Ο μύθος της Πούλιας και του Αυγερινού: Μια ουράνια μαγική ιστορία

by Γιώτα Χουλιάρα

«Μπροστά τραβάει, καλέ πουλάκι μου,
μπροστά τραβάει, μπροστά τραβάει ο Αυγερινός,
μαύρα γλυκά μου μάτια και πίσω πάει η Πούλια,
και μες στη μέση ο σταυραϊτός μ’ ολόχρυση φτερούγα.
Ποιος έχ’ αγάπη στην καρδιά και δεν τη φανερώνει».

Δόμνα Σαμίου – Τραγούδια του Γάμου (Τόπος Θεσσαλία) 

Στις πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες, απ΄όπου προέρχονται οι ιστορίες, οι μύθοι και τα παραμύθια, οι σοφοί κάθε φυλής συνήθιζαν να κοιτάζουν ψηλά, τον έναστρο ουρανό για να μπορέσουν να διαβάσουν το μέλλον. Δεν είναι τυχαίο πως πάμπολλοι ερευνητές πιστεύουν πως στους αστρονομικούς αυτούς μύθους της αρχαιότητας πρέπει να αναζητηθεί η αφετηρία όλων των μύθων της ανθρωπότητας. 

Λαός ναυτικών και γεωργών οι Έλληνες, από τα αρχαία ακόμη χρόνια, εξαρτώνταν άμεσα από τις αλλαγές του καιρού και γι’ αυτό μελετούσαν με ιδιαίτερη προσοχή τα άστρα και τις κινήσεις τους, μεταφέροντας στη λαϊκή παράδοση, στα τραγούδια και στις ιστορίες τους τα ουράνια σώματα. 

Ένα από τα πιο γνωστά ουράνια παραμύθια, το οποίο συναντάμε σε διάφορες παραλλαγές ανάλογα με την περιοχή, είναι η ιστορία της Πούλιας και του Αυγερινού, η οποία χάνεται στα βάθη των αιώνων και συνδέεται άμεσα με το ταξίδι των άστρων στο ουράνιο στερέωμα. Άστρα που μετατράπηκαν σε αθάνατα πλάσματα και μέσα από τις μαγικές διηγήσεις των γιαγιάδων, μεταφέρθηκαν στη γη. 

Η ιστορία και οι συμβολισμοί 

Σύμφωνα με τον σπουδαίο Έλληνα λαογράφο και καθηγητή Γεώργιο Μέγα, ήταν κάποτε ένας κυνηγός που ζούσε με τη γυναίκα του και έκαναν ένα όμορφο κοριτσάκι που το ονόμασαν Πούλια. Όμως μετά από λίγο καιρό, η γυναίκα πέθανε και ο κυνηγός ξαναπαντρεύτηκε. Με την καινούργια του γυναίκα έκανε ακόμη ένα παιδί που το είπανε Αυγερινό. Παρά το γεγονός ότι η μητριά δεν αγαπούσε την Πούλια και ήθελε να την ξεφορτωθεί, ο Αυγερινός αγαπούσε την αδερφή του και την προειδοποίησε πως η μητέρα του ήθελε να την πάει στο παζάρι για να την πουλήσει. Τα δυο αδέρφια, αγαπημένα καθώς ήταν, συνεργάστηκαν και κατάφεραν να ξεφύγουν από την κακιά μητριά (σε άλλες παραλλαγές παρουσιάζεται ως μάγισσα), η οποία έριξε βαριά κατάρα στον γιο της Αυγερινό, γιατί βοήθησε την Πούλια. 

«Αυτού που θα πας, να διψάς πάντα και νερό να θες να πιεις. Κι απ’ όποιου ζώου την πατημασιά νερό πιεις, τέτοιο ζώο να γίνεις» ήταν η κατάρα της μάνας του, η οποία τελικά είχε ως αποτέλεσμα ο Αυγερινός να μεταμορφωθεί σε αρνάκι. Σύμφωνα με την παραλλαγή που έχει καταγράψει ο Μέγας, η Πούλια εμπόδισε τον αδερφό της να πιει νερό από την πατημασιά λύκου λέγοντάς του πως αν μεταμορφωθεί σε λύκο, θα τη φάει, αλλά το αγόρι ήταν πολύ διψασμένο και δεν συγκρατήθηκε όταν είδε την πατημασιά αρνιού. Η Πούλια δεν αποχωρίστηκε τον αδερφό της ακόμη και τότε, και τα δυο αδέρφια συνέχισαν να προστατεύουν το ένα το άλλο. Ώσπου το βασιλόπουλο είδε την Πούλια, μαγεύτηκε από την ομορφιά της και θέλησε να την παντρευτεί. Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει με τον ευτυχισμένο γάμο, όπως ενδεχομένως να περιμέναμε, επηρεασμένοι από το happy end των κλασσικών ταινιών της Disney. Ο γάμος της Πούλιας δεν ήταν αυτό που λέμε «έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».

Η Πούλια ξέφυγε από την κακιά μητριά, αλλά τώρα είχε να αντιμετωπίσει την κακιά πεθερά που τη ζήλευε και όταν το βασιλόπουλο έλειπε στο κυνήγι, έριξε την Πούλια στο πηγάδι. Το αρνάκι, όταν είδε τι έπαθε η αδερφή του, άρχισε να βελάζει και η κακιά πεθερά αποφάσισε να το σφάξει. Άκουσε η Πούλια το αρνάκι να βελάζει και πετάχτηκε από το πηγάδι, αλλά δεν πρόλαβε να το σώσει. Εκείνη την ώρα γύρισε και το βασιλόπουλο από το κυνήγι και βρήκε την κοπέλα να κλαίει απαρηγόρητη. Επειδή την αγαπούσε, για να της απαλύνει τον πόνο τής υποσχέθηκε όλα τα αρνιά του κόσμου. ΄Όμως η Πούλια συνέχισε να θρηνεί τον αδερφό της χωρίς να πει τίποτα στον άντρα της. Το βράδυ μάζεψε τα κόκαλα του αρνιού, τα έβαλε σε μια στάμνα και πήγε και τα έθαψε στον κήπο. Την επόμενη μέρα, στο σημείο είχε φυτρώσει μια πορτοκαλιά με ένα χρυσό πορτοκάλι στην κορυφή. Η κακιά πεθερά ήθελε να το κόψει, αλλά τα κλαδιά γύρισαν και της έβγαλαν τα μάτια. Όταν πήγε η Πούλια να το κόψει άκουσε τη φωνή του αδερφού της, που της είπε «Πούλια, πιάσε με». Η κοπέλα άρπαξε τον καρπό λυπημένη και άρχισε να κλαίει για όσα βάσανα είχαν περάσει στη ζωή. Η λύτρωση ήρθε όταν τα δυο αδέρφια πετάχτηκαν στον ουρανό και έγιναν αστέρια, η Πούλια και ο Αυγερινός. 

Η ιστορία είναι γνωστή σε διάφορες παραλλαγές, όπου η Πούλια είναι κόρη βασιλιά και βασίλισσας. Όταν πεθαίνει η βασίλισσα, ο βασιλιάς παντρεύεται την υπηρέτριά της, που είναι μάγισσα. Σε μια άλλη εκδοχή, ο Αυγερινός είναι γιος της υπηρέτριας/ μάγισσας από άλλον γάμο και μεταμορφώνεται αντί για αρνί, σε ελάφι, ενώ το δένδρο που φυτρώνει από τα κόκαλά του είναι ροδιά και όχι πορτοκαλιά. Σε όλες όμως τις ιστορίες τα δυο αδέρφια, η Πούλια και ο Αυγερινός, καλούνται να αποδείξουν την καλοσύνη και την αφοσίωσή τους ξεπερνώντας τις δοκιμασίες και τα εμπόδια μέχρι τελικά να γίνουν αστέρια στον ουρανό. 

Οι διαφοροποιήσεις, αν και μοιάζουν εκ πρώτης όψεως αμελητέες για την εξέλιξη της ιστορίας, δείχνουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και στοιχεία, καθώς και τις ρίζες της αρχικής διήγησης. Ο Αυγερινός δεν μεταμορφώνεται σε λύκο, που αντιπροσωπεύει όλες τις ζωώδεις τάσεις της ανθρώπινης φύσης –μια καταστροφική μεταμόρφωση για την εξέλιξη, καθώς θα έτρωγε την Πούλια–, αλλά σε αρνί, ένα ζώο αγαθό και έτοιμο για θυσία. Και όντως ο Αυγερινός θυσιάζεται για την αδερφή του, όταν την προειδοποιεί για τις κακές προθέσεις της μητέρας του, αρχικά, και αργότερα, προκειμένου να τη σώσει από την κακιά πεθερά της. Η μεταμόρφωσή του σε αρνί ενισχύει τις χριστιανικές επιρροές στη συγκεκριμένη ιστορία, καθώς ο αμνός συνδυάζεται με τη χριστιανική πίστη και τη θυσία του Ιησού, ενώ η εκδοχή του ελαφιού έλκει τις ρίζες της σε παγανιστικές επιρροές. Αν και το ελάφι θεωρείται σύμβολο κάλλους, ευγένειας και εσωτερικής ανάπτυξης, στοιχεία που μπορούμε να αποδώσουμε στον Αυγερινό, στη λαϊκή παράδοση είναι ένα ιδιαίτερο και μαγικό ζώο, το οποίο συνδέεται με τις νεράιδες και τα ξωτικά. Ενδεχομένως η μαγική του αυτή υπόσταση να έχει την άκρη της στην ελληνική μυθολογία, όπου το ελάφι ήταν το ιερό ζώο της Άρτεμης, θεάς του κυνηγιού, του φεγγαριού και της παρθενίας. Ας μη λησμονούμε εξάλλου πως η Πούλια είναι ο αστερισμός των Πλειάδων, που στην ελληνική Μυθολογία ήταν συντρόφισσες της Θεάς Άρτεμης.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι εκδοχές του δένδρου που φυτρώνει από τα κόκαλα του Αυγερινού. Η πορτοκαλιά με το χρυσό πορτοκάλι μας παραπέμπουν στα χρυσά μήλα των Εσπερίδων, τα οποία ήταν πορτοκάλια, όπως αναφέρουν πολλοί ιστορικοί. Το πορτοκάλι, λόγω του χρώματός του, έχει συνδεθεί άμεσα με τον Ήλιο, ενώ μέχρι τον Μεσαίωνα ήταν σπάνιο και διακοσμητικό φρούτο, που το χάριζαν σαν ακριβό δώρο. Από την άλλη, η ροδιά και το ρόδο αποτελούν σύμβολα γονιμότητας και αφθονίας, αλλά ταυτόχρονα, συνδέονται με τον Άδη (Κάτω Κόσμο) και τις θυσίες που απαιτούνται. 

Η Πούλια και ο Αυγερινός στο ουράνιο στερέωμα 

Lost Pleiad (1884) by William-Adolphe Bouguereau.

Σύμφωνα με τον Νικόλαο Πολίτη, υπάρχουν δυο νεοελληνικοί μύθοι για την Πούλια, οι οποίοι συνδέονται στενά με τον αρχαιοελληνικό μύθο των Πλειάδων. Ο Πολίτης αναφέρει πως κάποτε ζούσαν εφτά αδερφές που σκότωσαν τη μια από αυτές, την έβδομη. Οι αδερφές έγιναν αστέρια στον ουρανό και όλες μαζί αποτελούν τον αστερισμό της Πούλιας που αποτελείται από εφτά αστέρια, αλλά λάμπουν μόνο τα έξι, γιατί η σκοτωμένη αδερφή δεν φαίνεται. Κατά την ελληνική Μυθολογία, η αδερφή που δεν λάμπει είναι η Μερόπη, η νεότερη των Πλειάδων, που ήταν σύζυγος του Σίσυφου και μητέρα του Γλαύκου. Επειδή παντρεύτηκε έναν θνητό, έγινε και εκείνη θνητή και γι’ αυτό το δικό της άστρο είναι το λιγότερο φωτεινό, σε σύγκριση με τις αδελφές της.

Ο ελληνικός λαός ονόμαζε τον αστερισμό Πούλια ή Πλειά ή Πιλειά ή Απλειά ή Οπλειά (ανάλογα την περιοχή και τον ιδιωματισμό) και με βάση την παράδοση του Πολίτη, τον αποκαλούσε και «Εφτάστερο» ή «Εξάστερο», από όπου και ο λαϊκός στίχος από το παραδοσιακό μεσαιωνικό δημοτικό τραγούδι «Τα εκατό λόγια της αγάπης»: Έξι άστρα σέρνει η Πούλια.

Σύμφωνα με την ελληνική Μυθολογία, οι Πλειάδες ήταν οι εφτά κόρες του Τιτάνα Άτλαντα και της Ωκεανίδας Πλειόνης, που γεννήθηκαν στο όρος Κυλλήνη (και θεωρούνταν θεότητες του βουνού). Ήταν Νύμφες στην ακολουθία της Θεάς Άρτεμης και μαζί με τις Υάδες, αποκαλούνταν “Ατλαντίδες”, “Δωδωνίδες” ή “Νυσιάδες”. Για το πώς έγιναν αστερισμός υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Η επικρατέστερη είναι πως αυτοκτόνησαν απ’ τον καημό τους για την τιμωρία του πατέρα τους Άτλαντα, να σηκώνει στους ώμους τον κόσμο ή για τον χαμό των αδερφών τους Υάδων. Η βοιωτική παραλλαγή του μύθου αναφέρει πως ο Γίγαντας Ωρίωνας τις ερωτεύτηκε και τις καταδίωξε θέλοντας να τις απάγει. Η καταδίωξη συνεχίστηκε για πέντε έτη, οπότε κι οι Πλειάδες κατέφυγαν στον Θεό Δία, που πρώτα τις μεταμόρφωσε σε περιστέρια και μετά σε αστερισμό για να τις γλιτώσει.

Ο Ωρίωνας όμως τις ακολούθησε στον ουρανό, ως αστερισμός κι αυτός, κι έτσι οι Πλειάδες, που προπορεύονταν αυτού στον ουρανό, έπεσαν στη θάλασσα για να του ξεφύγουν. Ο αστερισμός των Πλειάδων χρησίμευε για τον καθορισμό των εποχών, κατά την αρχαιότητα, διότι η εμφάνισή του στην ανατολή γινόταν κατά τα τέλη Μαΐου, αναγγέλλοντας την άφιξη του θέρους, ενώ η δύση του (κάπου στις αρχές Νοεμβρίου) προμήνυε την άφιξη του χειμώνα. 

Ο αρχαίος ποιητής Ησίοδος αναφέρει τις Πλειάδες στο έργο του Έργα και Ημέραι, δίνοντας πρακτικές συμβουλές:

Αλλ᾽ όταν ο φερέοικος από τη γη επάνω στα φυτά ανεβαίνε
τις Πλειάδες προσπαθώντας ν᾽ αποφύγει, τότε τ᾽ αμπέλια μην τα σκάβεις πια 

Επειδή ήταν πολύ σημαντικός αστερισμός για τους ναυτικούς, πολλοί ετυμολογούσαν το όνομά τους από το ρήμα πλέω, ενώ συσχέτιζαν το όνομα των αδερφών τους Υάδων με το αρχαίο ρήμα ὕω που σημαίνει βρέχω. Ενδεχομένως εδώ να έχει τις ρίζες της η δεύτερη παράδοση που αναφέρει ο Νικόλαος Πολίτης για την Πούλια, η οποία παρουσιάζεται ως κλώσα με εφτά κλωσόπουλα, που της έζησαν τα έξι. Η κλώσα έγινε αστερισμός και όταν κατεβαίνει στη γη, γίνεται κρότος και ταραχή (ενδεχομένως η λαϊκή παράδοση να συνδέει τις αστραπές και τις βροντές).

The Pleiades by Elihu Vedder

Ο Αυγερινός, το αστέρι της αυγής (η Μεράστρι, όπως λέγεται στην Κρήτη), από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι το πιο αγαπημένο αστέρι των αγροτών, καθώς το έχουν συνδέσει με την έναρξη της ημέρας. Ουσιαστικά είναι ο πλανήτης Αφροδίτη που λάμπει στο πρωινό φως, όμως η λαϊκή παράδοση του έχει δώσει αρσενικά στοιχεία, μετατρέποντάς τη σ’ έναν ευγενή νέο, όπως φαίνεται και από την εξέλιξη της ιστορίας με την Πούλια. 

Σε πολλά δημοτικά τραγούδια του γάμου, ο Αυγερινός παρουσιάζεται ως γαμπρός που παντρεύεται το φεγγάρι (Σελήνη), καθώς στη λαϊκή συνείδηση απέκτησε αντρικά χαρακτηριστικά, συνδεόμενος άμεσα με τον γεωργό που βγαίνει την αυγή.

Παντρεύεται ὁ αὐγερινὸς
καὶ παίρνει τὸ φεγγάρι,
ἂς εἶναι καλορίζικοι
μὲ τοῦ Θεοῦ τὴ χάρη.

Η σύνδεση με το παραμύθι της Σταχτοπούτας 

Το παραμύθι της Πούλιας με τον Αυγερινό θα μπορούσαμε να πούμε ότι ανήκει στην ίδια κατηγορία με τις παραλλαγές των ιστοριών της Σταχτοπούτας. Σύμφωνα με την Αγγλίδα λαογράφο Μάριον Κοξ (Marian Roalfe Cox), η οποία μελέτησε τη μορφολογία και τις ρίζες του παραμυθιού της Σταχτοπούτας, υπάρχουν περίπου 345 διασκευές της ιστορίας σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Κοξ, συγκρίνοντας την αφήγηση σε διαφορετικούς πολιτισμούς και κατηγοριοποιώντας σχετικές ομοιότητες, κατέληξε σε πέντε βασικές κατηγορίες: 

  1. Κακομεταχείριση της ηρωίδας μέχρι τη δοκιμασία με το γοβάκι. Πρόκειται για τις κλασικές εκδοχές του παραμυθιού, όπως η αγγλική Cinderella, η γαλλική Finette Cendron της Μαντάμ ντ’Ωλνουά, η νορβηγική ιστορία της Katie Woodencloak, το παραμύθι του Περρώ Cendrillon και η γερμανική Aschenputtel των αδερφών Γκριμ. 
  2. Αιμομίκτης πατέρας —αφύσικη σχέση πατέρα-κόρης. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν το σκωτσέζικο παραμύθι The King Who Wished to Marry His Daughter και το γαλλικό παραμύθι Peau d’Âne ή Donkeyskin, που συναντάμε στην έκδοση του Περρώ. Σ’ αυτό το μοτίβο η κοπέλα υποφέρει από τον πατέρα της. Το αρσενικό εδώ παρομοιάζεται με τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του. Ο φόβος του φαγώματος ταυτίζεται με τη σεξουαλική κακοποίηση.
  3. Η παραλλαγή του Βασιλιά με τις τρεις κόρες. Η ηρωίδα συγχέεται με την Κορδέλια, τη μικρότερη κόρη του Βασιλιά Ληρ (δράμα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ που γράφτηκε το 1609). Το μοτίβο του παραμυθιού παρουσιάζει την εσφαλμένη εκτίμηση/ κρίση του γονιού προς το παιδί του.
  4. Διάφορες απροσδιόριστες παραλλαγές παραμυθιών με κοινά στοιχεία με την εκδοχή της Σταχτοπούτας.
  5. Παραμύθια με άνδρες ήρωες. Πρόκειται για παραμύθια από χώρες της Μέσης Ανατολής, όπου τη θέση της Σταχτοπούτας παίρνει ένας νεαρός ήρωας.

Η ιστορία της Πούλιας και του Αυγερινού μπορεί να καταταχθεί στην τέταρτη κατηγορία, καθώς βλέπουμε πως αρχίζει όπως η κλασική ιστορία της Σταχτοπούτας, με τη μητριά να κακομεταχειρίζεται την κόρη, ενώ ο πατέρας ουσιαστικά απουσιάζει. Η διαφορά βρίσκεται στον ενεργό ρόλο που αναλαμβάνει ο Αυγερινός ως αδερφός της Πούλιας, σε αντίθεση με τις αδερφές της Σταχτοπούτας, που είναι η εσωτερική και πνευματική ασχήμια και μισούν την αδερφή τους. Ο Αυγερινός είναι λαμπερός εσωτερικά και εξωτερικά και αποδεικνύεται αρωγός της Πούλιας στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και τον ρόλο του καθοδηγητή στη πνευματική της εξέλιξη, καθώς αυτός τη μετατρέπει, με τη θυσία του, σε άστρο. Τα δυο αδέρφια στην ιστορία δεν μπορούν να λειτουργήσουν το ένα χωρίς το άλλο, σε αντίθεση με την ιστορία της Σταχτοπούτας, όπου οι κακές αδερφές συμπράττουν ενάντια στην αδερφική αγάπη. 

Όπως στην ιστορία της Πούλιας και του Αυγερινού, έτσι και στην ιστορία της Σταχτοπούτας γίνονται αναφορές στα ουράνια σώματα. Πιο συγκεκριμένα, στην έκδοσή τους, οι αδερφοί Γκριμ αυξάνουν τα βράδια του χορού στο παλάτι του πρίγκιπα από ένα βράδυ σε τρία. Τις δύο πρώτες νύχτες η Σταχτοπούτα φορά ένα ασημοκέντητο φόρεμα, ενώ την τρίτη πηγαίνει στον χορό μ’ ένα ολόχρυσο φόρεμα. Οι περιγραφές των φορεμάτων της Σταχτοπούτας συμβολίζουν τα στάδια της Αυγής. Τα δυο πρώτα βράδια η νεαρή κοπέλα φοράει ασημένιο φόρεμα και συμβολίζει το Φεγγάρι πριν χαθεί το ξημέρωμα. Το τελευταίο βράδυ το φόρεμά της συμβολίζει την Αυγή και τον χρυσό Ήλιο που κυριαρχεί στο ουράνιο στερέωμα. Οι τρεις παρουσίες της ηρωίδας στον χορό αντιπροσωπεύουν τα τρία στάδια της μύησης. Η Σταχτοπούτα που είναι η ψυχή, το θηλυκό (Γιν), συναντά τον πρίγκιπα που είναι το πνεύμα, το αρσενικό (Γιανγκ), και μαζί δημιουργούν το ολόκληρο, το τέλειο ζευγάρι που θα βρεθεί έπειτα από δοκιμασίες και θα κερδίσει τον Χαμένο Παράδεισο. 

Αντιθέτως, στην ιστορία της Πούλιας και του Αυγερινού τα δυο αδέρφια είναι το ολόκληρο μέσα από την καλοσύνη που τα συνδέει. 

Αντί επιλόγου 

Ο ουρανός είναι ένας μεταβατικός χώρος ανάμεσα στη γήινη και τη θεϊκή μας ύπαρξη, γι’ αυτό και τα περισσότερα παραμύθια των πρώτων ανθρώπινων κοινωνιών είχαν ως έμπνευσή τους τα άστρα και το ουράνιο στερέωμα. Με τον τρόπο αυτό προσπαθούσαν να δώσουν στους ανθρώπους στοιχεία από τη θεϊκή τους καταγωγή και να τους οδηγήσουν στον Χαμένο Παράδεισο, με οδηγό την αστερόσκονη. 

Πηγές: 

  • Ελληνικά Παραμύθια (Δίτομο) Γεώργιος Α. Μέγας, εκδόσεις Εστία, Σεπτέμβριος 2008
  • Παραδόσεις – Μελέται περί του βίου και της Γλώσσης του Ελληνικού Λαού(Δίτομο), Νικόλαος Γ. Πολίτης, εκδόσεις Ιστορική Έρευνα, Οκτώβριος 1904
  • Ελληνική Μυθολογία – Οι Θεοί (Δίτομο), Ιωάννης Θ. Κακριδής, εκδόσεις Εκδοτική Αθηνών, 1986
  • Λαϊκή Μετεωρολογία, Νίκος Μαλαβάκης, εκδόσεις Ενάλιος, 1997
  • Ο Βιασμός της Κοκκινοσκουφίτσας, Γιώτα Χουλιάρα, εκδόσεις Άλλωστε, Σεπτέμβριος 2017

Επιμέλεια κειμένου: Σοφία Νέστορα, Γλωσσολόγος & Επιμελήτρια κειμένων

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά