ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Συνέντευξη με τον Άρχοντα του Τρόμου Graham Masterton

by Ιλέην Ρήγα

Ως ένας από τους πιο επιτυχημένους, και με μεγάλη επιρροή, συγγραφείς τρόμου, ο κος Graham Masterton δεν χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις. Ο συγγραφέας αριστουργημάτων όπως “Το Μανιτού” και “Ο Άρχοντας του Ψεύδους” αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο του για να απαντήσει στις ερωτήσεις της συντακτικής μας ομάδας. Σήμερα, είμαστε στην ευχάριστη θέση να μοιραζόμαστε τις σκέψεις του μαζί με τους αγαπημένους μας Nyctophiliacs.

Κύριε Masterton, σας ευχαριστούμε θερμά που δεχθήκατε την πρότασή μας. Είναι τιμή για μας και τους αναγνώστες μας να σας φιλοξενούμε στη Nyctophilia.

Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από τον διαγωνισμό “Written in Prison”; Πώς ξεκίνησε η ιδέα και ποιες ήταν οι αρχικές φιλοδοξίες για το εγχείρημα;

Είχα για πρώτη φορά την ιδέα για το βραβείο Graham Masterton “Written In Prison” Award (Nagroda Grahama Mastertona “W wiezieniu pisane”) όταν επισκέφτηκα την φυλακή υψίστης ασφαλείας του Wolow, κοντά στο Wroclaw, τον Οκτώβρη του 2016, ως μέρος μιας προωθητικής περιοδείας που πραγματοποιούσα στην Πολωνία. Μίλησα σε περίπου 70 κρατουμένους για την καριέρα μου ως συγγραφέας και, αν και οι περισσότεροι έμοιαζαν πολύ σκληροί, εντυπωσιάστηκα με το πόσο μεγάλο ενδιαφέρον έδειξαν για τη συγγραφή βιβλίων. Ήταν ένα από τα πιο θερμά ακροατήρια που είχα ποτέ! Μπορεί να πρόκειται για συμμορίτες, εμπόρους ναρκωτικών και δολοφόνους, αλλά έχουν ακόμα οξυδέρκεια. Βγήκαμε αργότερα για μεσημεριανό με τον υπεύθυνο των φυλακών και συνειδητοποίησα πως ανεξάρτητα από τις όποιες δημιουργικές σκέψεις των κρατουμένων, στην ουσία δεν είχαν κανέναν τρόπο να τις εκφράσουν στον έξω κόσμο. Αισθάνθηκα πως αν ήξεραν πως όσα γράφουν θα διαβαστούν από κάποιον εκτός των τοίχων  των κελιών τους, ίσως τους έκανε να νιώσουν περισσότερο δεμένοι με την κοινωνία. Εξέφρασα την ιδέα μου στο Wroclaw Agglomeration, έναν οργανισμό που έχουν δημιουργήσει οι πόλεις γύρω από το Wroclaw με στόχο να προωθήσει την κουλτούρα σε εκείνο το σημείο του κόσμου. Ενθουσιάστηκαν πολύ και με έχουν βοηθήσει απίστευτα καθ’ όλη τη διάρκεια (για παράδειγμα, μεταφράζοντας και στέλνοντας τις προσκλήσεις μου σε όλες τις φυλακές της Πολωνίας).

Υπήρξαν δυσκολίες ή φόβοι κατά την διοργάνωση του διαγωνισμού;

Δεν υπήρξαν καθόλου προβλήματα (μέχρι στιγμής)! Ο διαγωνισμός ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου και έκλεισε στις 31 Μαρτίου. Οι Πολωνικές Σωφρονιστικές Υπηρεσίες συνεργάστηκαν πλήρως μαζί μου και τα πολωνικά μέσα ενημέρωσης ανέδειξαν στο έπακρο το θέμα.

Ο συγγραφέας Graham Masterton (αριστερά) ύστερα από την συνάντησή του με τον διοικητή του Wolow, Robert Kuczera (δεξιά).

Ο διαγωνισμός έκλεισε με σχεδόν 130 συμμετοχές, γεγονός που αποδεικνύει πως πολλοί κρατούμενοι ένιωσαν την ανάγκη να εκφραστούν. Ποια είναι τα κυριότερα αισθήματα που εξέφρασαν και τι μήνυμα έχουν να περάσουν στον ελεύθερο κόσμο;

Υπήρξε μια συμμετοχή της τελευταίας στιγμής, οπότε καταφέραμε να φτάσουμε τις 130! Δυστυχώς, δεν διαβάζω πολωνικά και έτσι οι ιστορίες μεταφράζονται για χάρη μου από έναν πολύ καλό επαγγελματία μεταφραστή. Όταν θα έχω την ευκαιρία να τις διαβάσω, θα σας ενημερώσω για όσα εκφράζουν. Ελπίζω πως θα μπορέσουμε να τις συλλέξουμε όλες και να τις εκδώσουμε σε μια ανθολογία.

Ο πρώτος διαγωνισμός “Written in Prison” διοργανώθηκε στην Πολωνία. Σχεδιάζετε να τον διοργανώσετε ξανά του χρόνου ή ακόμα και να τον επεκτείνετε και σε άλλες χώρες;

Αφότου κρίνω τις ιστορίες και απονέμω τα βραβεία τον Ιούνιο στο Wroclaw, θα αποφασίσω αν θα το επαναλάβω και την επόμενη χρονιά. Μέχρι στιγμής έχει κυλίσει τόσο καλά και ομαλά που νομίζω πως η απάντηση είναι μάλλον ναι. Το πρώτο βραβείο είναι μια πλακέτα και ένα καλάθι φαγητά και φρούτα. Όλοι οι συμμετέχοντες θα λάβουν ένα προσωπικό γράμμα ευχαριστιών και ένα αναμνηστικό στυλό σχεδιασμένο ειδικά για την περίσταση. Με έχουν ήδη ρωτήσει αν θα διοργάνωνα έναν παρόμοιο διαγωνισμό και σε άλλες χώρες, όπως το Η.Β. και την Ιρλανδία, αλλά θα πρέπει να δω πρώτα τι ανταπόκριση θα λάβω από τους κρατούμενους. Θα επισκεφτώ μια φυλακή στην βόρεια Αγγλία τον Μάιο και θα ρωτήσω τους κρατουμένους την γνώμη τους για την ιδέα.

Πολλοί άνθρωποι εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι στην πραγματικότητα είστε Βρετανός. Θα λέγατε ότι υπάρχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στον βρετανικό τρόμο που τον κάνουν να ξεχωρίζει από αυτόν της Αμερικής;

Όταν ξεκίνησα να γράφω τρόμο, επισκεπτόμουν συχνά τις Ηνωμένες Πολιτείες και μου φαινόταν λογικό να τοποθετήσω τις ιστορίες μου στην Αμερική αφού, (α) ήμουν φίλος με αρκετούς Αμερικανούς εκδότες και (β) η αμερικάνικη αγορά ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή της Αγγλίας, οπότε και από εμπορικής πλευράς μου φαινόταν πιο λογικό. Πέρα αυτού, μεγάλο μέρος του παγκόσμιου κοινού είχε ήδη εξοικειωθεί με Αμερικανούς χαρακτήρες και τοποθεσίες από τα αμερικάνικα τηλεοπτικά προγράμματα. Επιπρόσθετα, δεν ήθελα να γράψω παραδοσιακές ιστορίες τρόμου με βαμπίρ ή λυκανθρώπους ή ζόμπι. Ήθελα να γράψω για κάτι τελείως απροσδόκητο και ασυνήθιστο. Νομίζω πως ο βρετανικός τρόμος τείνει περισσότερο προς τον παραδοσιακό τρόμο απ’ ότι ο αμερικάνικος, δίνοντας έμφαση στα στοιχειωμένα σπίτια και τα φαντάσματα. Δεν είμαι όμως και ειδικός, γιατί ποτέ δεν διαβάζω τρόμο. Για την ακρίβεια, από όταν ξεκίνησα να γράφω λογοτεχνία για να βγάλω τα προς το ζην, δεν μπορώ πια να διαβάσω λογοτεχνία. Είμαι πολύ επικριτικός για το δικό μου έργο, πόσο μάλλον για τα έργα των υπολοίπων.

Σε πολλά βιβλία σας αντλείτε έμπνευση από τους μύθους και την λαογραφία των ιθαγενών της Αμερικής. Τι σας γοητεύει σε αυτούς τους μύθους και από πού πηγάζει αυτό το ενδιαφέρον;

Όπως προείπα, το ενδιαφέρον μου για την μυθολογία των ιθαγενών της Αμερικής προήλθε από την ανάγκη μου να γράψω για μια υπερφυσική απειλή που σπανίως είχε προαναφερθεί. Υπήρχε ένα πολύ καλό διήγημα, το “The Wendigo του Algernon Blackwood και φυσικά ο HP Lovecraft και ο Ινδιάνος χαρακτήρας του Quamus (πάνω στον οποίο βασίστηκα για την δημιουργία του δικού μου θαυματοποιού Misquamacus). Άλλο ένα θέμα των λαβκραφτιανών ιστοριών που μου άρεσε ήταν πως δημιούργησε μια εντελώς νέα μυθολογία. Το πρώτο μου μυθιστόρημα τρόμου, “Το Μανιτού” ήταν εμπνευσμένο από την εγκυμοσύνη της εκλιπούσα συζύγου μου, Wiescka, καθώς και από ένα άρθρο που διάβασα όταν ήμουν περίπου δέκα χρονών, στην εφημερίδα “The Buffalo Bill Annual”, στο οποίο περιγραφόταν η πεποίθηση των Ινδιάνων πως σχεδόν στα πάντα, ζώα, δέντρα, βράχια ποτάμια, οτιδήποτε, ζουν πνεύματα (manitous). Το “Μανιτού” έγινε μεγάλη επιτυχία όταν πρωτοκυκλοφόρησε και έλαβε αναγνώριση από την κοινότητα των Ιθαγενών της Αμερικής για το γεγονός πως έβαλε την μυθολογία τους στο επίκεντρο. Βγήκαμε για δείπνο με την εγγονή του Sitting Bull στην Νέα Υόρκη για να με ευχαριστήσει και μου χάρισε μια κορνίζα με την φωτογραφία του παππού της. Παραδόξως, με πήγε στο The Russian Tea Room στην 57η Οδό. Φυσικά, το “Μανιτού” έγινε και ταινία με τον Tony Curtis στον πρωταγωνιστικό ρόλο και μετά από αυτό ήταν προφανές ότι θα έπρεπε να γράψω περισσότερα βιβλία σχετικά με τους δαίμονες των Ιθαγενών Αμερικάνων.

Έχετε γράψει τρόμο, μυστηρίου, θρίλερ, νεανική λογοτεχνία, ιστορικό ρομαντισμό, βιβλία αυτο-βελτίωσης… υπάρχει κάποιο είδος που θα αποφεύγατε;

Δεν έχω μπει ακόμα στον πειρασμό να γράψω ένα βιβλίο σχετικά με υδραυλικά.

Τα τελευταία έργα σας πλησιάζουν περισσότερο το είδος του μυστηρίου (όπως πχ το “Blood Sisters”) παρά τον τρόμο (όπως αντίστοιχα το “Pariah” ή “The Manitou”). Ήταν μια αυθόρμητη στροφή του είδους ή κάτι που αναπόφευκτα συνέβη με την πάροδο του χρόνου;

Η Wiesckaκαι εγώ ζήσαμε στο Cork της Ιρλανδίας για πέντε χρόνια και ενώ είμασταν εκεί, η αγορά του τρόμου προχωρούσε με πολύ αργούς ρυθμούς. Ενώ ήμουν πολύ επιτυχημένος στην Γαλλία, τώρα οι Γάλλοι εκδότες μου μου έλεγαν πως δεν ήθελαν άλλο τρόμο. Αυτό συνέβη λίγο πριν την έκρηξη των e-books, η οποία μεταμόρφωσε σαφώς ολόκληρο τον εκδοτικό κόσμο. Αφού λοιπόν εκείνη την περίοδο οι πωλήσεις του τρόμου είχαν πέσει δραματικά, αποφάσισα να προσεγγίσω ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό – αυτό των αναγνωστών των αστυνομικών μυθιστορημάτων. Τοποθέτησα το πρώτο μου αστυνομικό μυθιστόρημα στο Cork, επειδή είναι μια συναρπαστική και πολύ ιδιόρρυθμη πόλη, και επειδή κανείς δεν είχε ξαναγράψει αστυνομικά μυθιστορήματα που να διαδραματίζονται εκεί. Επίτηδες έκανα τις ιστορίες κάπως σκοτεινές και βίαιες γιατί (α) τα εγκλήματα είναι σκοτεινά και βίαια και, (β) δεν ήθελα να απογοητεύσω τους πιστούς μου αναγνώστες τρόμου. Αρχικά, το πρώτο μου αστυνομικό μυθιστόρημα, στο οποίο πρωταγωνιστούσε η επικεφαλής ντετέκτιβ Katie Maguire εκδόθηκε μόνο στην Αμερική υπό τον τίτλο “A Terrible Beauty” (“Τρομερή Ομορφιά” εκδ. Οξύ) – πρόκειται για ρήση του Ιρλανδού ποιητή WB Yeats – όμως αργότερα εκδόθηκε και στην Αγγλία υπό τον τίτλο “White Bones” και έκανε τόσο υψηλές πωλήσεις που οι εκδότες μου μού ανέθεσαν να γράψω ολόκληρη σειρά γι’ αυτήν.

Πολλοί συγγραφείς έχουν κάποιες αξιομνημόνευτα αποσπάσματα ή περιγραφές που χαράζονται στην μνήμη των αναγνωστών τους. Σε εσάς, κατά γενική ομολογία, είναι το πρώτο κεφάλαιο από τον “Άρχοντα του Ψεύδους”. Πώς αισθάνεστε γι αυτό; Καθώς το γράφατε, φανταζόσασταν ότι θα προκαλέσει τόσες ποικίλες αντιδράσεις;

Πολλοί αναγνώστες μου μού έχουν εκφράσει κατά καιρούς ότι έχουν νιώσει σοκ (και κάποιες φορές και αηδία) με τα όσα γράφω, όμως υπάρχουν μακράν χειρότερες κτηνωδίες που γίνονται καθημερινά στον πραγματικό κόσμο, όπως η σφαγή των παιδιών στην Συρία. Το εισαγωγικό κεφάλαιο του “Άρχοντα του Ψεύδους” ήταν  απλά ο τρόπος μου να παρουσιάσω τον τρόμο μιας εισβολής μέσα στο ίδιο μας το σπίτι όμως, όταν το έγραφα, δεν πίστευα ότι πιο τρομακτικό από όσα είχα ήδη γράψει. Η περιγραφή που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις ήταν μια στο πιο πρόσφατο βιβλίο μου με πρωταγωνίστρια την Katie Maguire, το “Living Death”, όπου περιγράφω με πολύ βιαιότητα μια κυνομαχία στην Ιρλανδία. Πολλοί αναγνώστες μου έγραψαν πως δε μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την περιγραφή των σκυλιών που διαμελίζονταν, παρόλο που είχαν διαβάσει δεκάδες βιβλία μου όπου γυναίκες, παιδιά και άντρες μετατρέπονταν σε ανθρώπινα κεμπάπ. Στόχος μου ήταν να ξεσκεπάσω τον τρισάθλιο χαρακτήρα αυτού του αγωνίσματος.  Συζητούσα με μια φίλη μου, γνωστή ψυχολόγο του Δουβλίνου η οποία τυγχάνει να ασχολείται με την διάσωση σκυλιών από κυνομαχίες, την πιθανότητα να οργανώναμε μία καμπάνια ώστε να αφυπνίσουμε τον κόσμο πως οι κυνομαχίες συνεχίζουν να διοργανώνονται στην Ιρλανδία, στην Αγγλία, αλλά και σε άλλες χώρες.  Όμως, όταν ζήτησα την συμβουλή ενός φίλου αστυνομικού από την Πολωνία, με προειδοποίησε να μην το κάνω, καθώς οι συμμορίες που ελέγχουν τις κυνομαχίες είναι πολύ επικίνδυνες και βγάζουν περισσότερα λεφτά από τις κυνομαχίες από ότι μια ληστεία τράπεζας ή ακόμα και από το εμπόριο ναρκωτικών. Η ψυχολόγος φίλη μου ζει στην Ιρλανδία και είναι πολύ γνωστή και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να κινδυνέψει.

Στις ιστορίες σας, συχνά κάνετε αναφορές σε προηγούμενα βιβλία σας, ακόμα και σε χαρακτήρες. Με κάνει να αναρωτιέμαι αν οι ήρωες και οι πλοκές λαμβάνουν χώρα τελικά σ’ ένα “κοινό σύμπαν” ή  βασίζονται σε διακριτά “παράλληλα σύμπαντα”;

Κανείς δεν μου έχει κάνει ποτέ αυτή την ερώτηση, όμως νομίζω πως ναι, όλοι μου οι χαρακτήρες ζουν στον ίδιο κόσμο και θα μπορούσαν κάλλιστα να συναντήσουν ο ένας τον άλλον. Κάποιες φορές νομίζω πως παίρνουν ζωή και στον πραγματικό κόσμο επίσης. Με ρωτούν συχνά αν ο Harry Erskine, το ψευδομέντιουμ από το “Μάνιτου” θα αντιμετωπίσει ξανά τον Misquamacus. Συνήθως απαντώ πως του τηλεφώνησα, αλλά μου είπε ότι είναι αρκετά χαρούμενος με το να λέει την μοίρα σε πλούσιες γριές στην Φλόριντα και πως λίγο τον νοιάζει να μπλεχτεί ξανά σε μια νέα τρομακτική περιπέτεια.

Είναι στα κοντινά μελλοντικά σχέδιά σας μια επίσκεψη στην Ελλάδα, ίσως για κάποια παρουσίαση βιβλίου;

Πραγματικά το ελπίζω! Αρκετά σύντομα πρόκειται να εκδοθούν στα ελληνικά μερικά από τα καινούργια μου βιβλία. Θα σας ενημερώσω για τις λεπτομέρειες μόλις οριστικοποιηθούν. Όταν αυτό συμβεί, θα ήθελα πολύ να επισκεφτώ ξανά την Ελλάδα.

Πόσο πρέπει να επιμένει ο συγγραφέας τρόμου στον ρεαλισμό και από ποιο σημείο και μετά η προσκόλληση στις λεπτομέρειες χαλάει το αποτέλεσμα, τα συναισθήματα που θέλει να εμπνεύσει στους αναγνώστες του;

Δεν χρειάζεται να είσαι ρεαλιστικός, αρκεί να κάνεις τους χαρακτήρες και το υπόβαθρό σου να ακούγεται πειστικό. Ο “Άρχοντας των Δαχτυλιδιών” δεν είναι ο ορισμός του ρεαλιστικού, όμως περιγράφεται με τέτοιο τρόπο που ακούγεται πιστευτό. Κάνε την έρευνά σου, όμως χρησιμοποίησέ την μόνο για να κάνεις την φωνή σου επιτακτική. Μην κουράζεις τους αναγνώστες σου λέγοντάς τους όλα όσα ανακάλυψες στην πορεία της έρευνάς σου για το βιβλίο σου.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι; Ποια η γνώμη σας για τα διάφορα σεμινάρια, συγγραφικά εργαστήρια κλπ; Βοηθάνε στο να δημιουργήσουν καλύτερους συγγραφείς ή τελικά δημιουργούν απλώς καλύτερους αναγνώστες;

Είναι δύσκολο να πω αν οι άνθρωποι γεννιούνται ή όχι συγγραφείς, γιατί υπάρχουν τόσα διαφορετικά είδη συγγραφής. Όμως νομίζω πως υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπου γεννημένο να γράφει λογοτεχνία. Δεν έχω συγκεκριμένες απόψεις σχετικά με την χρησιμότητα των εργαστηρίων, όμως αν οι άνθρωποι τα απολαμβάνουν, εμένα μου αρκεί. Ήμουν ρεπόρτερ σε εφημερίδα και για μένα αυτό ήταν η καλύτερη εκπαίδευση, γιατί σε μαθαίνει να είσαι σε εγρήγορση για πιθανές ιστορίες, να συμπονάς τους ανθρώπους και να γράφεις κάθε μέρα ακόμα και αν δεν έχεις όρεξη. Έχω κάποιους “κανόνες συγγραφής” στο λογοτεχνικό παράρτημα της ιστοσελίδας μου www.grahammasterton.co.uk, όμως είναι περισσότερο συμβουλές παρά κανόνες.

Τι συμβουλή έχετε να δώσετε σε όσους ανερχόμενους συγγραφείς τρόμου αντιμετωπίζονται από κριτικούς σαν “παραλογοτεχνία”;

Αγνοείστε τους κριτικούς. Γράψτε αυτό που θέλετε να γράψετε. Δεν διαβάζω ποτέ τις online κριτικές για τα e-books μου. Οι άνθρωποι που γράφουν κριτικές, καλές ή κακές, είναι μια μικροσκοπική και άτυπη μειοψηφία των αναγνωστών σας. Όλα όσα μετράνε, είναι οι αριθμοί των πωλήσεών σας.

Μια τελευταία ερώτηση: αν είχατε δέκα λεπτά πριν αφήσετε αυτόν τον κόσμο, ποιο θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα κάνατε;

Θα έγγραφα ένα γράμμα στην Wiescka, την εκλιπούσα σύζυγό μου, και θα της έλεγα πως αν το τίμημα για να την έχω πίσω αυτά τα δέκα λεπτά ήταν να μην έχω γράψει ούτε λέξη στη ζωή μου, θα το πλήρωνα με μεγάλη μου χαρά.

O συγγραφέας μαζί με την πολυαγαπημένη του σύζυγο, Wiescka.

Διαβάστε την συνέντευξη στα αγγλικά ΕΔΩ.

Μετάφραση: Ιλέην Ρήγα

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά