Συνέντευξη με τον συγγραφέα του “Τρόμος στο Mall”, Grady Hendrix

by Nyctophilia

Επιμέλεια ερωτήσεων: Γιώργος Τρίγκας & Ιλέην Ρήγα
Μετάφραση από τα αγγλικά: Μαρία Λιακάτου

Ο Grady Hendrix, συγγραφέας του “Τρόμος στο Mall”, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Οξύ, συνομιλεί με τους συντάκτες της Nyctophilia.gr για το πρωτότυπο βιβλίο του και τη λογοτεχνία τρόμου. Τον ευχαριστούμε θερμά για αυτή την απολαυστικά τρομακτική συζήτηση!

Το “Τρόμος στο Mall” πρόσφατα μεταφράστηκε στα ελληνικά και χωρίς αμφιβολία είναι μια από τις πιο έξυπνες ιστορίες που έχουμε διαβάσει. Πώς σας ήρθε η ιδέα, ή μάλλον η έμπνευση, για ένα τόσο πρωτότυπο μυθιστόρημα;

Ήθελα καιρό να γράψω μια επίκαιρη ιστορία για ένα στοιχειωμένο σπίτι καθώς υπάρχουν τόσες συναρπαστικές ιδέες για στοιχειωμένα μέρη που δεν καταλήγουν ποτέ να γίνουν μυθιστορήματα. Ο επιμελητής μου στον Quirk, ο Jason Rekulak, είχε απορρίψει ένα προηγούμενο βιβλίο μου αλλά του άρεσε η γραφή μου οπότε αρχίσαμε να συζητάμε και του εξήγησα τη θεωρία μου πως τα σπίτια είναι στοιχειωμένα επειδή εκεί μένει κόσμος. Άρχισε να μου λέει πως στις μέρες μας όλοι “ζούμε” μέσα στα πολυκαταστήματα και πως θα είχε πλάκα να γράψω ένα βιβλίο για ένα στοιχειωμένο κατάστημα και τότε και οι δυο μας είπαμε “στα ΙΚΕΑ!”. Δηλαδή, ποιο άλλο κατάστημα έχει μια τέτοια νοητική θέση στην κουλτούρα μας όπως αυτή που έχουν τα ΙΚΕΑ; Ποιο άλλο κατάστημα “φωνάζει” σπίτι με τον ίδιο τρόπο;

Αυτό που κάνει το “Τρόμος στο Mall” συναρπαστικό είναι πως είναι σχεδιασμένο σαν κατάλογος προϊόντων. Αυτή ήταν μια ιδέα που είχατε από την αρχή ή προέκυψε στην πορεία;

Ο σχεδιασμός ανήκει στον Jason. Είχε την ιδέα να το κάνει να φαίνεται όλο σαν έναν κατάλογο ΙΚΕΑ και μετά κάπως αλληλοσυμπληρωνόμασταν. Η σχεδιάστρια η Andie Reid ήθελε να βάλουμε διαφημίσεις επίπλων ανάμεσα στα κεφάλαια. Εγώ πάνω σ’αυτό είπα γιατί να μην ονομάσουμε το κάθε κεφάλαιο από κάποιο έπιπλο και μετά ο Jason είπε γιατί να μην τα κάνουμε σταδιακά όλο και πιο φρικιαστικά και κάπως έτσι εξελίχθηκε. Ενθαρρύναμε ο ένας τον άλλο να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Είχα περάσει χρόνια να γράφω διαφημιστικά φυλλάδια ως ελεύθερος επαγγελματίας συγγραφέας, έτσι το να πλέξω σελίδες καταλόγων μέσα στην ιστορία ενός στοιχειωμένου πολυκαταστήματος γεμάτο με φρικαλέα έπιπλα ήταν υπέροχο. Υπάρχει κάτι στον προτρεπτικό αλλά ξύλινο διαφημιστικό λόγο που ήδη τον κάνει άψυχο και κακό.

Δεν μπορώ παρά να ρωτήσω: πόσο δύσκολο ήταν -ή ίσως και όχι- να βρείτε εκδότη για ένα βιβλίο που είναι κάπως πιο διαφορετικό από τις κλασικές νόρμες της λογοτεχνίας;

Ευτυχώς, είχα ήδη υπογράψει συμβόλαιο όταν ξεκίνησα να δουλεύω.

Πέρα από τρόμο, το “Τρόμος στο Mall” έχει στοιχεία μαύρης κωμωδίας τα οποία χρησιμοποιούνται -τουλάχιστον όπως το εκλάβαμε εμείς όταν διαβάζαμε το βιβλίο- για να ασκήσουν κριτική σε καταστάσεις της σύγχρονης καθημερινής ζωής. Τι έχετε να πείτε σ’ αυτούς που συνεχίζουν να πιστεύουν πως ο τρόμος ως λογοτεχνικό είδος δεν έχει τα μέσα να προσφέρει λογοτεχνία με ηχηρή κοινωνική ευαισθησία;

Περισσότερο από την επιστημονική φαντασία, ή την επική φαντασία ή ακόμα και την αστυνομική λογοτεχνία, ο τρόμος πάντα είχε να κάνει με την καθημερινότητα γύρω μας, με όλα τα ζητήματα τάξης, φυλής και φύλου. Πέρα από αυτό, ο τρόμος είναι το μόνο είδος που ενσωματώνει τον θάνατο, που είναι το ένα πράγμα που όλοι μας ανεξάρτητα από τη φυλή ή την εθνικότητα έχουμε κοινό. Σε πολλά είδη, ο θάνατος δηλώνει το τέλος της ιστορίας, αλλά στον τρόμο, ο θάνατος είναι μόλις η αρχή.

Photo by Albert Mitchell

Υπάρχουν κρυμμένες λεπτομέρειες της καθημερινής σας ζωής ή εμπειρίες στην ιστορία; Θα θέλατε να τις μοιραστείτε μαζί μας;

Η δουλειά μου ως συγγραφέας είναι να καννιβαλίσω τη ζωή μου και να τη μετατρέπω σε βιβλία και στο “Τρόμος στο Mall” έγραψα για παλιές δουλειές που έκανα. Έκανα πολλές απαίσιες δουλειές. Πωλούσα ξηρούς καρπούς σε μια ανοιχτή αγορά στο καταχείμωνο, πωλούσα φτηνά φο μπιζού σε κόσμο μέσω τηλεφώνου, απαντούσα το τηλέφωνο σε λογιστικά γραφεία, απομαγνητοφωνούσα αθλητικές εκδηλώσεις για εταιρίες υποτιτλισμού, πωλούσα βιομηχανικά καθαριστικά σε ξενοδοχεία. Δούλεψα για τρεις μήνες σε ένα τεράστιο δωμάτιο γεμάτο έγγραφα από μια εταιρεία που νοίκιαζε διαφημιστικές πινακίδες που μόλις είχε αγοράσει μια άλλη εταιρία που νοίκιαζε διαφημιστικές πινακίδες. Η μία εταιρία χρησιμοποιούσε πενταψήφιο σύστημα αρχειοθέτησης, η άλλη χρησιμοποιούσε επταψήφιο. Έπαιρνα ένα ένα το κάθε έγγραφο και προσέθετα δύο ψηφία στον αριθμό εγγράφου και μετά έπρεπε να προσέχω ο καινούριος αριθμός να περαστεί σωστά στον υπολογιστή. Δούλευα σε ένα δωμάτιο γεμάτο με τόσα κουτιά γεμάτα έγραφα που δεν μπορούσες καν να περπατήσεις και μου πήρε τρεις μήνες δουλεύοντας πέντε μέρες τη βδομάδα. Προσπάθησαν να προσλάβουν και άλλα άτομα να με βοηθάνε, αλλά όλοι παραιτήθηκαν μετά από μερικές μέρες, γιατί ήταν τόσο βαρετό.

Ως αναγνώστης, σε ποια βιβλία επιστρέφετε συχνά;

Πάντοτε διαβάζω ξανά και ξανά τη Shirley Jackson, τον Michael McDowell και τον Charles Dickens.

Ποιο θα λέγατε πως ήταν το δυσκολότερο εμπόδιο να ξεπεράσετε όταν γράφατε το “Τρόμος στο Mall”;

Είχα δουλέψει σε ερευνητικό οργανισμό παραψυχολογίας για κάποια χρόνια, οπότε ήμουν αρκετά εξοικειωμένος με τα χαρακτηριστικά των “αληθινών” φαντασμάτων και με αναφορές για στοιχειωμένα μέρη και στοιχειά. Συνήθως είναι αρκετά βαρετά: νιώθεις κάποιον να αγγίζει τον ώμο σου και όταν γυρνάς να δεις δεν είναι κανείς εκεί, ακούς κάποιον να φωνάζει τ’ όνομά σου από ένα άδειο δωμάτιο, βλέπεις κάποιον που δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί να περπατάει δίπλα σου στην κουζίνα. Στα πρώτα χειρόγραφα του “Τρόμος στο Mall” προσπάθησα να κάνω τις μεταφυσικές καταστάσεις όπως αυτές στην πραγματική ζωή. Ο επιμελητής μου επισήμανε νωρίς πως ήταν πολύ βαρετό. Τα λογοτεχνικά φαντάσματα κάνουν περισσότερα πράγματα. Τα “αληθινά” απλά κάθονται σ’ ένα μέρος.

Ποια είναι η άποψή σας για τη σύγχρονη αμερικανική λογοτεχνία τρόμου; Τι τη διαφοροποιεί από το παρελθόν, ποιοι είναι οι στόχοι της σήμερα και ποια είναι τα μεγαλύτερα ρίσκα που πρέπει να αντιμετωπίσει;

Βασικά, δεν διαβάζω συχνά σύγχρονο τρόμο. Τα περισσότερα που διαβάζω είναι για τη δουλειά και συνήθως είναι αρκετά παλιότερα αλλά τα καλύτερα νέα τα τελευταία 50 χρόνια για τη λογοτεχνία τρόμου -αλλά και για όλα τα άλλα είδη- είναι πως σήμερα μη-λευκοί, μη-άνδρες και μη-ετεροφυλόφιλοι συγγραφείς κάνουν εκδοτικές συμφωνίες αναλογικά με μερικά χρόνια πριν που οι ίδιες ιδέες πιθανότατα να είχαν απορριφθεί στην ψύχρα. Πέρα από το ηθικό επιχείρημα του ότι πρέπει να ενσωματώνουμε τη διαφορετικότητα, έχει να κάνει κυρίως με το ότι έχουμε καινούριες ιστορίες. Εάν θέλω να μάθω τι έχει να πει ένα γέρος λευκός άντρας θα μιλήσω στον εαυτό μου. Εάν θέλω να δω πώς είναι μια ιστορία για ιθαγενείς Blackfoot λυκανθρώπους, για τρανς body horror ή για στοιχειωμένα σπίτια στην Ανατολική Ασία, το μόνο που έχω να κάνω σήμερα είναι να πάρω ένα βιβλίο τρόμου.

Κατά τη γνώμη σας, τι πιστεύετε πως χάνουν οι αναγνώστες που δεν διαβάζουν τρόμο; Τι κάνει την ανάγνωση του τρόμου τόσο συναρπαστική;

Ο καθένας κερδίζει κάτι διαφορετικό από αυτά που διαβάζει. Εάν δεν θες να διαβάσεις τρόμο, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα.

Photo by Albert Mitchell

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που θα δίνατε στους επίδοξους συγγραφείς τρόμου – και φυσικά, ποια είναι η χειρότερη συμβουλή που θα πρέπει οιοσδήποτε να αποφύγουν;

Να μη βιάζονται. Γράφουν πολύ γρήγορα και καταλήγουν να “κόβουν δρόμο”. Πάρτε το χρόνο σας να θυμηθείτε πώς πραγματικά αισθάνεστε κάτι και πώς πραγματικά αντιδράτε σε διαφορετικές καταστάσεις. Να μη λέτε πως κάτι είναι “τρομακτικό” ή νιώθετε “τρόμο”. Περιγράψτε αυτό το συναίσθημα ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να αποφασίσει πώς θα νιώσει. Χρησιμοποιώντας λέξεις όπως “χαρούμενος”, “λυπημένος” ή “τρομαγμένος” είναι σαν να λέτε στον αναγνώστη τι να νιώσει. Πρέπει να τον κάνετε να το νιώσει.

Όσο για το τι να αποφύγουν πάση θυσία; Οτιδήποτε βγαίνει απ’ το στόμα μου. Απλά προσπαθώ να σας κάνω να αποτύχετε για να έχω λιγότερο ανταγωνισμό.

Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια από τα σχέδια σας για το επόμενο βιβλίο;

Διαδραματίζεται τον Ιανουάριο του 2021 και έχει να κάνει με αδερφούς και αδερφές και κακές μαριονέτες και θα έχει τον τίτλο “Πώς να Πουλήσετε ένα Στοιχειωμένο Σπίτι”. Θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι του 2022.

Βιογραφία

Ο Grady Hendrix ζει στη Νέα Υόρκη και γράφει: άρθρα και κριτικές για τον Τύπο, βιβλία, σενάρια, έχει γράψει ακόμη κι αυτό το φοβερό βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας… Του απονεμήθηκε το βραβείο Bram Stoker για το βιβλίο του Paperbacks from Hell. Οι κριτικοί των Washington Post, Wall Street Journal, Los Angeles Times λένε τα καλύτερα για τις ιστορίες του.

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά