Πνιγμός

by Nyctophilia

Είχαν συμφωνήσει να κολυμπήσουν στη θάλασσα και οι δυο όπως τους έπλασε ο θεός. Δοκίμασε το νερό…ήταν παγωμένο. Προχώρησε διστακτικά. Η στιγμή επαναλαμβανόταν με τον ίδιο επώδυνο τρόπο. Εκείνος είχε ήδη εξαφανιστεί. Ένιωσε ρίγος να την διαπερνά, αλλά δεν έδωσε σημασία. Ήταν μια ακόμα ζεστή καλοκαιρινή νύχτα ιδανική για μπάνιο. Θάλασσα και ουρανός έμοιαζαν σαν να διαχωρίζονται μόνο από μια ημιδιαφανή μεμβράνη που ζωντάνευε και φαινόταν να σαλεύει όταν τα φώτα κάποιου διερχόμενου αυτοκινήτου έπεφταν πάνω της.

Τώρα βρισκόταν μέχρι την μέση μέσα στο υγρό σκοτάδι και ακόμα δεν έβλεπε κανένα ίχνος του. Σε λίγα λεπτά τα πόδια της δεν ακουμπούσαν πια στον πυθμένα, παρά λικνίζονταν πάνω από την άβυσσο. Πήρε βαθιά ανάσα και βούτηξε σε μια τελευταία ύστατη προσπάθεια. Χαμένος κόπος. Μόνο το σκοτάδι και το λευκό της σώμα σαν μαργαριτάρι βυθιζόταν αργά μέσα στο Ναδίρ εκείνης της υδάτινης σφαίρας. Εκείνος δεν βρισκόταν πουθενά. Ο αέρας στα πνευμόνια της τελείωνε. Ίσως αν δοκίμαζε να αναπνεύσει μέσα στο νερό και ως δια μαγείας μεταμορφωνόταν σε γοργόνα..αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να τον βρει.

Το σώμα του θα είχε γλιστρήσει ανάμεσα σε βράχια ή θα είχε μπλεχτεί ανάμεσα σε κάποια γλοιώδη συστάδα υδροβίων φυτών. Eκείνη θα τον έβρισκε σώζοντάς του τη ζωή και θα κολυμπούσαν μαζί προς την επιφάνεια. Άνοιξε το στόμα της και ένα σύννεφο σφαιριδίων παγιδευμένου αέρα βγήκε βίαια από μέσα της. Πνιγόταν, ενώ όλη της η ύπαρξη συγκλονιζόταν από έντονους σπασμούς. Φωσφορίζοντα πλοκαμοφόρα, αβυσσαλέα ασπόνδυλα εμφανίσθηκαν μέσα από το υδάτινο χάος και με νωχελικές κινήσεις εισέβαλαν στην στοματική της κοιλότητα εντείνοντας το συναίσθημα του πνιγμού. Τώρα πια ο θάνατος φάνταζε η μόνη λύτρωση. Τα άκρα της επαναστάτησαν περνώντας τα ηνία από το μισοσαλεμένο μυαλό και ξεκίνησαν να κινούνται βίαια, κλωτσώντας και χαστουκίζοντας τυφλά μέσα στο νερό. Τελικά τα κατάφερε. Πήρε μια σύντομη αναπνοή πριν προλάβει να την σκεπάσει το κύμα. Βρισκόταν στην καρδιά μιας βιβλικής θύελλας. Κυκλώπειοι υδάτινοι όγκοι συγκρούονταν μεταξύ τους σε μια αναίτια μάχη χωρίς νικητή και ηττημένο. Ανάμεσα στον καλπασμό των λευκών μανιασμένων ίππων διέκρινε το ομιχλώδες περίγραμμα ενός νησιού. Χωρίς δεύτερη σκέψη και με την υπεράνθρωπη δύναμη που της είχε δώσει ο τρόμος ξεκίνησε το κολύμπι προς εκείνη την κατεύθυνση. Γρήγορα κατάλαβε ότι τα κύματα την έσπρωχναν ξανά και ξανά προς την ανταριασμένη καρδιά της θεομηνίας.

Την ίδια στιγμή στο δωμάτιο της εντατικής ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν της μηχανικής υποστήριξης αναπνοής και του παλμογράφου ο γιατρός κοίταξε τα μόνιτορ συνοφρυωμένος και στη συνέχεια το διασωληνωμένο κορίτσι. Οι γονείς σαν παρατημένες μισοδιαλυμένες μαριονέτες κάθονταν στον διάδρομο με το κεφάλι σκυμμένο. Είχαν δυο μέρες να κοιμηθούν. Μόλις είδαν τον γιατρό σαν να τεντώθηκαν ξαφνικά τα μισοφαγωμένα σχοινιά που έδεναν το σώμα τους.

‘’Γιατρέ θα ζήσει το κορίτσι μας;’’ ρώτησαν και οι δυο μαζί με φωνή στριγκή από την αγωνία και την αφόρητη ταλαιπωρία. Εκείνος τους κοίταξε με σταθερό βλέμμα, το βλέμμα του επαγγελματία, το βλέμμα του ανθρώπου που είχε δει πολλά στις εφημερίες του.

‘’Ζει με μηχανική υποστήριξη και παραμένει σε κωματώδη κατάσταση, οι εξετάσεις αίματος όπως με ενημέρωσαν έδειξαν μεγάλη ποσότητα αλκοόλ στο αίμα της’’.

Η μητέρα της κοπέλας ξέσπασε σε κλάματα και σχεδόν κατέρρευσε μέσα στην αγκαλιά του άντρα της.

Είχε βγάλει μια φωτογραφία με φλας λίγο πριν μπει στη θάλασσα και στη συνέχεια την ανέβασε σε κάποια ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Μερικά λεπτά μετά την ανατολή του ήλιου, το σώμα της βρέθηκε από μια μικρή ομάδα λουομένων, οι οποίοι την μετέφεραν στο νοσοκομείο. Το χαμόγελό της έδειχνε υπέροχο παγωμένο για πάντα σε μια στιγμή. Παγιδευμένο στην αιωνιότητα, λάμποντας μέσα από φωτεινές οθόνες.

Μετά βίας άκουγε την φωνή του άντρα μέσα από τα κύματα. Έμοιαζε να ίπταται και γύρω του τυλίγονταν σαν να ήταν ζωντανά διάφανα σωληνάκια τα οποία κατέληγαν μέσα στην ανταριασμένη θάλασσα.Φορούσε μια μακριά λευκή ρόμπα σαν εκείνη που φορούν οι γιατροί. Την κοίταζε έντονα…και κάτι της έλεγε…δεν ήταν σίγουρη, αν δεν έκανε λάθος η φράση που επαναλάμβανε ήταν ’’Κρατήσου, μην παραιτείσαι’’. Της ξέφυγε ένα δάκρυ το ίδιο αλμυρό με το νερό της σκοτεινής λαίμαργης θάλασσας που θέριευε αδημονώντας να καταπιεί την ύπαρξη της.

Βιογραφικό συγγραφέα

Μιχάλης Σαββίδης

Σπούδασα 3D animation στον ΑΚΤΟ. Ξεκίνησα να γράφω πριν από τρία χρόνια και από τότε σύντομες ιστορίες και ποιήματα μου έχουν δημοσιευτεί σε fanzine και ανθολογίες (εκδόσεις Συμπαντικές διαδρομές – ΘΡΥΛΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ IV, εκδόσεις Συμπαντικές διαδρομές – ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΗ ΤΥΛΙΓΜΕΝΗ) συμμετείχα σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής του Περικλή Μποζινάκη. Πριν λίγο καιρό ολοκληρώθηκε και η πρώτη μου κινηματογραφική δουλειά, η μικρού μήκους ταινία ‘’The Cradle of Icarus’’. Συνεχίζω να γράφω σχεδόν καθημερινά, εκπληρώνοντας παράλληλα τις οικογενειακές και επαγγελματικές μου υποχρεώσεις.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά