“Πλούτωνας”: Ο Μαύρος Γάτος του E. A. Poe

by Φεβρωνία Κουτελίδα

Le chat noir, the black cat ή, απλά, ο μαύρος γάτος. Για τους κοινούς ανθρώπους συμβολίζει έναν οιωνό κακής τύχης, αλλά όχι για τους εκλεκτούς που αγαπούν το διαφορετικό. Από τον μεσαίωνα, που οι μαύρες γάτες ήταν συνδεδεμένες με τις μάγισσες, μέχρι και σήμερα, δεν παύουν να είναι από τα πιο μελετημένα ζώα.

Αυτό το αξιολάτρευτο πλάσμα δε θα μπορούσε να ξεφύγει από την πένα του πατέρα του τρόμου, φίλου του ρομαντισμού και ευεργέτη του αστυνομικού μυθιστορήματος, τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Ο “Μαύρος Γάτος” και το “Κοράκι” έγιναν τα σύμβολά του και από τα πιο αγαπημένα του έργα.

Διαβάστε επίσης: ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΑΚΙΟΥ: Η ΓΟΤΘΙΚΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ Ε. Α. POE

Εδώ θα δούμε το προαναφερθέν διήγημα του Πόε, όπου ο πρωταγωνιστής διηγείται την ιστορία του σε πρώτο πρόσωπο. Ο ήρωας περιγράφει μόνο τα γεγονότα που έγιναν στο σπίτι του χωρίς να προσπαθήσει να δώσει κάποια εξήγηση. Από την άλλη, στο άρθρο, θα χρησιμοποιηθούν αρκετά σημεία, από την ιστορία, προκειμένου να γίνουν πιο κατανοητές οι καταστάσεις και να μπούμε στον δρόμο που μας οδηγεί ο Πόε έμμεσα για τον φανταστικό του χαρακτήρα, αφού θέλει και ο ίδιος να βγάλουμε συμπεράσματα με τη δική μας κρίση.

Πρώτα αναφέρεται στα παιδικά του χρόνια. Ήταν ένα τρυφερό και συμπονετικό παιδί. Όλοι το γνώριζαν αυτό και αρκετές φορές γινότανε και παιχνίδι για τους συμμαθητές του, αλλά δεν είχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Αγαπούσε τα ζώα και οι γονείς του τον άφηναν να τα έχει στο σπίτι. Έπαιζε μαζί τους και τα χάιδευε, περνώντας έτσι τις πιο όμορφες στιγμές του.

Όσο μεγάλωνε, μεγάλωνε και η αγάπη του γι’ αυτά. Έφτασε σε ένα σημείο να αντλεί την περισσότερη αγάπη του από εκεί. Μας δίνει και ένα παράδειγμα λέγοντας ότι η πίστη ενός σκύλου στον άνθρωπο είναι μεγαλύτερη από αυτή των ίδιων των ανθρώπων.

Παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία και η γυναίκα του τον ενθάρρυνε σε αυτή την αδυναμία του. Πήραν διάφορα ζώα και ανάμεσα σε αυτά ήταν και ένας γάτος. Πλούτωνα τον ονόμασε και ήταν ένα μεγάλο και έξυπνο ζώο. Η γυναίκα του, όντας ολίγον προληπτική, έλεγε ότι οι μαύρες γάτες είναι μεταμορφωμένες μάγισσες.

Διαβάστε επίσης: “Το γέλιο της γάτας” του Γιώργου Λαγκώνα

Αυτός ο γάτος ήταν ο αγαπημένος του από όλα τα κατοικίδια και ήταν ο καλύτερός του σύντροφος. Μονάχα τον τάιζε και μετά εκείνος τον ακολουθούσε μέσα στο σπίτι και κάποιες φορές και όταν έφευγε.

Ο ήρωας μας, λοιπόν, ήταν ένας αγαθός άνθρωπος, ήπιων τόνων, που η ζωή του φαινόταν να κυλάει χωρίς σκαμπανεβάσματα, εντάσεις και δυσκολίες. Δεν είχε κάποιο πρόβλημα στη ζωή του, δεν τον βασάνιζε κάτι και ούτε μεγάλωσε σε σκληρές συνθήκες. Οι γονείς του, του συμπαραστεκόταν στις επιθυμίες του και δεν είχε επιρροές από το σχολικό του περιβάλλον. Ζούσε μια ευτυχισμένη ζωή δηλαδή.

Μέσα σε αυτό το διάστημα, όμως, που ήταν χαρούμενος, η συμπεριφορά του άρχισε να αλλάζει προς το χειρότερο. Ξεκίνησε να πίνει και λέει ότι «Μέρα με τη μέρα έγινα πιο ιδιότροπος, πιο ευερέθιστος, πιο αδιάφορος για τα αισθήματα των άλλων». Κακομεταχειριζόταν τη γυναίκα του και τα ζώα του. Ωστόσο, συνέχισε να κάνει μια εξαίρεση στον γάτο του και τον απέφευγε. Ήξερε τι έκανε και ένιωθε άσχημα.

Παρ’ όλα αυτά συνέχισε να πίνει ώσπου άρχισε να τον φοβάται και ο γάτος. Μια νύχτα γύρισε τύφλα από το μεθύσι και το ζώο έφευγε μακριά του. Το έπιασε με το ζόρι και εκείνο φοβήθηκε, ώστε τον δάγκωσε ελαφριά στο χέρι. Αυτό εξαγρίωσε τον ιδιοκτήτη του με αποτέλεσμα να βγάλει έναν σουγιά και να του αφαιρέσει το ένα του μάτι. Ένιωθε τύψεις, αλλά το ποτό τον έκανε να τα ξεχνάει όλα. Ο γάτος επανήρθε στα συγκαλά του και συνέχισε να φέρεται κανονικά, εκτός απ’ όταν έβλεπε τον αφέντη του, όπου έτρεχε όταν τον πλησίαζε.

Τώρα βλέπουμε ότι ο ήρωας έχει πάρει τη κάτω βόλτα. Γνωρίζει τι του γίνεται και τι κάνει. Επαναλαμβάνει συνέχεια τις τύψεις που νιώθει, αλλά συνεχίζει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο. Το ποτό τον έχει επηρεάσει με τον χειρότερο τρόπο.

Μετά πέρασε στο επόμενο στάδιο όπου τον έπιασε η διαστροφή. Ενστικτωδώς ήθελε να κάνει τα αντίθετα από τα σωστά. Κρέμασε τον γάτο, επειδή ήξερε ότι το ζώο τον αγαπούσε και δεν του έδωσε ποτέ κάποια αφορμή για να το μισήσει. Το ίδιο βράδυ που τον κρέμασε, το σπίτι του πήρε φωτιά και σε έναν τοίχο είδε να σχηματίζεται η μορφή ενός μεγάλου γάτου και μιας θηλιάς.

“The Black Cat” by Kat Mac.

Από τότε άρχισαν να τον στοιχειώνουν τα φαντάσματα της πράξης του. Το υποσυνείδητο του τον κατέτρωγε ακόμα και έψαχνε για κάποιον άλλο γάτο που θα του έμοιαζε. Τελικά βρήκε έναν ίδιο, μόνο που αυτός είχε άσπρο τρίχωμα στο στήθος του. Τον πήρε στο σπίτι και η γυναίκα του τον συμπάθησε κατευθείαν.

Το λυπητερό είναι ότι τον έπιασαν αισθήματα απέχθειας για τον γάτο γιατί του θύμιζε τα παλιά. Τον τρομοκρατούσε και του προκαλούσε φρίκη η παρουσία του ζώου. Όλα αυτά που ένιωθε μετατράπηκαν σε μίσος. Ένα μίσος για το οτιδήποτε γύρω του. Το θύμα σε όλα αυτά ήταν η γυναίκα του η οποία δεν παραπονιόταν ποτέ.

Η συμπεριφορά του χαρακτήρα του ανακυκλώνεται. Κάνει τα ίδια και νιώθει πάλι τύψεις. Το μυαλό του καταρρέει συνεχώς και υποκύπτει στην αρρώστια του.

Αυτή η κατάσταση αποκορυφώθηκε όταν ο πρωταγωνιστής κατέβαινε στο υπόγειο και ο γάτος μπερδευόταν στα πόδια του. Αυτό είχε ως συνέπεια να πέσει κάτω με το κεφάλι και να χάσει τελείως τον εαυτό του. Πήρε ένα τσεκούρι, θέλοντας να σκοτώσει το ζώο, αλλά η γυναίκα του μπήκε μπροστά για να τον σταματήσει. Εξοργίστηκε περισσότερο και την σκότωσε μπήγοντας το τσεκούρι στο κεφάλι της.

Εκείνη τη στιγμή δεν ένιωσε τίποτα, παρά μόνο κοιτούσε πώς να καλύψει το έγκλημά του. Τελικά την έθαψε χτίζοντάς την μέσα στον τοίχο. Μετά έψαξε για τον γάτο αλλά δεν τον έβρισκε. Η απουσία του τον καθησύχασε ακόμα περισσότερο. Κοιμόταν με το κεφάλι του ήσυχο.

Η αστυνομία έπρεπε να κάνει τις έρευνές της. Δεν βρήκαν τίποτα στο σπίτι, καθώς ο ήρωας τα είχε καλύψει όλα πολύ καλά. Όταν ήρθε η ώρα να φύγουν, όμως, οι αστυνομικοί, τον έπιασε η περηφάνια του και προδόθηκε μόνος του. Εκεί που περιέγραφε με τόσο θαυμασμό την ποιότητα του τοίχου, τον γκρέμισε χτυπώντας τον με ένα μπαστούνι.

Σάστισε στο θέαμα που βίωνε. Μέσα στον τοίχο δεν είχε χτίσει μόνο τη γυναίκα του αλλά και τον μαύρο γάτο. Έχασε όλη του την παράλογη ηρεμία στην εικόνα το μονόφθαλμου δαίμονα με το κατακόκκινο ανοιχτό στόμα. Στις τελευταίες του περιγραφές τον θεωρεί υπεύθυνο για όλα όσα έκανε.

Edgar Allan Poe – The Black Cat by AlexanderLevett

Ο άνθρωπος που είδαμε στα παραπάνω ξεκίνησε ως ένας απλός και ευτυχισμένος τύπος. Αγαπούσε τα ζώα πάρα πολύ και αυτό μπορεί να έδειχνε ότι έτρεφε μια μικρή αντιπάθεια για τους ανθρώπους. Ίσως και να έβλεπε και την ίδια του τη γυναίκα σαν ζώο. Έπειτα έμπλεξε με το ποτό και έγινε δύστροπος και βίαιος. Κατέληξε στο φονικό ενός ζώου με τις ενοχές να τον κατακλύζουν σε όλα του τα βήματα. Μέχρι που έφτασε και στη δολοφονία της γυναίκας του και εκεί μας έδωσε την όψη ενός ήρεμου ψυχοπαθή δολοφόνου, αφού μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί κάποιος, ο οποίος μετά το έγκλημα κοιτάζει κατευθείαν πως θα καλύψει τα ίχνη του χωρίς να σαλεύει καθόλου.

Οπότε το αλκοόλ είναι αυτό που τα έφερε όλα στο φως. Το οινόπνευμα είναι μια ουσία που τον καθένα μπορεί να τον επηρεάσει διαφορετικά. Πολλές είναι οι περιπτώσεις που οι αλκοολικοί έχουν γίνει βίαιοι και ανεξέλεγκτοι. Σε αυτή τη περίπτωση, όμως, ο πρωταγωνιστής μετά από κάποιο σημείο έπραττε όσα έπραττε με τη βούλησή του. Η οξυθυμία του έφτασε στο πιο άθλιο σημείο και τον κατέστησε ψυχασθενή. Μη μπορώντας να επιβάλει έλεγχο στον εαυτό του άφησε τα καταπιεσμένα νεύρα του να τον καταστρέψουν. Χρησιμοποίησε τον γάτο ως αποδιοπομπαίο τράγο, αλλά όλα γινόντουσαν στο μυαλό του. Ό,τι κι αν έκανε με το παραμικρό οι τύψεις του ξαναγυρνούσαν. Αντιμετώπιζε τον θυμό του και το μίσος του πίνοντας αλκοόλ κι έτσι οδηγήθηκε στην αυτοκαταστροφή του αλλά και αυτών που αγαπούσε.

Cover image: “the black cat” by klarem.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά