Συνέντευξη με τον Balin εεεε…. συγγραφέα Κωνσταντίνο Κέλλη

by Γιάννης Σιδέρης
  1. Καλησπέρα Κωνσταντίνε. Χαίρομαι πολύ που είσαι μαζί μας κι ευχαριστώ που προσφέρθηκες ν’ απαντήσεις στις ερωτήσεις που είχαμε ετοιμάσει για τον Balin. Καταλαβαίνω ότι είναι πολυάσχολος και δεν μπορούσε ο ίδιος, οπότε και ειδοποίησε τον γραμματέα του. Και ξεκινάμε με την πρώτη ερώτηση: Τι φαγητό τρώει ο μεγαλειότατος; Έχει κάποια προτίμηση στο μαγείρεμα; Από γαρνιτούρα;

omnomnomnom

Η αυτού εξοχότης Μπάλιν, ο Πρώτος του Ονόματός του, αποδέχεται να φάει μονάχα τροφή που έχει φωτογραφία του απ’ έξω. Λίγη υγρή τροφή κάθε βράδυ στις 8.45 (με το Champions League ξεκινά) και ένα κουπάκι ξηρή τροφή που μασουλάει κατά τη διάρκεια των επόμενων 24 ωρών, μέχρι να ξαναπάει 8.45. Γενικά, η Νατάσα απαγορεύει δια παντόφλας να φάει οτιδήποτε άλλο πέρα από τη γατοτροφή του, αλλά αν εγώ φτιάχνω πρωινό και νιώθω ένα γατούδι να πουρπουρίζει στα πόδια μου, ε, όλο και κανένα ψιλοκομματάκι ζαμπόν πέφτει κάτω. Αλλά μην το πεις στη Νατάσα.

  1. Απ’ ότι ξέρω, είσαι συγγραφέας. Έτσι μου είπαν δηλαδή. Αλλά πριν περάσουμε στις βαρετές, συγγραφικές ερωτήσεις, ας πούμε κάτι πιο σημαντικό. Θα ξαναπάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ ποτέ ή μπα; Πώς το βλέπεις;

Εφόσον δείχνουν να στρώνουν τα πράγματα εξωγηπεδικά, η ΠΑΟΚάρα θα πάρει πρωτάθλημα πριν να το πάρουν (και) οι άλλοι δύο, γράφ’ το που στο λέω. Κι έναν μαστραπά μέχρι να βγει αυτή η δεκαετία τον έχουμε, δεν παίζει. Παρεμπιπτόντως, κι επειδή δεν υπάρχουν πιο αυτοσαρκαζόμενοι οπαδοί από τη δική μου τη φάρα, είναι απόλυτα ηθελημένο ότι στη “Νεκρή Γραμμή” ο Ιεροκλής λέει στον Φίλιππο «Δεν πειράζει που δεν θα δούμε το παιχνίδι, θα μας δώσει κι άλλες χαρές η ομάδα» εν έτει 1985, στο παιχνίδι όπου πήραμε το τελευταίο μας πρωτάθλημα…

  1. Ας πάμε τώρα και στα πιο συνηθισμένα. Σκιά στο σπίτι, Νεκρή γραμμή, Το φως μέσα μου. Θα μπορούσες, παίρνοντας χαρακτήρες και στοιχεία από όλα, να γράψεις ένα καινούργιο βιβλίο; (Με τον Ιεροκλή μέσα εννοείται).

Κοίτα, βιβλίο δύσκολα, αλλά έχω έτοιμο ένα διήγημα-prequel όπου μπλέκουν όλα αυτά μαζί. Και ιστορία από τη “Νεκρή Γραμμή” χωρίς τον Ιεροκλή είναι σαν σρτφγξτνφθρξγφ: δεν βγάζει νόημα.
Έπειτα από επανειλημμένα τηλεφωνήματα στη «συσκευή», ο Ιεροκλής κι ο συνεργάτης του κατεβαίνουν μια βόλτα στη Βόλβη και το αρχοντικό Καρατζά, για να δούνε τι παίζει. Επειδή μπλέκεται και η πλοκή του επόμενου μυθιστορήματος στην ιστορία αυτή, θα κάνει λίγο καιρό να βγει στην επιφάνεια. Ίσως στην επόμενη συλλογή από το Φως!

Διαβάστε επίσης: “Ο κόλπος των ναυαγίων” του Κωνσταντίνου Κέλλη

  1. Και λύσε μου μία απορία ρε συ Κωνσταντίνε. Ζεις στην Σουηδία. Έχει κρύο εκεί, πολύ κρύο. Τα βράδια που κάθεσαι στο σκοτάδι, προσπαθώντας να φτιάξεις ατμόσφαιρα για συγγραφή, μόνος (ή και όχι), μέσα στο κρύο… δεν σου έρχεται να παρατήσεις όλα και να έρθεις εδώ που είναι ζεστά; Τι έχει πια αυτή η Σουηδία;

Σπάρτη – Σουηδία, ένα Βaloception δρόμος.

Άσε, καλά είμαι εκεί που είμαι! Ζω στο Νότο της Σουηδίας, δεν μας λες και βόρειο πόλο. Άλλωστε, ως Ξανθιώτης, εγώ είμαι και λίγο του κρύου. Τι να φτουρήσει και το Γκέτεμποργκ μπροστά στον αέρα της πόλης μου; Είμαστε τόσο συνηθισμένοι να προχωράμε γέρνοντας μπροστά, που όταν σταματάει να φυσάει στην Ξάνθη πέφτουμε κάτω. Αυτό τον καιρό, είμαι στη φάση να μη θέλω να κατεβαίνω για πολύ στην Ελλάδα τα καλοκαίρια εξαιτίας της ζέστης και των κουνουπιών. Προτιμώ να έρχομαι τους πιο δροσερούς μήνες για βιβλιοπαρουσιάσεις, για ΦantastiCon, για Fantasmagoria, για Χριστούγεννα και χαλάρωμα με την οικογένεια και τους φίλους.

  1. Να σου κάνω λοιπόν τώρα μία πολύ προσωπική ερώτηση. Ελπίζω να μην έχεις θέμα (όχι ότι αν είχες θα με ένοιαζε). Φαντάσου τον εαυτό σου 70 χρονών. Γέρο, με δεκάδες βιβλία στην συλλογή σου. Με τα παιδιά του Μπάλιν να γουργουρίζουν δίπλα σου. Κοιτάς αυτά που έχεις γράψει τώρα. Η αντίδραση ποια είναι;

Σοβάρεψες τώρα ξαφνικά κι αγχώθηκα. Καταρχάς, ο Μπάλιν είναι σπάνια ράτσα που ζει μέχρι τα 145, αλλά ας είναι, θα έχει και τα παιδιά του παρέα. Τέλος πάντων, αν έχω γράψει κι άλλα βιβλία και τα έχω και γύρω μου, ελπίζω να έχω την ίδια άποψη που έχω για τα τρία που υπάρχουν και τώρα: δουλεύτηκαν τόσο πολύ κατά τη διάρκεια των προσχεδίων, των διορθώσεων και των επιμελειών στους μήνες πριν τις εκδόσεις, που παρουσίασαν το βέλτιστο πρόσωπο του συγγραφέα τους και των ιστοριών που είχαν να πούνε. Ευτυχώς, έχω κόσμο που δεν φοβάται να μου πει όταν γράφω βλακείες, όπως σε προσχέδιο της Σκιάς όπου οι χαρακτήρες πήγαν για ύπνο Δευτέρα και ξημέρωσε ξανά Δευτέρα. Είπαμε, τα πράγματα στο αρχοντικό του βιβλίου είναι αλλόκοτα, αλλά εδώ το κάναμε Twilight Zone! Φυσικά, το αγαπημένο μου λάθος σε διήγημα (που διορθώθηκε πριν εκδοθεί μεν, πολύ αργότερα απ’ όσο θα προτιμούσα δε) είναι στον “Γέρο των Κοράκων” όπου «το μισάνοιχτο ράμφος του κόρακα έχασκε ορθάνοιχτο».

  1. Συνεχίζοντας στο ίδιο κλίμα, τι θα έλεγε ο μελλοντικός εαυτός σου στον τωρινό; Ποια συμβουλή θα του έδινες για να βελτιώσει επιτέλους το γράψιμο του και να γράψει κάτι της προκοπής;

«Εκείνο το λαβ στόρι με τους βρικόλακες στη Σμύρνη κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής δεν το έγραψες ποτέ, να σε κάνει ο Μανουσάκης σειρά και να χεστείς στο τάλιρο».

  1. Είμαι πολύ καλός μαζί σου, νομίζω το έχεις καταλάβει. Αλλά Κωνσταντίνε, έχω ένα παράπονο. Η Ελληνική λογοτεχνία του φανταστικού νομίζω περνάει μία κρίση. Χρειάζεται κάποιον να πάρει τα ηνία και να δείξει τον σωστό τον δρόμο. Να γεμίσει με φως το μέσα μας, να πετάξει τις νεκρές γραμμές που κουβαλάμε και να διώξει τις σκιές από τα σπίτια μας. Πιστεύεις ότι μπορώ να το κάνω εγώ αυτό; Έχω ελπίδες;

Εννοείται έχεις! Όσες να πάρει κι ο ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα. Εγώ θα σε υποστηρίζω πάντως.

  1. Τα επόμενα σχέδια σου ποια είναι; Όχι τα συγγραφικά προφανώς, αυτά δεν μας ενδιαφέρουν. Θα πας σε άλλη χώρα; Θα πάρεις μία σύντροφο για τον Μπάλιν; Πότε θα κατέβεις να μας κεράσεις κάνα ούζο; Τζάμπα σου κάνω τόσες ερωτήσεις;

Ο Μπάλιν είναι δηλωμένος μπάτσελορ και μπονβιβέρης. Δεν είναι σε φάση να δεσμευτεί τώρα. Χώρα δεν θα αλλάξω τώρα, αλλά κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας θα είμαι στην Ελλάδα οπότε αν είστε Ξάνθη ή Θεσσαλονίκη –ή και ακριβώς ανάμεσα, κάπου στη Βόλβη– ελάτε να πιούμε κι ένα τσιπουράκι χωρίς γλυκάνισο.

  1. Ξέρεις τι ρε συ Κωνσταντίνε. Αναρωτιέμαι. Τόση ώρα δεν με έχεις πετάξει έξω με τις κλωτσιές με τόσες αρλούμπες που σου αραδιάζω. Καλή ψυχή φαίνεσαι. Καλά γράφεις κιόλας. Νομίζω ότι μιλάς στην εσωτερική παράνοια του καθενός. Στην δική του εσωτερική πάλη. Πες μου ένα μυστικό το οποίο δεν έχεις πει σε κανέναν. Υπόσχομαι, δε θα το δει κανείς. Μυστική θα μείνει η συνέντευξη αυτή. *Fingers crossed*

I click dis. And zen dis. And pouff! Stuffz wrrrrriten.

Εντάξει λοιπόν, με έπεισες. Όλα αυτά τα περί πολλαπλών διορθώσεων και επιμελειών είναι μπούρδες. Το βιβλίο γράφτηκε άψογο και στην εντέλεια από την πρώτη στιγμή. Και όχι, δεν είναι αυτό το μεγάλο μυστικό… Η αλήθεια είναι ότι κατά τη διάρκεια της συγγραφής της Σκιάς είχα σοβαρές δυσκολίες. Ό,τι έγραφα μου φαινόταν μετριότατο, μπέρδευα σημειώσεις για τη δουλειά ανάμεσα στα κεφάλαια, πετούσα και ασκήσεις για τα Σουηδικά μέσα και άλλα τέτοια… Έκλεινα τον υπολογιστή οργισμένος και άπραγος, μιλάμε για writer’s block ίσαμε το τείχος του Trump. Όταν όμως ξανάνοιγα το αρχείο για να δοκιμάσω να γράψω… ανακάλυπτα ότι η ιστορία προχωρούσε μόνη της. Τα κεφάλαια γράφονταν το ένα μετά το άλλο, σαν να τα έγραφα στον ύπνο μου. Δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε, κι ούτε είπα τίποτα σε κανέναν. Όταν με ρωτούσαν πώς πάει, εγώ έλεγα «προχωράει, προχωράει» Αυτό συνεχίστηκε μέχρι και τα τελειώματα του βιβλίου, ώσπου ένα απόγευμα που είχα άδεια, ανακάλυψα τι συνέβαινε. Απαθανάτισα το ενσταντανέ αλλά φυσικά, έκρυψα την αλήθεια. Σε ποιον να το πω, πώς να εξηγήσω την πραγματικότητα και τον πραγματικό δημιουργό πίσω από το μυθιστόρημά μου; Πήρα όλα τα εύσημα και την αναγνώριση για τη Σκιά, χαμογελώντας και κρύβοντας το μυστικό… Μέχρι σήμερα.

  1. Ευχαριστώ πολύ για την εκμυστήρευση, αγαπητέ, με φώτισες ταμάλα. Αλήθεια, θα γράψεις κι άλλο βιβλίο στο μέλλον ή θα τα παρατήσεις να γίνεις πετυχημένος αρθρογράφος σαν κι εμένα;

Βασικά, επειδή ζήλεψα τη δουλειά σου σαν μάχιμος νυκτοφιλιακός μεγαλοδημοσιογράφος, πείστηκα και ξεκίνησα κι εγώ μαζί με την Νατάσα μια στήλη στο περιοδικό Σκρα-punk ονόματι “Horrorscope”, όπου καταπιανόμαστε με θέματα της λογοτεχνίας τρόμου. Κάθε δυο βδομάδες ανεβάζουμε κι ένα άρθρο για το αγαπημένο μας είδος, και μπορείτε να βρείτε τα πρώτα εφτά άρθρα ΕΔΩ.

Αυτό το Σαββατοκύριακό μου είναι η σειρά μου να ανεβάσω το άρθρο νούμερο 8. Μας βλέπω, λοιπόν, να πανηγυρίζουμε παρέα το πούλιτζέρ μου, το νόμπελ λογοτεχνίας σου και το τρέμπλ του ΠΑΟΚ στο ποδόσφαιρο στο εγγύς μέλλον. Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και για τις διαφορετικές ερωτήσεις μαζί με όλη μου την αγάπη στην κοινότητα του αγαπημένου μας Nyctophilia. Να διαβάζετε, να τρομάζετε και να γουστάρετε! Καλό Πάσχα σε όλους!

προτεινουμε επίσης

1 comment

Nadia Vavasi 12 Απριλίου 2017 - 4:42 ΜΜ

Πολυ ωραία και ιδιαίτερη συνέντευξη!!!
Συγχαρητήρια και στους…τρεις με πολλά φιλάκια στον λατρεμένο Balin

Comments are closed.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά