Πρίσματα

by Nyctophilia

Τον πρώτο χρόνο μετά το γάμο των γονιών μου, ο πατέρας μου πήρε δώρο στη μητέρα μου έναν πανέμορφο πολυέλαιο, με χρυσό σκελετό και Μπακαρά κρύσταλλα. Ζύγιζε τουλάχιστον μισό τόνο και για να φανεί όλο του το μήκος ήθελε σχεδόν 2 ορόφους. Η μητέρα μου είχε ξετρελαθεί με το δώρο, και ο πατέρας μου, μην μπορώντας να της χαλάσει χατίρι, έψαξε σε όλη τη χώρα να βρει το κατάλληλο σπίτι για να στεγάσει τον υπέροχο πολυέλαιο σε όλο του το μεγαλείο.

Μετά από πολλούς μήνες, διάλλεξε ένα παλιό αρχοντικό στους πρόποδες του βουνού. Το σπίτι ήταν κάτι μεταξύ κάστρου και παλατιού – είχε 6 ορόφους και στη μέση άνοιγε ένα ψηλό, σπειδοειδές αίθριο από γυαλί. Οι σκάλες στους τείχους ακολουθούσαν την ίδια σπείρα, οδηγώντας στον πολυέλαιο στην κορυφή. Το θέαμα ήταν μαγευτικό, και η μητέρα μου έλαμπε από χαρά κάθε φορά που πέρναγε από το αίθριο.

Όσο θυμάμαι την παιδική μου ηλικία, περνούσα τις μέρες μου ξαπλωμένος κάτω από τους καταρρακτώδεις κρυστάλλους. Ώρες ατέλειωτες χάζευα τα τρεμάμενα πρίσματα να παγιδεύουν το ηλιόφως, και να αντανακλούν παλλόμενα, ζωντανά ουράνια τόξα στους τοίχους. Η μητέρα μου γελούσε γλυκά και έκλεινε το μάτι στον πατέρα μου. Ήμουν ρομαντικός, του έλεγε, φανταστικός ταξιδευτής και ονειροπόλος, σαν εμένα – της έμοιαζα πράγματι πολύ. Και ο πατέρας μου χαμογελούσε με κατανόηση, αλλά δεν ασχολούνταν και πολύ μαζί μου, δεν μου έριξε ποτέ μια δεύτερη ματιά. Είχε μάτια μόνο για τη μητέρα μου, και όλη του η ζωή ήταν αφοσιωμένη στο να την κάνει ευτυχισμένη… τουλάχιστον μέχρι την άφιξη του μικρού μου αδερφού στην οικογένειά μας.

Αλλά δεν ήμουν ονειροπόλος, ειλικρινά πάλευα πεισματικά με τον ύπνο κάθε βράδυ. Προτιμούσα να περνώ τα βράδια μου χορεύοντας ανάμεσα στα τρεμάμενα άστρα που γέμιζαν με φως το απαλό σκοτάδι κάθε σούρουπο. Αν το φεγγαρόφωτο έπεφτε στο αίθριο από την κατάλληλη γωνία, ο χώρος μεταμορφωνόταν σε σκηνή από διαστημικό έργο, με χιλιάδες λαμπυρίζοντα αστέρια, σαν η νύχτα να τρύπωνε στο σπίτι μας και να προσκαλούσε στο βασίλειό της μόνο εμένα. Ο μικρός μου αδερφός με κοίταζε ερευνητικά με τα μεγάλα, μαύρα του μάτια, και ακολουθούσε το βλέμμα μου σιωπηλά – μερικές φορές τον έπερνα αγκαλιά και κοιτάγαμε τα αστέρια μαζί. Και ο πολυέλαιος πάντα κουνιόταν, απαλά, τόσο απαλά, ακόμα και χωρίς κανένα ρεύμα αέρα στο σπίτι. Και έκανε τα μαγευτικά πρίσματα να χορεύουν στους τοίχους στον ρυθμό ενός τραγουδιού που, αν κρατούσα την ανάσα μου, σχεδόν μπορούσα να ακούσω. Και χόρευα και εγώ ανάμεσά τους.

Μια μέρα, ένας οξύς μεταλλικός ήχος με ξύπνησε από τον απογευματινό μου ύπνο. Πετάχτηκα από το κρεβάτι μου και είχα μόλις φτάσει στην κορυφή της σκάλας ίσα ίσα για να δω τον χρυσό Μπακαρά σκελετό να σκίζεται στα 2. Ο πολυέλαιος έπεσε μισό όροφο πριν σταματήσει βίαια, κρεμάμενος πλέον από το τελευταίο του στήριγμα – ένα χοντρό, πλαστικό σκοινί. Και ο αδερφός μου ήταν ακριβώς από κάτω. Έπαιζε με το τραινάκι του και δεν με άκουγε που του ούρλιαζα να τρέξει μακρυά. Τα μάτια του συνάντησαν τα δικά μου μόνο για μια στιγμή, το μαύρο τους πιο βαθύ από το σκοτάδι – και το σκοινί έσπασε και ο πολυέλαιος γκρέμισε το αίθριο και έπεφτε σαν παγωμένος καταρράκτης, γυαλιά και κρύσταλλα και χρυσά κλαδιά, έπεφτε αργά και αναπόφευκτα, και σταμάτησε στο σώμα της μητέρας μου που είχε κουλουριαστεί προστατευτικά πάνω από τον μικρό μου αδερφό.

Ο πατέρας μου άφηνε τα δάκρυά του να τρέξουν μόνο όταν δεν τον έβλεπε κανείς, πίσω από κλειδωμένες πόρτες ή μακρυά στον ξεραμένο κήπο. Φρόντιζε τον μικρό όσο μπορούσε, αλλά κάθε του κίνηση ήταν καλυμένη με τόση θλίψη, και έβλεπα την καρδιά του να σπάει κάθε φορά που με κοίταζε. Και εγώ δεν είχα πια πουθενά να αφήσω το βλέμμα μου να ξαποστάσει.

Μια εβδομάδα μετά το θάνατό της, ξεκίνησα σιγά σιγά να επισκευάζω τον πολυέλαιο. Ήταν της μητέρας μου, και ήξερα ότι ο πατέρας την αγαπούσε βαθειά, πραγματικά, και παντοτινά. Ένα μήνα σχεδόν αργότερα, όσο έλειπε στη δουλειά, μετά από πολύ κόπο και με τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα, συνέδεσα όλα τα σκοινιά και κρέμασα το δώρο του ξανά στο αίθριο. Κράτησα την ανάσα μου καθώς για άλλη μια φορά, τα λαμπερά αστέρια γέμισαν τον χώρο με πολύχρωμο φως.

Θυμάμαι την αντίδρασή του όταν επέστρεψε το βράδυ. Όταν ξεπέρασε το σοκ, αφού ράγισε ξανά η φωνή του και στέρεψαν ξανά τα δάκρυά του, και τα γαλαζοκόκκινα λαμπυρίσματα έφεραν ξανά την αυγή, στάθηκε κάτω από τον πολυέλαιο και τον κοίταζε σιωπηλά, για ώρες. Ίσως του άρεσε και εκείνου πλέον να ταξιδεύει και να την σκέφτεται. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι το έκανε για εμένα, γιατί ήξερε πόσο μου άρεσε να χαζεύω τα αστέρια, και πόσο έμοιαζα στη μητέρα μου.

Αλλά ο πολυέλαιος δεν ήταν πια ο ίδιος. Το ελαφρύ του λίκνισμα, πιστό χαρακτηριστικό του τόσα χρόνια, είχε πια χαθεί, και μια ανίερη ακινησία είχε πλέον πάρει τη θέση του, απόλυτη σαν τον θάνατο. Τα ουράνια τόξα ήταν θαμπά, σχεδόν άχρωμα, τα χορεύοντα άστρα που κάποτε έλαμπαν στους τοίχους τη νύχτα, ήταν πια κρυμμένα πίσω από σύννεφα και ομίχλη, και οι σπείρες του θόλου παρέμεναν πάντα σκοτεινές, σαν την καρδιά του όνυχα. Και ο πατέρας μου δεν έπνιγε τους λυγμούς του πια όταν περνούσε από το αίθριο.

Όσο για εμένα, ακόμα περνάω τις πληκτικές μέρες και τις σκοτεινές νύχτες μου με τον πολυέλαιο, κοιτώντας τα πρίσματα που πλέον ωχρειούν μπροστά στο πρότεινό τους μεγαλείο. Εύχομαι κάθε βράδυ η μαγεία τους να επιστρέψει στο σπίτι μας, και να γεμίσει ξανά τη ζωή μας με χρώμα – αν όχι για τον πατέρα μου, για τον μικρό μου αδερφό. Γιατί τίποτα δεν υπάρχει πια που να τον κάνει να χαμογελάει.

Αλλά ακόμα και το τίποτα είναι καλύτερο από τους εφιάλτες που τρυπώνουν που και που πίσω από την θαμπή ομίχλη, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση. Και μερικές φορές αισθάνομαι το κρύο και τον φόβο και τον πόνο στο στήθος μου, το τρεμούλιασμα στο σώμα μου και την κραυγή που δεν μπόρεσα ποτέ να ουρλιάξω. Μερικές φορές οι σκοτεινές νύχτες και οι ανιαρές μέρες αποκτούν νόημα, και μπορώ να δω ξανά τον πολυέλαιο για αυτό που πραγματικά είναι. Γιατί μερικές φορές θυμάμαι ότι δεν κρέμασα τον Μπακαρά πολυέλαιο με τα πολύχρωμα κρύσταλλα στο αίθριο εκείνη την μέρα, αλλά τον εαυτό μου.

Based on a story by The_Dalek_Emperor

προτεινουμε επίσης

1 comment

Πρισματα - Mindhack.gr 15 Ιανουαρίου 2016 - 12:34 ΜΜ

[…] with the real ones” “Το παρόν άρθρο εμφανίστηκε αρχικά στη Nyctophilia.gr στις 15/11/2015 και αναδημοσιεύεται εδώ βάσει συμφωνίας […]

Reply

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά