Ονειρεύονται τα θύματα τροχαίων αρτιμελή σώματα;

by Περικλής Μποζινάκης

Kεφάλαιο 8: ‘Μίνα’ (απόσπασμα)
από το μυθιστόρημα “Η Άβυσσος Πίσω απ’ την Πόρτα” (Ars Nocturna, 2015)

‘Οι ακραίες αυτές εικόνες, δημιουργημένες από μια άλλη ζωή που πέρασε και χάθηκε, δεν την εγκατέλειψαν ούτε στην επιστροφή της, στην κάθοδο από το λόφο και στο βύθισμά της στην κατάμαυρη ερημιά της περιοχής. Δεν άναψε το φακό όσο κατέβαινε. Φοβόταν το ξαφνικό φως του, την αποκάλυψη πραγμάτων που είναι καλύτερα να παραμένουν κρυμμένα. Της αρκούσε η απομακρυσμένη αναλαμπή από τα φώτα του κάτω δρόμου.
Η τελευταία εικόνα, ήταν η πρώτη φορά που κοίταξε τον εαυτό της σε καθρέφτη. Τον δικό της εαυτό, αυτόν που άρχιζε να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα για πρώτη φορά. Στο δωμάτιο της κλινικής του γιατρού, όταν ανοίγοντας τα μάτια της αντίκρισε την αντανάκλασή της στον καθρέφτη που της είχαν φέρει, για να δείξουν ότι δεν είχαν τίποτε να κρύψουν.
Τυλιγμένη σε γάζες, με πρόσωπο γνώριμο αλλά ταυτόχρονα ξένο, όπως τα πρόσωπα στους εφιάλτες.
Και με μέλη ατροφικά, και ασύμμετρα.
Το δεξί της πόδι, λευκό από τη γάζα, είχε το φυσιολογικό μέγεθος ενός ανθρώπινου ποδιού. Το άλλο ήταν μια μπανταρισμένη εκβλάστηση τριάντα πόντων, που όμως διέθετε ήδη αρθρώσεις. Μπορούσε να τις νοιώσει να ανυπομονούν.
Το δεξί της χέρι, αν το τέντωνε, δεν θα έφτανε να αγγίξει το γοφό της.
Ο καθρέφτης της είχε δείξει ένα κολοβωμένο έντομο, τυλιγμένο σφιχτά στον ιστό μιας αράχνης που έλεγχε την ύπαρξή της.’

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά