Οι “Δράκοι” που έζησαν ανάμεσα μας (Μέρος 2ο)

by Αγγελική Ράδου

(Αναδημοσίευση από το τεύχος 9 του περιοδικού Μυστική Ελλάδα, Απρίλιος 2003)

Διαβάστε ΕΔΩ το πρώτο μέρος.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΔΑΓΚΛΗ

elas-lyste_blogspot_gr4

Ιανουάριος 1996: Μια νεαρή κοπέλα κάθεται ευτυχισμένη σε ένα παγκάκι. Τα χέρια της φυλακίζουν το όμορφο πρόσωπο του αγαπημένου της Αντώνη Δαγκλή. Νομίζει ότι έχει βρει τον άντρα της ζωής της. Τρυφερός, φιλότιμος και εργατικός, φαντάζει ο τέλειος σύντροφος. Ωστόσο, αγνοεί τη σκοτεινή του πλευρά. Δεν υποψιάζεται τα φρικιαστικά του εγκλήματα. Ο 22χρονος Δαγκλής κρατάει καλά κρυμμένη μια δεύτερη προσωπικότητα. Αυτή βρίσκεται πίσω από το τιμόνι του μικρού, κλειστού φορτηγού του που μεταφέρει κάθε βράδυ τον τρόμο. Στην καρότσα του υπάρχει ένα ντιβάνι. Δίπλα του ένα ξύλινο κουτί που έχει μέσα σκοινιά και ένα σιδεροπρίονο. Στον καθρέφτη του ένας χειροποίητος σταυρός που αποσπάστηκε βίαια από κάποιο γυναικείο κορμί. Ο Αντώνης Δαγκλής στραγγαλίζει ιερόδουλες και ύστερα τις τεμαχίζει με σιδεροπρίονο. Η 30χρονη Ελένη Π. Παναγιωτοπούλου δολοφονείται άγρια skupidiaμέσα στο φορτηγάκι του. Τρεις σακούλες σκουπιδιών έξω από το Πολεμικό Μουσείο, αναδύουν τη δυσοσμία της διαστροφής. Ο δολοφόνος έχει αφαιρέσει το δέρμα του θύματος και έχει κόψει σε κομμάτια τα γεννητικά όργανα, τους μαστούς και τις θηλές. Ακόμα και έμπειροι ιατροδικαστές σοκάρονται από την παράνοια και τη βιαιότητα του δράστη. Η 27χρονη Αθηνά Λαζάρου συναντάει τον φοβερό εγκληματία και κάνει ένα ειρωνικό σχόλιο κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Στραγγαλίζεται και αφήνεται στο δρόμο. Οι αναμνήσεις από δύο πρόσωπα στοιχειώνουν την ψυχή του Δαγκλή και ματώνουν τα χέρια του. Σε κάθε ιερόδουλη βλέπει τις πληρωμένες γυναίκες που έφερνε ο πατέρας του στο σπίτι και θυμάται τη μητέρα του που δούλευε σε μπαρ. Κρατάει ένα μικρό μέρος της καρδιάς του καθαρό για την κοπέλα του και εκείνη δηλώνει ότι θα τον υπερασπιστεί στο δικαστήριο.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΛΙΑΡΑΣ

18182718_

Απρίλιος 1997: «Είμαι χαμένος, πρέπει να πληρώσω. Η τιμωρία που μου αξίζει είναι η εκτέλεση», δηλώνει ο Δημήτρης Βακρινός λίγους μήνες πριν από την αυτοκτονία του μέσα στις φυλακές Κορυδαλλού. Η πορεία της ζωής του διαγράφεται από τα χέρια του πατέρα του που ήταν αλκοολικός. Το άσυλο της παιδικής του αθωότητας παραβιάζεται. Η προσωπική του κόλαση είναι το σπίτι του, όπου κακοποιείται ψυχικά και σωματικά. Ο βασανιστής του, μεθυσμένος, τον δέρνει άγρια, χωρίς λόγο και τον εξευτελίζει μπροστά στη μητέρα και τις τρεις αδερφές του. Δραπετεύει από την οικογένεια του σε ηλικία 13 ετών και με τη βοήθεια μιας κοινωνικής λειτουργού μπαίνει για δύο χρόνια σε ένα ορφανοτροφείο απ’όπου φεύγει τελικά για να δουλέψει. Ευερέθιστος και ψυχικά ασταθής, δεν καταφέρνει να στεριώσει σε καμία δουλειά. Μόνος και φοβισμένος, χωρίς φίλους ή οικογένεια αποφασίζει να παντρευτεί. Είναι τριάντα χρονών αλλά δεν έχει ξεφύγει ούτε μια στιγμή από τους δαίμονες του. Ήταν αδύναμος ως παιδί και συνεχίζει να είναι αδύναμος ως άντρας. Το ύψος του δεν ξεπερνά το 1,65. Νιώθει στερημένος και αδικημένος αφού η έλλειψη σωματικής δύναμης δεν του επιτρέπει να βάζει στη θέση του όποιον τον προσβάλλει. Νομίζει ότι όλοι θέλουν να του τη φέρουν. Αισθάνεται ότι κανείς δεν τον υπολογίζει. Η αποδοχή δεν έρχεται ούτε από τη γυναίκα του. Οι προσβολές συνεχίζονται από την πεθερά και το γαμπρό του.

Αιχμάλωτος μιας συμπλεγματικής προσωπικότητας βρίσκει το σύντροφο του σε ένα όπλο. Γίνεται «ο εκτελεστής με το κράνος και  το 45άρι». Κρατάει λίστες με τα ονόματα των ανθρώπων που θέλει να εκδικηθεί. Καταγράφει αριθμούς αυτοκινήτων, παρακολουθεί τα θύματα του, εντοπίζει διευθύνσεις και καθετί που θα τον βοηθήσει να αποδώσει τη πολυπόθητη δικαιοσύνη. Περιμένει μήνες ή και χρόνια αν χρειαστεί μέχρι να ανταποδώσει με θάνατο την «κοροϊδία» και την απόρριψη. Εκτελεί ένα συνάδελφο επειδή του πήρε μια κούρσα στην πιάτσα των ταξί και καίει ζωντανή μια 25χρονη πελάτισσα του που αρνήθηκε να κοιμηθεί μαζί του. Ο Δημήτρης Βακρινός σκοτώνει συνολικά πέντε ανθρώπους και αφήνει άλλους έξι με σοβαρές αναπηρίες μέσα στα 10 χρόνια που με το 45άρι του αποκαθιστούσε τη μοναξιά της ζωής του.

Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ

imagehandler
Δεκέμβριος 2004: Ένα πρόσωπο πρωταγωνιστεί στα δελτία ειδήσεων. Βρίσκεται εκτός φυλακών ύστερα από 22 χρόνια εγκλεισμού. Μιλάει με στόμφο για τα ερωτικά γράμματα των γυναικών που τον στήριξαν όλο αυτό τον καιρό. Κομπάζει, λέγοντας ότι η προσφορά τους είναι τέτοια που δεν ξέρει πραγματικά ποια να διαλέξει και εκφράζει την απογοήτευση του για όλους εκείνους που κρίνουν και κατηγορούν αυτές τις γυναίκες χωρίς να τις ξέρουν. Δηλώνει ότι τον κυνηγούν «οι Ερινύες του Αισχύλου» και υπονοεί ότι άδικα καταδικάστηκε αφού ξέρει πράγματα που οι άλλοι δεν ξέρουν και του αρκεί «να ζήσει με τις τύψεις του». Το ίδιο πρωί ένα από τα θύματα του εμφανίζεται σε όλα σχεδόν τα κανάλια αναβιώνοντας τις φοβερές στιγμές που έζησε στα χέρια του.

Ο Κυριάκος Παπαχρόνης, πρώην έφεδρος ανθυπολοχαγός της 5ης μοίρας των ΛΟΚ, έδρασε από το 1979 μέχρι το 1981 οπότε και συνελήφθη. Οι δολοφονίες δύο γυναικών, οι απόπειρες, οι βιασμοί και η πρόκληση σωματικών βλαβών σε πολλές άλλες, τον έφεραν στο Στρατοδικείο όπου αρχικά καταδικάστηκε σε θάνατο και κάθειρξη 20 ετών. Στη συνέχεια η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια και τελικά αποφυλακίστηκε το Δεκέμβριο του 2004 αφού το Συμβούλιο Εφετών Λάρισας έκανε δεκτό το αίτημα του για υπό όρους απόλυση. «Πριν από 22 χρόνια είχα πουλήσει την ψυχή μου στον Εωσφόρο. Πλήρωσα γι’ αυτό και ευχαριστώ όσους, το διάστημα της κράτησης μου, φρόντισαν να μη νιώθω “άχθος αρούρης”, γράφει και ζητάει από τα μέσα ενημέρωσης να σεβαστούν τη μέρα της αποφυλάκισης του. Υπόσχεται ότι κάποια στιγμή θα μιλήσει.kyriakos-papaxronis-9

Το ταπεινό του είδωλο δεν έχει καμία σχέση με τον επηρμένο 21χρονο που η εντυπωσιακή σωματική του διάπλαση δεν τον άφηνε να συνάψει φυσιολογικές σχέσεις με το άλλο φύλο αλλά του επέτρεπε να παίρνει με τη βία αυτό που ήθελε. Ο ήχος των γυναικείων τακουνιών πυροδοτούσε το αρρωστημένο πάθος του και με το μαχαίρι του ικανοποιούσε τη διαστροφή του. Στο δικαστήριο ήταν ψύχραιμος και έτοιμος να υποστηρίξει την αθωότητα του μέχρι τη στιγμή που σηκώθηκε η γραμματέας από τη θέση της. Ο ήχος των τακουνιών της διέλυσε την ψυχολογία του και αποκάλυψε το πρόσωπο του Δράκου. Σήμερα υποστηρίζει ότι θα ακολουθήσει το δρόμο του Θεού και θα ασχοληθεί με το γράψιμο. Ο Κωνσταντίνος Γεροστέργιος, εφημέριος του παρεκκλησίου των φυλακών της Λάρισας λέει για τον Παπαχρόνη: «Πλέον έχει μετανιώσει, δεν μιλά ποτέ για το παρελθόν, ενώ όλα αυτά τα χρόνια στη φυλακή τα αφιέρωσε στο διάβασμα», και ο διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας, κ. Φ. Βελώνης μιλάει για έναν κρατούμενο που χαμήλωσε τα μάτια όταν άκουσε ότι πρόκειται να αποφυλακιστεί. Τον μετανοημένο Παπαχρόνη δεν θα τον συναντήσει κάνεις στη Δράμα και την Ξάνθη αφού του έχει απαγορευτεί να κατοικήσει σε αυτές τις πόλεις όπου διέπραξε τα εγκλήματα του.

Ο ΣΦΑΓΕΑΣ ΤΗΣ ΘΑΣΟΥ

elas-lyste-blogspot-2

Μάιος 1996: Περπατάει σκυφτός και αφηρημένος. Μιλάει μόνος του, κλαίει και βρίζει μέσα στο μικρό του διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη όπου ζει ως φοιτητής. Οι άνθρωποι γύρω του βλέπουν έναν εξαιρετικά έξυπνο νέο, μοναχικό και εσωστρεφή. Η οικογένεια του ανησυχεί. Ο Σεχίδης χάνει τον έλεγχο μέσα στο σπίτι. Δεν δέχεται να δει ψυχίατρο. Η μητέρα καλεί με αγωνία το θείο του από το Βέλγιο, έχοντας την ελπίδα ότι θα καταφέρει να τους βοηθήσει. Η συμπεριφορά του Θεόφιλου Σεχίδη φανερώνει τα βάθη της ψυχοπάθειας του. Ο 27χρονος τότε φοιτητής της Νομικής Σχολής, δολοφονεί τον Αύγουστο του 1996 με καραμπίνα τον πατέρα του, τη μητέρα του, την αδελφή του, το θείο  και τη γιαγιά του. Διαμελίζει τα πτώματα τους με πριόνι και με το πλοίο της γραμμής τα μεταφέρει μέσα σε σακούλες σκουπιδιών για να τα πετάξει τελικά σε ένα σκουπιδότοπο της Καβάλας. «Τους ξέκανα για να μη με ξεκάνουν. Μου έκαναν ψυχολογικό πόλεμο επειδή ήξερα ότι ήμουν άλλης μάνας παιδί και μου το έκρυβαν».

18a6ed587b81ed6a2a50511780869ceb

Δυόμισι χρόνια μετά εμφανίζεται ακόμα αμετανόητος στο Πενταμελές Εφετείο της Θράκης και όταν τον ρωτούν γιατί σκότωσε την οικογένεια του, απαντά: «Βρισκόμουν σε νόμιμη άμυνα. Σε τέτοια περίπτωση, όταν προστατεύεις την ίδια σου τη ζωή, νομίζω πως δεν τίθεται ζήτημα μετάνοιας, διότι προστατεύεις το ίδιο σου το άτομο». Συνεχίζει δηλώνοντας ότι στη φυλακή τον παρενοχλούν συνεχώς, δεν τον αφήνουν στην ησυχία του και παραπονιέται επειδή δεν του επιτρέπουν να ακούει κλασική μουσική και να ζωγραφίζει. Γνωρίζοντας την τεράστια περιουσία που έχει κληρονομήσει και ξεπερνάει τα 800 εκατομμύρια δραχμές λέει στους δικαστές ότι το μεγαλύτερο μέρος των περιουσιακών στοιχείων της οικογένειας του θα πρέπει να δοθεί στους φτωχούς συγγενείς του και όχι στη θεία του Ελένη και τον συνώνυμο εξάδελφο του, αφού αυτοί έχουν τα οικονομικά μέσα για να ζήσουν άνετα όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Ο Θεόφιλος Σεχίδης θα αποφυλακιστεί το 2017, ενώ η Δικαιοσύνη θα εξετάσει πολύ νωρίτερα αν είναι σε θέση να διαχειριστεί την περιουσία του.

ΠΗΓΕΣ

  1. «Ο Δράκος του Σειχ Σου», Κώστας Παπαιωάννου.
  2. «Συνηθισμένοι άνθρωποι, αλλά δολοφόνοι», ΛΙΑ ΝΕΣΦΥΓΕ, ΤΑ ΝΕΑ, 22/01/2000.
  3. «Είχα πουλήσει την ψυχή μου..», ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΥΝΑΤΣΟΣ, ΤΑ ΝΕΑ, 09/12/2004.
  4. «Οι άλλοι λαϊκοί αγωνιστές», Απογευματινή, 09/09/2002.
  5. «Προκάλεσα μεγάλο και άδικο πόνο», ΑΡΕΤΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, ΤΑ ΝΕΑ, 03/04/2004.
  6. «Κάνει τον Ρομπέν των Δασών», ΠΑΥΛΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ, ΤΑ ΝΕΑ, 20/11/1998.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά