Κριτική videogame: “Shadow of the Colossus”

by Νάντια Κίσκα

Το “Shadow of the Colossus”, το love child των SIE Japan Studio και Team Ico αποτελεί ένα διαχρονικό έπος με τη σκηνοθεσία του Fumido Ueda

Για τους γνώστες του τίτλου, το πρώτο παιχνίδι κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2005 σε Ιαπωνία και Βόρεια Αμερική, και τον Φεβρουάριο του 2006 στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι ένα action-adventure παιχνίδι, που αναπτύχθηκε από τις SIE Japan Studio (Gravity Rush, The Last Guardian) και Team Ico (The Last Guardian), ενώ στην σκηνοθεσία ήταν ο Fumido Ueda (The Last Guardian).

Η ιστορία επικεντρώνεται σ’ ένα νεαρό άντρα με το όνομα Wander, που εισέρχεται σε μια απαγορευμένη γη με σκοπό να επαναφέρει στη ζωή ένα κορίτσι με το όνομα Mono. Για να το καταφέρει αυτό, πρέπει να σκοτώσει 16 τεράστια τέρατα, τους κολοσσούς, με σύμμαχο μονάχα ένα σπαθί και ένα τόξο, ώστε να κερδίσει την εύνοια του θεού Dormin. Το παιχνίδι είναι πολύ straight-forward, χωρίς dungeons ή άλλους εχθρούς ενώ η μετακίνηση από κολοσσό σε κολοσσό γίνεται στην πλάτη του πιστού του αλόγου Argo.

Δεν μπορώ να μιλήσω για το παιχνίδι του Playstation 2, καθώς δεν είχα την τύχη να το παίξω σε εκείνη την κονσόλα., μπορώ ωστόσο να μιλήσω για το remake του παιχνιδιού στο Playstation 4.

Κρατώντας ατόφια την αρχική ομάδα παραγωγής, αλλά προσθέτοντας τα γραφικά της έκτης γενιάς οικιακών κονσολών, η επανέκδοση του Shadow of the Colossus αποτελεί ένα ατόφιο αριστούργημα του παρελθόντος με τα γραφικά του σήμερα.

Το gameplay παραμένει ίδιο καθ’όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, με σημείο έναρξης έναν ναό από τον οποίο ξεκινάμε κάθε φορά ώστε να ταξιδέψουμε προς το μέρος του κολοσσού και ύστερα από μια επική, και τολμώ να πω δύσκολη, μάχη τηλεμεταφερόμαστε ξανά στον ναό. Δεκαέξι φορές γίνεται αυτό και ίσως φανεί σε κάποιους βαρετό, αλλά το set up της μάχης νομίζω αξίζει κάθε επανάληψη. Κάθε κολοσσός έχει τρωτά σημεία τα οποία καλείται να βρει ο παίκτης ενώ στο hard επίπεδο αυτά αυξάνονται, χωρίς να καταλαβαίνω τον λόγο καθώς το κάνει ελάχιστα πιο εύκολο.

Ας μιλήσουμε τώρα για το stamina και τις σαύρες. Μαζεύοντας ουρές από σαύρες, ο Wander είναι ικανός να αυξήσει το stamina του, πράγμα ζωτικής σημασίας καθώς σε κάθε μάχη πρέπει να σκαρφαλώσουμε πάνω στον κολοσσό ώστε να δώσουμε τα πιο δυνατά χτυπήματα και η stamina μας παίζει μεγάλο ρόλο στο πόση ώρα θα μπορέσουμε να κρατηθούμε πάνω τους. Ειλικρινά δεν θέλω να μάθω εάν έτρωγε ωμές αυτές τις ουρές ή τις έκανε κάποιου είδους potion. Ευχαριστώ κύριε Ueda που δεν θα μάθω ποτέ.

Στον ήχο ο μαγικός Kow Otani (Diablo III) ντύνει μαγικά τις μάχες με τους κολοσσούς δίνοντας μια αξιομνημόνευτη εμπειρία στον παίκτη.

Ο χειρισμός αποτελεί ένα μικρό μελανό σημείο με την κάμερα να ξεφεύγει του ελέγχου μου (και δεν ευθυνόμουν εγώ και ο τρόπος παιχνιδιού μου, καθώς είδα ότι και άλλοι παίκτες είχαν το ίδιο πρόβλημα) αλλά όχι κάτι ικανό να κλέψει πόντους από την τελειότητα του τίτλου.

Ακόμα μέχρι σήμερα που έχω τελειώσει το παιχνίδι, απολαμβάνω να το ανοίγω και να ταξιδεύω στον ανοιχτό χάρτη, να φτάνω στις άκρες του κόσμου και να χαζεύω τον καλοστημένο κόσμο. Είναι η διέξοδός μου σε ημέρες που είμαι αρκετά πιεσμένη, καταλαβαίνοντας έτσι τους hardcore fans του τίτλου που ακόμα είναι εμμονικοί με το παιχνίδι, ακόμα και μετά από 15 χρόνια.

Όσον αφορά το storyline, έκλαψα για ακόμα μια φορά, ούρλιαξα στην οθόνη μου και ευτυχώς που μου αρπάξανε το τηλεχειριστήριο από τα χέρια γιατί θα το θρηνούσαμε. Άλλο ένα επικό παιχνίδι.

Shadow of the Colossus – PS4 Trailer

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά