Συνέντευξη με τον συγγραφέα Σήφη Ζερβουδάκη

by Αργυρώ Χαρίτου

Τον συγγραφέα Σήφη Ζερβουδάκη τον γνώρισα μέσα από το βιβλίο του «Μέτσενγκεστάιν»

Ένα βιβλίο με υπέροχη γραφή. Μέσα από το πόνημα του, ο συγγραφέας προκαλεί στον αναγνώστη ερωτήματα. Σήμερα βρίσκεται μαζί μας, για να μας μιλήσει για εκείνον, για τα βιβλία του, αλλά και για τα μελλοντικά του συγγραφικά του σχέδια.

 

1. Ένας ήρωας στο βιβλίο σου έρχεται σε επικοινωνία με τον “έξω από ‘δω”. Πόσο εύκολη πιστεύεις ότι είναι μια τέτοια συνάντηση; Πιστεύεις ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να την πραγματοποιήσει;

Η συνάντηση με τον “έξω από ‘δω” όπως τον λες δυστυχώς (ή ευτυχώς) συμβαίνει σε όλους μας κάποια στιγμή στη ζωή μας. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε, κατ’ αρχάς, τι εννοούμε όταν λέμε διάβολος, γιατί είναι μια έννοια πολύ παρεξηγημένη. Διάβολο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την προσωποποίηση των καταπιεσμένων επιθυμιών μας (και τότε θα εμφανίζεται στην φαντασία μας ως το γνωστό πλάσμα με τα κέρατα, την ουρά κλπ.), διάβολο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε, ωστόσο, και τον Εωσφόρο, τον εκπεσόντα άγγελο. Αυτή είναι η περίπτωση του βιβλίου μου.  Ο Εωσφόρος είναι εκείνος που αρνείται να συμβιβαστεί, αρνείται να γίνει μέρος της αγέλης, αποφασίζει να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο ακόμα και αν αυτό του κοστίσει, προσωρινά, την αποπομπή του, γιατί ξέρει πως, μονάχα έτσι, θα μπορεί να είναι ο εαυτό του. Όλοι μας, λοιπόν, πιστεύω θα έρθουμε αντιμέτωποι με τη μία ή την άλλη μορφή του διαβόλου. Είναι θέμα επιλογής ή τύχης. Δεν τη γλυτώνουμε. Φυσικά, όποιος διαβάσει το βιβλίο θα συμπεράνει πως η δεύτερη επιλογή είναι μάλλον η σοφότερη.

2. Μέτσενγκερσταϊν. Ιδιαίτερο όνομα. Πώς επέλεξες ένα όνομα που χρησιμοποίησε ένας μεγάλος συγγραφέας;

Μέτσενγκερσταϊν”, όπως πολλοί αναγνώστες γνωρίζουν ίσως ήδη, ήταν ο τίτλος του πρώτου διηγήματος του Έντγκαρ Άλαν Πόε που είδε το φως της δημοσιότητας, μια γοτθική ιστορία τρόμου “κατά το γερμανικό στυλ” όπως σημειωνόταν. Επέλεξα να χρησιμοποιήσω το ίδιο γερμανικό όνομα (που σημαίνει κάτι σαν “ο πύργος του χασάπη”) αφενός για να “κλείσω το μάτι” στον Πόε, αφετέρου γιατί προσπάθησα να κάνω ακριβώς το ίδιο: να γράψω μια σύγχρονη γοτθική νουβέλα, αν και οι όροι “σύγχρονη” και “γοτθική” μοιάζουν αντιφατικοί. Η πλοκή φυσικά δεν έχει καμία σχέση με το διήγημα του Πόε, ωστόσο και εκεί και εδώ μπορεί να βρει κανείς όλα τα στοιχεία του καθαρού “γοτθικού” στυλ, στην δική μου περίπτωση σε σύγχρονο φόντο.

3. Υπήρχε κάποιο μέρος του βιβλίου σου που σε δυσκόλεψε; Είτε χαρακτήρας, είτε η αρχή, ή η μέση, ή το τέλος;

Χωρίς να θέλω να ακουστώ αλαζών θα πω πως κανένα μέρος, χαρακτήρας ή οτιδήποτε δεν με δυσκόλεψε. Αυτό βέβαια συνέβη όχι γιατί είμαι ικανότερος συγγραφέας από άλλους αλλά γιατί εμπιστεύομαι άνευ όρων τη φαντασία μου. Πιστεύω βαθιά, και τώρα πια γνωρίζω, πως όλα είναι γραμμένα “εκεί πέρα”. Το υποσυνείδητο έχει ήδη τακτοποιημένα τα πάντα: τους χαρακτήρες, την πλοκή, την κατάληξη. Αρκεί να κοιτάξεις χωρίς φόβο, με καθαρά μάτια. Αυτό που χρειάζεται να δουλέψεις μονάχα είναι ο τρόπος που θα τα παρουσιάσεις – κι εδώ υπεισέρχεται το πρόβλημα του στυλ. Καλός συγγραφέας είναι, κατά τη γνώμη μου, εκείνος που καταφέρνει να παρουσιάσει με μαεστρία αυτά  που είναι ήδη γραμμένα.

4. Ποια είναι η αγαπημένη σου κατηγορία βιβλίων που διαβάζεις για να χαλαρώσεις και για ποιο λόγο;

Δυστυχώς από τότε που άρχισα να γράφω έπαψα να απολαμβάνω τη λογοτεχνία με τον ίδιο, αβίαστο τρόπο που την απολάμβανα κάποτε – υπάρχει πάντοτε εκείνη η μέριμνα, το ενδιαφέρον για τις τεχνικές λεπτομέρειες: πώς έγραψε ο συγγραφέας αυτό ή  το άλλο, ποια μέσα χρησιμοποίησε κλπ, το “ερευνητικό μάτι” που λέμε. Σήμερα όταν θέλω να χαλαρώσω προτιμώ βιβλία ιστορίας (που από μικρό παιδί με γοήτευαν), ανθρωπολογίας, συγκριτικής θρησκειολογίας. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, με χαλαρώνουν περισσότερο πια. Τι να κάνεις! Πιστεύω πως και άλλοι συγγραφείς αισθάνονται το ίδιο, πως, δηλαδή, η δημιουργία τους αφαίρεσε μέρος της χαράς της ανάγνωσης.

5. Κάποιος είπε: “Δεν με πειράζει που στα σπίτια υπάρχουν μεγάλες τηλεοράσεις. Με πειράζει που δεν υπάρχουν βιβλιοθήκες, έστω και μικρές”. Πιστεύεις ότι όντως ο κόσμος έχει σταματήσει να διαβάζει;

Ο κόσμος, πράγματι, δεν διαβάζει, όμως η άποψη αυτή είναι εν μέρει μονάχα σωστή: στα σπίτια υπάρχουν τεράστιες βιβλιοθήκες που όμως δεν περιέχουν βιβλία αλλά διακοσμητικά αντικείμενα. Γιατί να μας ενοχλεί όμως αυτό; Η ανάγνωση είναι “μικρόβιο” που, ή το έχεις, ή δεν το έχεις. Όποιος δεν αγαπά το διάβασμα δεν θα μπορέσει ποτέ να το αγαπήσει ειλικρινά. Μπορούμε να αισθανόμαστε λύπη για όσους δεν διαβάζουν γιατί, πολύ απλά, δεν ξέρουν τι χάνουν!

6. Ποιος συγγραφέας σου έδωσε το ερέθισμα, μέσα από τα βιβλία του, να εκφραστείς μέσα από τη γραφή;

Οι συγγραφείς που με ενέπνευσαν είναι πολλοί αλλά, ξέροντας πως σίγουρα κάποιους θα αδικήσω, θα επιλέξω να αναφέρω εκείνους που, τελικά, με επηρέασαν περισσότερο: ο Πόε, φυσικά, ο Μπόρχες, ο Κάφκα, ο Ζεράρ ντε Νερβάλ, ο Γκαίτε. Οι σκηνές στο βιβλίο μου που διαδραματίζονται στο Παρίσι είναι εμπνευσμένες από το  Là-bas του Huysman. Ωστόσο σίγουρα ο προσεκτικός αναγνώστης θα μπορέσει να εντοπίσει επιρροές που και σε εμένα τον ίδιο είναι άγνωστες! Έτσι είναι η λογοτεχνία, ούτε εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε εντελώς σίγουροι για το ποιος μας επηρεάζει, τελικά – ίσως κάποιος που δεν του είχαμε δώσει αρκετή σημασία όταν τον διαβάζαμε εμφανίστηκε από τα βάθη του ασυνείδητού μας, σαν φάντασμα.

7. Μέσα από τα βιβλία σου επιθυμείς να χαλαρώνεις τον αναγνώστη ή να του προκαλείς σκέψεις;

Το ιδανικό θα ήταν να συμβαίνουν και τα δύο. Φυσικά μου αρέσει η αβίαστη πρόζα. Θα επιθυμούσα ο αναγνώστης μου να μπορεί να με διαβάσει ακόμα και στο λεωφορείο της γραμμής το πρωί ή σε μια καφετέρια. Όμως τα “σοβαρά” ζητήματα (φιλοσοφικά, υπαρξιακά κλπ.) δεν μπορώ να τα αποφύγω – και ίσως να μην θέλω, τελικά, να τα αποφύγω.

8. Θα έκλεινες συμφωνία με το απόλυτο κακό για να πραγματοποιήσεις τη μεγαλύτερή σου επιθυμία;

Όπως είπα και προηγουμένως, πιστεύω πως η συνάντησή μας με το Κακό είναι αναπόφευκτη, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι. Γενικά είναι σοφό να προσπαθούμε να τα έχουμε καλά με την “σκοτεινή” μας πλευρά. Όσον αφορά τις επιθυμίες μας τώρα, ακόμη και αν δεν το κατανοούμε, στην ουσία έχουμε μονάχα ΜΙΑ επιθυμία, βαθιά σαν ωκεανός: να είμαστε ο εαυτός μας. Τίποτε άλλο. Κάποτε επιλέγουμε λάθος τρόπους για να το πετύχουμε, όμως η ουσία είναι πάντα ίδια. Και προκειμένου να το πετύχουμε, ναι, ίσως χρειαστεί να περάσουμε κάποτε από “σκοτεινά” μονοπάτια -που ίσως όμως να συνειδητοποιήσουμε κάποτε πως δεν ήταν και τόσο σκοτεινά τελικά!

Βιογραφικό

Ο Σήφης Ζερβουδάκης γεννήθηκε το 1978 στα Χανιά. Σπούδασε Νομική στο ΑΠΘ και κλασική κιθάρα στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσ/νίκης. Ζει στη Θεσσαλονίκη όπου και διδάσκει σε ωδεία της πόλης. Έχει εκδώσει τρία μυθιστορήματα: Αλ-Μουνταντίτ (Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014), Μέτσενγκερσταϊν (Εκδόσεις Ίαμβος 2016) και Θλιμμένα Απομεσήμερα στην Αμαζονία (Εκδόσεις Ίαμβος 2017).

Βιβλιογραφία

ISBN13 9789605761363
Εκδότης ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Χρονολογία Έκδοσης Μάιος 2014
Αριθμός σελίδων 192
Διαστάσεις 22×15

Τι σόι άνθρωπος ήταν ο Αλ-Μουνταντίτ; Άγιος ή δαίμονας; Ή και τα δύο; (ή τίποτε απ’ τα δύο, αν υπήρξε;) Ποιος μπορεί να μας πει; Μήπως κάποιος μυστηριώδης δρ. Ρόζενμπεργκ που δηλώνει ψυχίατρος ενώ όλοι (όλοι; ποιοι;) γνωρίζουν πως στην πραγματικότητα είναι υψηλόβαθμος μασσόνος; Ποιο ρόλο παίζει η νεαρή φοιτήτρια της φιλοσοφικής με το ευαίσθητο νευρικό σύστημα και από πού κι’ ως πού ένας δικηγοράκος της πεντάρας παριστάνει τον πρωταγωνιστή; Μια ιστορία για τους φύλακες αγγέλους και τα βιβλία που μπορεί να πέσουν στα χέρια σου τυχαία ή μοιραία

 

Συγγραφέας: ΣΗΦΗΣ ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ
Κατηγορία: ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Εκδοτικός Οίκος: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΟΣ
Σελίδες: 215
Έτος Έκδοσης: 2016
Isbn: 978-618-5119-34-8

Ο έρωτας του νεαρού που μας συστήνεται με το παρατσούκλι Πρόσπερος για τη γοητευτική Φλώρα θα έχει μάλλον απρόβλεπτες συνέπειες: όταν εκείνος νομίζει πως έχει πια ξεχάσει, εκείνη θα επιστρέψει για να τον οδηγήσει σε μια εξωφρενική περιπέτεια -θα έλεγε κανείς μια κάθοδο στην Κόλαση. Από την Οδησσό στα Καρπάθια και από εκεί στα σιωπηλά σοκάκια του Παρισιού -όπου, όπως ισχυρίζονται οι οπαδοί του, ο ίδιος ο διάβολος φανερώνεται στους “εκλεκτούς”- ο Πρόσπερος θα ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση, ενώ το Κακό δε θα είναι ποτέ πολύ μακριά. Οι απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα φαίνεται πως θα δοθούν στις σκοτεινές αίθουσες του πατρογονικού πύργου της ξακουστής φαμίλιας των Μέτσενγκερσταϊν. Δεν τους ξέρετε; Ώρα να τους γνωρίσετε!

 

Μυθιστόρημα
Σήφης Ζερβουδάκης
Ίαμβος, 2017
200 σελ.
ISBN 978-618-5119-40-9

Εντελώς επιπόλαια και χωρίς να συνειδητοποιεί τι συμβαίνει ένας ασήμαντος συγγραφέας θα βρεθεί εγκλωβισμένος στο σκοτεινό σύμπαν των μυστικών οργανώσεων. Θα συναντήσει τυχοδιώκτες, σοφούς, αλλά και τρελούς, φιλόσοφους, μάγους αλλά και δολοφόνους. Ακόμη χειρότερα, θα συνειδητοποιήσει πως το πραγματικό με το φανταστικό, τα ιστορικά πρόσωπα και τα επινοημένα συγχέονται σε τέτοιο βαθμό, που κινδυνεύεις να τρελαθείς. Ιστορική έρευνα, μυστικιστική αναζήτηση, φάρσα; Περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Ακόμη και ο ίδιος ο ήρωας δεν θα ήξερε να μας πει, μοιάζει χαμένος ανάμεσα στα δεκάδες παρακλάδια της Μίας και Μεγαλύτερης Μυστικής Οργάνωσης και του αρχηγού της, του περιβόητου “Μεγάλου”, που κανείς δεν έχει δει το πρόσωπό του. Κι όμως, πόσο ξέγνοιαστα και ηλιόλουστα έμοιαζαν όλα εκείνο το καλοκαίρι στη Φλωρεντία…

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά