορία, ανεξάρτητη από τη βασική σειρά, με τίτλο “There Will Always Be a Max”. Επιπλέον, πρόσφατα κυκλοφόρησε και το επεισόδιο 0, που μπορείτε να βρείτε και να κατεβάσετε δωρεάν για kindle εδώ.

Ο συγγραφέας του “Genrenauts” είναι ένας εκπληκτικός τυπάκος που ακούει στο όνομα Michael R. Underwood κι έχει γράψει, επίσης, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία αστικής φαντασίας που έτυχε να διαβάσω πέρσι (νομίζω πέρσι ήταν), το “Geekomancy”. Έχει σπουδάσει, επίσης, ένα τρομερό πράγμα που λέγεται Creative Mythology και είναι περήφανο geek, σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε αυτό από τους τίτλους των βιβλίων του, δηλαδή.

Επειδή πρόκειται για σειρά από νουβέλες, θα ακολουθήσουμε μια κάπως διαφορετική δομή για την κριτική αυτή: αρχικά θα σας πω λίγα πράγματα για την κεντρική ιδέα, μετά θα σας παρουσιάσω τους χαρακτήρες και κατόπιν θα προχωρήσω στα επιμέρους “επεισόδια”.

Όταν πήρε το μάτι μου το “Genrenauts”, είχα ήδη διαβάσει το “Geekomancy” και τα υπόλοιπα βιβλία εκείνης της σειράς, οπότε ήξερα πάνω-κάτω τι να περιμένω. Χιούμορ, ποπ κουλτούρα, αναφορές σε αγαπημένα μου πράγματα και ποικιλλομορφία χαρακτήρων. Το “Genrenauts” τα έχει όλα αυτά, φυσικά, όμως αυτό που κατά τη γνώμη μου το ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο έχω διαβάσει είναι το premise του. Οι “Ειδοναύτες”, λοιπόν, είναι κατάλληλα εκπαιδευμένοι άνθρωποι που ταξιδεύουν σε παράλληλες διαστάσεις οι οποίες αντιπροσωπεύουν είδη ιστοριών και επισκευάζουν ιστορίες που, για κάποιον λόγο, έχουν χαλάσει. Θυμίζει λίγο τα βιβλία του Jasper Fforde με τη Thursday Next (όπου, ουσιαστικά, λύνουν λογοτεχνικά εγκλήματα), αλλά εδώ οι “Ειδοναύτες” δεν ταξιδεύουν σε συγκεκριμένα βιβλία, αλλά σε κόσμους σχηματισμένους από το συλλογικό ασυνείδητο που σχετίζεται με αφηγηματικά μέσα και είδη. Υπάρχει, δηλαδή, ο κόσμος του Western, ο κόσμος της ΕΦ, ο κόσμος της Φαντασίας, ο κόσμος του Εγκλήματος, ο κόσμος του Αισθηματικού κτλ. Και κάθε ένας από τους κόσμους αυτούς είναι χαρτογραφημένος και έχει περιοχές που σχετίζονται με συγκεκριμένα υποείδη. Για παράδειγμα, στον κόσμο του Εγκλήματος μπορεί κανείς να βρει το κλασικό, τηλεοπτικό αστυνομικό procedural σε μία περιοχή και το νουάρ σε μία άλλη. Ο λόγος που οι “Ειδοναύτες” κάνουν αυτό που κάνουν, όμως, είναι πιο ουσιαστικός και πιο βαθύς: όταν μια ιστορία χαλάει σε έναν από τους κόσμους, αυτό δημιουργεί ηχώ στην πραγματικότητα. Μια σπασμένη ιστορία στον κόσμο του Εγκλήματος μπορεί να προκαλέσει άνοδο της εγκληματικότητας στη γη, ενώ μια σπασμένη ρομαντική ιστορία μπορεί να προκαλέσει άνοδο στα διαζύγια.

Η βασική μας πρωταγωνίστρια είναι η Leah Tang, μια νεαρή, αμφιφυλόφιλη Ασιάτισσα που προσπαθεί να τα καταφέρει στον δύσκολο και ανδροκρατούμενο κόσμο του stand up comedy. Η Leah είναι, φυσικά, geek, με ιδιαίτερη προτίμηση στη φαντασία και την επιστημονική φαντασία. Προσεγγίζεται, ένα βράδυ, από τον Angstrom King, τον επικεφαλής της ομάδας Charlie των “Ειδοναυτών”, ο οποίος της προσφέρει δουλειά. Ο King είναι Αφροαμερικάνος  και κάνει αυτή τη δουλειά τριάντα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έχει σώσει πολλές ιστορίες και πολλούς ήρωες, αλλά έχει χάσει τη γυναίκα που αγαπούσε. Δεξί χέρι του King και δεύτερο παλαιότερο μέλος στην ομάδα είναι η Shirin, μια τρανς γυναίκα από τη Μέση Ανατολή – είναι και η μεγαλύτερη σε ηλικία. Η υπόλοιπη ομάδα αποτελείται από τη Mallery, μια ομοφυλόφιλη, Εβραία ηθοποιό με ειδίκευση στον Αισθηματικό κόσμο και τον Roman, τον μόνο που δεν έχει γεννηθεί στον δικό μας κόσμο, αλλά στη μετα-αποκαλυπτική περιοχή του κόσμου της Δράσης. Περιστασιακά, βλέπουμε επίσης και την Preeti, την τεχνικό του τμήματος, μια ανάπηρη κοπέλα ινδικής καταγωγής.

Ομολογώ ότι, στην αρχή, μου φάνηκε πως η τόση ποικιλλομορφία ήταν απλώς ένα gimmick και πως ο συγγραφέας τη χρησιμοποιούσε σαν εύκολη λύση, προκειμένου να μη δημιουργήσει ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Και οφείλω να σας πω ότι για τις πρώτες δύο νουβέλες αυτό ισχύει. Από την τρίτη και μετά, όμως, η Leah παύει να είναι η μοναδική μας πρωταγωνίστρια και έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα και τους υπόλοιπους και, από εκείνο το σημείο κι έπειτα, οι χαρακτήρες αρχίζουν να λάμπουν. Νομίζω πως ο αγαπημένος μου είναι μάλλον ο Roman, κυρίως γιατί η ιστορία του μου φαίνεται συναρπαστική και μου αρέσουν οι ήρωες που έχουν υπαρξιακά . Καθώς κατάγεται από έναν από τους κόσμους των ειδών, ο Roman συχνά αναρωτιέται αν είναι πραγματικός, αναπολεί με πικρία το παρελθόν του, που τον ήθελε δεμένο στο καθήκον και τον ρόλο του ήρωα χωρίς χώρο για προσωπικές επιλογές και ανησυχεί πάντα για το πώς τον αντιμετωπίζουν οι γύρω του – με άλλα λόγια, θέλει να γίνει αληθινό αγόρι. Οπότε, απλώς θα πρέπει να κάνετε λίγη υπομονή στις πρώτες δύο νουβέλες, όπου η σκιαγράφηση χαρακτήρων περιορίζεται μόνο στο “είμαι γκέι” ή “είμαι τρανς μουσουλμάνα” και θα αποζημιωθείτε στη συνέχεια. Ούτως ή άλλως, το premise από μόνο του θα σας κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι η “σειρά” να βρει τους ρυθμούς της και να απογειωθεί, από το τρίτο “επεισόδιο” κι έπειτα.

Στην πρώτη νουβέλα, οι ήρωές μας επισκέπτονται τον κόσμο του Western και προσπαθούν να πείσουν ένα διστακτικό, νεαρό Μεξικάνο να εναντιωθεί στη συμμορία που τρομοκρατεί την περιοχή και να γίνει ο ήρωας που χρειάζεται η ιστορία. Στη δεύτερη νουβέλα, η Leah και η παρέα της ταξιδεύουν στον κόσμο της Επιστημονικής Φαντασίας και προσπαθούν να διαλευκάνουν μια υπόθεση απαγωγής, να αποτρέψουν έναν πόλεμο και να διασφαλίσουν την υπογραφή μιας σημαντικής συνθήκης. Στο τρίτο “επεισόδιο”, οι χαρακτήρες βρίσκονται στον κόσμο του Αισθηματικού και προσπαθούν να φέρουν κοντά δύο ανθρώπους που θα έπρεπε να ήταν μαζί, αλλά εξαιτίας ενός ατυχήματος δεν είναι. Στο τέταρτο “επεισόδιο” πηγαίνουμε στον κόσμο του Εγκλήματος: εκεί, η ομάδα προσπαθεί να λύσει δύο δολοφονίες και μια κλοπή – τρία πράγματα φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, και για πρώτη φορά αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι Κάτι Μεγαλύτερο Συμβαίνει. Στην τελευταία νουβέλα (επεισόδια 5 & 6), οι ήρωές μας καλούνται να σώσουν τον κόσμο της Φαντασίας, μετά τον θάνατο του Εκλεκτού και τη νίκη του Σκοτεινού Άρχοντα. Η “σεζόν” τελειώνει έχοντας κλείσει κάποια ζητήματα, αφήνοντας όμως και αρκετά πράγματα ανοιχτά για την επόμενη, ακριβώς όπως θα έκανε και μια τηλεοπτική σειρά.

Συχνά λέμε πως τα κλισέ είναι κακά και πρέπει να τα αποφεύγουμε. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι τα κλισέ έχουν γίνει κλισέ επειδή δουλεύουν. Και ο Michael R. Underwood αποδεικνύει ότι, με μια φρέσκια ιδέα και μια νέα εκτέλεση, όσο παλαβή κι αν ακούγεται, ακόμη και τα κλισέ μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ του premise και της πλοκής. Δηλαδή, φυσικά και θα υπάρχει Εκλεκτός και Σκοτεινός Άρχοντας, φυσικά και θα υπάρχει κάποιο μαγικό αντικείμενο, φυσικά και οι πρωταγωνιστές θα αποδεχτούν την αποστολή τους σε μια ταβέρνα – όλα αυτά τα κλισέ του φανταστικού, τα οποία, όμως, αναδεικνύουν την ιστορία αντί να την καταρρακώνουν, στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Κάτι ακόμη το οποίο νιώθω πως πρέπει να πω είναι ότι αυτή η σειρά δεν είναι για όλους. Κάποιος ο οποίος δεν έχει ιδέα από είδη δεν θα την ευχαριστηθεί εξίσου, διότι δεν θα πιάσει όλες τις αναφορές ούτε θα καταλάβει τι είναι αυτό που κάνει το “Genrenauts” τόσο ιδιοφυές. Αν, όμως, είστε όσο geek είμαι κι εγώ, θα το απολαύσετε σίγουρα. Καλοκαίρι είναι, οι νουβέλες διαβάζονται γρήγορα και είναι και οικονομικές, δώστε του μια ευκαιρία.

Υ.Γ. Αυτοί οι τύποι κάνουν τη δουλειά των ονείρων μου. Ποιο φανταστικό επάγγελμα θα θέλατε να κάνετε, αλήθεια; Μην παραλείψετε να μας το πείτε στα σχόλια. Μέχρι την επόμενη φορά, καλές αναγνώσεις!

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά