Οι Αιματοβαμμένες της Αναγέννησης

by Φεβρωνία Κουτελίδα

Η περίοδος της Αναγέννησης ήταν μια μεταβατική και βίαιη εποχή για την ανθρωπότητα. Η αντιπαλότητα που είχε η θρησκεία σε σχέση με την επιστήμη και την τέχνη, σε συνδυασμό με τις καθοριστικές αποφάσεις που μπορούσαν να έχουν για τις ζωές των ανθρώπων οι μονάρχες και τα υψηλής θέσης άτομα, ήταν ένα γεγονός που οδήγησε στον θάνατο χιλιάδων ατόμων. Βέβαια υπήρχαν και ευγενείς που έκαναν όσα έκαναν επειδή απλά τους άρεσαν τα βασανιστήρια και είχαν τη δυνατότητα να τα κάνουν χωρίς να υποστούν κάποια ιδιαίτερη τιμωρία. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που συνέβαλλαν σε μαζικές δολοφονίες με αποτρόπαιο τρόπο στην περίοδο της Αναγέννησης, βρίσκονται τρεις αιματοβαμμένες κυρίες οι οποίες έχουν μείνει μέχρι και σήμερα γνωστές για τον θρύλο και τον αδίστακτο χαρακτήρα τους.

  1. Μαρία Α’ Τυδώρ της Αγγλίας (18 Φεβρουαρίου 1516 – 17 Νοεμβρίου 1558)

πειράματα

Ήταν κόρη του Ερρίκου Η’  και της Αικατερίνης της Αραγονίας. Ο πατέρα της είχε μια ιδιαίτερη εμμονή με τον αποκεφαλισμό και είχε στείλει αρκετά άτομα στο ικρίωμα, όπως και δύο συζύγους του. Ήταν το μόνο του παιδί που κατάφερε να φτάσει μέχρι την ενηλικίωση. Από την πλευρά της μητέρας της ήταν εγγονή του Φερδινάνδου Β’ της Αραγονίας και της Ισαβέλλας Α’ της Καστίλης, που θα αναφερθεί παρακάτω. Για να κρατήσει τον θρόνο της και να καταφέρει να φτάσει σε αυτόν χρειάστηκαν αρκετοί θάνατοι και δολοπλοκίες, κάτι που ήταν απόλυτα συνηθισμένο εκείνη την εποχή.

Η ίδια η Μαρία θέλοντας να επιδιώξει την συνεργασία της Αγγλίας με τη Ρώμη, οδηγήθηκε σε μια σειρά ενεργειών κατά των αιρετικών. Περίπου 300 προτεστάντες κάηκαν στην πυρά υπό την διαταγή της, ενώ οι αριστοκράτες προτεστάντες προτίμησαν να αυτο-εξοριστούν.

Αν και δεν ήταν και τόσο αιμοβόρα όσο οι υπόλοιπες κυρίες της λίστας, ο λαός της την αντιπαθούσε τόσο, που όχι μόνο δεν κατάφερε να πετύχει όσα ήθελε κατά των αιρετικών, αλλά ενίσχυσε το πάθος τους. Της έδωσαν το προσωνύμιο Bloody Mary (Αιματοβαμμένη Μαρία) και η ίδια έπασχε από κατάθλιψη σε πολλά σημεία της ζωής της, η οποία οφείλονταν και στην άποψη του λαού της για εκείνη.

Και φυσικά το όνομα Bloody Mary έμελλε να γίνει ένας θρύλος, που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Συνδέθηκε, σε μία πιο μοντέρνα εκδοχή του θρύλου, με την δραματική ζωή της Βασίλισσας , τις επανειλημμένες αποτυχημένες εγκυμοσύνες και τις φανατικές απόψεις της για την θρησκεία που σκότωσαν τόσα άτομα.

  1. Ισαβέλλα Α’ της Καστίλης (22 Απριλίου 1451 – 26 Νοεμβρίου 1504).

αιματοβαμμένες

Υπήρξε ευεργετική για το έθνος της γιατί κατάφερε να ανορθώσει την Ισπανία φτάνοντας την εγκληματικότητα στα χαμηλότερα επίπεδα, ξεχρεώνοντας το χρέος που άφησε ο αδερφός της στο Βασίλειο και φέρνοντας ειρήνη σε όλα τα βασίλεια που είχε ως αποτέλεσμα την ενοποίηση της Ισπανίας. Κάτι ακόμα που έκανε και είχε σημαντική εισβολή στην ιστορία ήταν ότι χρηματοδότησε το ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου, από το οποίο ανακαλύφθηκε ο Νέος Κόσμος, δηλαδή η Αμερική.

Όντας όμως πιστή Καθολική και μην μπορώντας να αποδεχτεί τους αλλόθρησκους, πήρε την πρωτοβουλία και δημιούργησε μια μέθοδο για τον αφανισμό και την αλλαξοπιστία των αιρετικών, την γνωστή Ισπανική Ιερά Εξέταση. Η Ιερά Εξέταση ως μέθοδος βασανιστηρίων και ανακρίσεων κατά των αιρέσεων υπήρχε ήδη από τον μεσαίωνα, αλλά η Ισαβέλλα με τον σύζυγό της Βασιλιά Φερδινάνδο Β’ της Αραγονίας δημιούργησαν την Ισπανική που στόχευε κυρίως στον εκχριστιανισμό Εβραίων και Μουσουλμάνων. 5 γνωστοί τρόποι βασανισμού ήταν:

  • Το «Λουρί». Αφορούσε το δέσιμο των χεριών πίσω από την πλάτη τους και ύστερα το κρέμασμα από αυτά. Καθώς το σώμα βάραινε όλο και πιο πολύ ήταν σαν να τους ξερίζωναν τα χέρια.
αιματοβαμμένες

Λουρί

  • Ο «Ισπανικός Γάιδαρος» ήταν μία μυτερή πλατιά επιφάνεια στην οποία τοποθετούνταν το θύμα με βαρίδια δεμένα στα πόδια του καθώς το θύμα κοβόταν σιγά σιγά στη μέση.
αιματοβαμμένες

Ισπανικός Γάιδαρος

  • Ένας άλλος τρόπος ήταν η «Κούνια του Ιούδα» έβαζαν τον ανακρινόμενο να κάτσει σε μια υπερυψωμένη πυραμίδα και τραβούσαν τα πόδια μέχρι κάτω για να σκιστεί ο πρωκτός και να πεθάνει από αιμορραγία.
αιματοβαμμένες

Κούνια του Ιούδα

  • Ο «Συντριφτής κεφαλιών» όπου έδεναν το κεφάλι σε μια μεταλλική κατασκευή και από πάνω βίδωναν ένα τρυπάνι.
αιματοβαμμένες

Συντριφτής κεφαλιού

  • Το «Ισπανικό Γαργαλητό» ή αλλιώς «Πατούσα Γάτας». Αποτελούνταν από 4 ή 5 γάντζους η οποίοι έσκιζαν την σάρκα χωρίς να προσβάλουν βασικά όργανα για να μην προκαλέσει γρήγορο θάνατο.
αιματοβαμμένες

Ισπανικό Γαργαλητό

Και φυσικά είχανε επινοηθεί πολλοί περισσότεροι από αυτούς.

Προκειμένου να ενοποιήσει την Ισπανία κάτω από τον Καθολικισμό η Ισαβέλλα και ο σύζυγός της διέταξαν τον μαζικό διωγμό εβραίων και μουσουλμάνων. Από την μέρα που καθιέρωσε αυτήν την απόφαση στην Καστίλη κάηκαν 6 άτομα ζωντανά στην πυρά και ύστερα εδραιώθηκε σε ολόκληρη την Ισπανία. Περίπου στα 200.000 άτομα έφυγαν από την χώρα, αφήνοντας πίσω όλα τους τα υπάρχοντα, για να γλυτώσουν από τις απειλές. Πολλοί αλλαξοπίστησαν, αλλά το στίγμα τους είχε μείνει και σύντομα βρισκόντουσαν στις αίθουσες ανακρίσεων και βασανιστηρίων.

Μπορεί να μην σκότωσε η ίδια κάποιο άτομο, αλλά όλες οι εντολές και οι αποφάσεις για τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες ήταν εγκεκριμένες από την ίδια και τον άντρα της. Οι πράξεις της, βέβαια τιμήθηκαν ιδιαίτερα από την Καθολική Εκκλησία καθώς το 1974 της δόθηκε ο τίτλος υπηρέτης του Θεού, ενώ στην εποχή της ο Πάπας Σίξτος ονόμασε εκείνη και τον σύζυγό της Καθολικούς Μονάρχες.

  1. Ελισάβετ Μπάθορι (7 Αυγούστου 1560 – 21 Αυγούστου 1614).

Γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1560. Ήταν συνηθισμένη από μικρή ηλικία στην κατάχρηση της εξουσίας μιας και που και οι συγγενείς της είχαν μια ιδιαίτερη αγάπη στον σαδισμό. Κι έτσι μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον όπου τα βασανιστήρια της ήταν κάτι απλό και σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, η στοργή και η συμπόνια δεν κατάφεραν να ενσωματωθούν στον χαρακτήρα της.

Δυστυχώς οι πηγές για την ακρίβεια των κατορθωμάτων της δεν είναι εμπιστευτικές και τα γεγονότα περιγράφονται διαφορετικά. Θα αναφερθούν κάποια γεγονότα που έχουνε καταγραφεί και θεωρούνται στο 99 τις εκατό αληθινά.

Ήταν παντρεμένη με τον Ούγγρο εθνικό ήρωα Ferenc Nádasdy. Έκανε πέντε παιδιά μαζί του από τα οποία τα δύο πέθαναν πρόωρα. Έζησε μαζί του στο κάστρο του Čachtice. Οι πρώτες αναφορές από υπηκόους έγιναν όταν ο άντρας της έφυγε για εκστρατεία εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και άφησε υπεύθυνη εκείνη. Οξύνθηκαν όταν πέθανε και έμεινε μόνη της να διοικεί το κάστρο, αλλά και την περιοχή.

αιματοβαμμένες

Kάστρο του Čachtice

Κραυγές πόνου ακουγόντουσαν από το κάστρο της και έσπερναν τον τρόμο στους ανθρώπους του Čachtice. Προσέλκυε φτωχές κοπέλες που τους υποσχόταν δουλειά και αργότερα κατάφερνε να κερδίσει και την εμπιστοσύνη νεαρών κοριτσιών και γονέων μεγαλύτερων τάξεων, καθώς θα τους πρόσφερε μαθήματα καλής συμπεριφοράς. Αναφορές έχουνε γίνει πως μερικά κορίτσια τα απήγαγε, δηλαδή τα έπαιρνε χωρίς την συναίνεσή τους. Η οικογένεια της Μπάθορι ήταν αξιοσέβαστη στις γύρω περιοχές καθώς είχανε μεγάλο πλούτο και η ίδια είχε εξαιρετικά μεγάλη μόρφωση και ταλέντο στη χειραγώγηση, οπότε δεν της ήταν δύσκολο να ξεγελάσει τους ανθρώπους.

Είχε 4 συνενόχους στο έργο της. Τους János Újváry, Dorotya Semtész, Ilona Jó και Katarína Benická. Έβγαινε πάντα με την συνοδεία φρουράς, καθώς δεν ήταν συμπαθητική από τον λαό της. Έξι χρόνια διοικούσε το Čachtice. Οι φήμες και το μίσος του κόσμου για εκείνη έφτασε μέχρι τα αυτιά του Βασιλιά Matthias II κι έτσι έστειλε τον György Thurzó να ερευνήσει την υπόθεση της Αιματοβαμμένης Κόμισσας

Σύλλεξε πληροφορίες από 300 μάρτυρες. Τα μαρτύρια που τους έκανε σύμφωνα με τις μαρτυρίες ήταν χτυπήματα με ρόπαλα μέχρι θανάτου, κάψιμο με καυτά σίδερα, μπήξιμο βελονών κάτω από τα νύχια τους. Τους έριχνε παγωμένο νερό και του άφηνε έξω στο κρύο, ενώ τους άλειφε και με μέλι ώστε τα σκουλήκια να μπορούνε να κάνουν γιορτή πάνω στα σώματά τους. Έραβε τα στόματά τους και της άρεσε να χρησιμοποιεί ψαλίδι για να κόβει το δέρμα ανάμεσα στα δάχτυλα, τα γεννητικά τους όργανα και τις μύτες τους. Ο Thurzó την κατηγόρησε για τον φόνο 80 κοριτσιών, αλλά ένας μαρτύρησε πως η ίδια η Μπάθορι κρατούσε ένα ημερολόγιο με τα θύματά της που ανερχόταν στα 650, ωστόσο αυτό το ημερολόγιο δεν βρέθηκε ποτέ.

Στην καταδίκη, οι 4 συνένοχοί της ομολόγησαν εναντίον της ύστερα από βασανιστήρια. Όλοι εκτελέστηκαν στην πυρά εκτός από την Katarína Benická, αφού δεν μπορούσε να αποδειχθεί η ενοχή της. Η Ελισάβετ από την άλλη την γλύτωσε με  κατοίκων περιορισμό στο κάστρο της όπου και έζησε μέχρι τον θάνατό της το 1614. Λένε πως την έπιασαν επ’ αυτοφώρω να κάνει βασανιστήρια σε μια κοπέλα, αλλά δεν είναι σίγουρη πληροφορία. Ως αριστοκράτισσα δεν θα της έδιναν εκτελεστική ποινή καθώς εάν ο λαός καταλάβαινε πως ακόμα και οι γαλαζοαίματοι μπορούν να εκτελεστούν για κατάχρηση εξουσίας τότε μπορεί να επαναστατούσαν.

Θρύλοι λένε πως έπινε το αίμα των θυμάτων και λουζόταν με αυτό για να κρατιέται όμορφη και νέα ή ότι είχε επαφές με σατανιστές. Μετά εξελίσσονται και πολλοί μεταφυσικοί θρύλοι, ενώ μερικοί ιστορικοί λένε πως όλα αυτά ήταν σκευωρία του Βασιλιά Matthias II, καθώς ανησυχούσε για την δύναμη που είχε και τον πλούτο ενώ ήταν μια ανύπαντρη χήρα γυναίκα που διοικούσε μόνη της με αρκετή επιτυχία.

Το σίγουρο είναι πως όλο αυτό το μυστήριο, οι πολλές φήμες, οι μεταφυσικοί θρύλοι καθώς και οι αναξιόπιστες πηγές την έχουνε κρατήσει στην ιστορία ως μια από τις μεγαλύτερες αιμοσταγείς δολοφόνους στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Cover art: Countess Bathory by Nikulina Helena

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά