“ΧΑΞΑΝ” της Φράνσης Παπουτσάκη (Τελευταίο Μέρος)

by Φράνση Παπουτσάκη

Κατέβασε τον Εσταυρωμένο από το τίμιο ξύλο Του. Τύλιξε με σεβασμό το ταλαιπωρημένο από τους ανθρώπους σώμα Του σ’ ένα πορφυρό βελούδινο ύφασμα και το έκρυψε, αφού αφαίρεσε με ευλάβεια το ακάνθινο στεφάνι. Ο Αρχιερέας Τόμας κείτονταν στο πάτωμα με το πρόσωπο πρησμένο και ματωμένο. Τα χτυπήματά της είχαν θρυμματίσει κάθε δόντι, είχαν σπάσει κάθε οστό του κρανίου του και είχαν λιανίσει το σκελετό και τη ράχη του. Η Τζάσμπιελ έγειρε τον Σταυρό στην πλάτη της και τον κουβάλησε μέχρι το προαύλιο της Εκκλησίας. Τον ακούμπησε κάτω κι έσυρε δίπλα του σαν σακί το καλοταϊσμένο σώμα του Αρχιερέα.

«Πολύ βαρύς δεν είσαι για τόση νηστεία και προσευχή; Φαίνεται πως η διακονία σου έφερε μεγάλα κέρδη».

Αυτός ικέτευσε με μια κλαμένη λέξη για έλεος, αλλά η μόνη απάντηση που έλαβε από την Τζάσμπιελ ήταν το ειρωνικό της γέλιο. Τον ξάπλωσε πάνω στον Σταυρό και του κάρφωσε με τεράστια καρφιά τα χέρια και τα πόδια, χωρίς να του επιτρέψει να χάσει ούτε για ένα λεπτό τις αισθήσεις του. Ύψωσε τον Σταυρό χώνοντας τον βαθιά μέσα στη γη. Η διαλυμένη του ραχοκοκαλιά συνθλίφτηκε από το βάρος και το σαγόνι του αρχιερέα έπεσε με λυγμούς στο λαιμό του χύνοντας όλο το αίμα που δεν μπορούσε να καταπιεί. Προσπαθούσε να μιλήσει για να ζητήσει κάτι, ενώ τα δάκρυά του άνοιγαν αυλάκια στα ματωμένα μάγουλά του.

«Δεν θα έχεις καμία τελευταία επιθυμία πριν πεθάνεις˙ είναι παραπάνω από αργά για μετάνοια και συγχώρεση. Μην σπαταλάς άδικα τις τελευταίες σου ανάσες. Προσευχήσου μονάχα να είσαι τόσο τυχερός ώστε να καταλήξεις στην Κόλαση».

Τον παράτησε εκεί για να σβήσει η σάπια του φύτρα έξω από το ναό του Θεού που είχε μετατρέψει σε άνδρο ακολασίας. Μπήκε πάλι μέσα στην εκκλησία. Το σώμα της Αθώας Μάρθας ήταν νεκρό, όμως το πνεύμα της ζούσε ακόμη.

«Η αθωότητά σου δεν έπεισε τον Θεό να σε ελεήσει. Ούτε ο Αρχιερέας Τόμας σε βοήθησε, φτωχή μου Μάρθα. Δεν άπλωσε καν το χέρι του να σε αγγίξει. Αναρωτιέμαι αν σου έλειψαν τα σιχαμένα χάδια του κάτω από τη φούστα σου, όση ώρα σπαρταράς και χαροπαλεύεις», της ψιθύρισε στο αυτί απολαμβάνοντας κάθε λέξη. Την έσυρε μέχρι τον μικρό λόφο δίπλα στο ποτάμι και την κρέμασε στη συκιά της κορυφής, αφού βεβαιώθηκε πως το κλαδί ήταν γερό και δεν θα την πρόδιδε σπάζοντας. Ο ήχος τού αυχένα που τσακίστηκε της θύμισε τον ήχο του καρυδότσουφλου όταν ράγιζε ανάμεσα στις παλάμες της. Έμεινε για να δει το πόδι της κρεμασμένης να τινάζεται άτονα, μέχρι που ξεψύχησε.

Η φωτιά πετάχτηκε από τα χέρια της Τζάσμπιελ σε κάθε σπίτι του Μέριν. Η εκκλησία έμεινε περικυκλωμένη από τις φλόγες περιμένοντας τη σειρά της. Καβάλησε το σκουπόξυλό της για να φύγει. Η ενοχή που μύριζε νυχτολούλουδο της έκοψε τη φόρα. Κάτι χρωστούσε στον Σάιμον. Κάτι έπρεπε να του δώσει πριν φύγει, αλλά δεν ήξερε τι ήταν αυτό. Κάτι όφειλε να του πει, όμως δεν είχε ιδέα τι μπορεί να είχαν να πουν οι δυο τους. Θα έφευγε για πάντα χωρίς να τον ξαναδεί, χωρίς να μάθει τι ήταν αυτό το κάτι που της τριβέλιζε μάταια το μυαλό για να βγει. Η βιασύνη της για φυγή από αυτό τον καταραμένο τόπο, την έβγαλε από τις σκέψεις και την έδιωξε ασυγκράτητα πριν προλάβει να βρει την απάντηση. Βούτηξε το ημίψηλο τριγωνικό καπέλο από το πτώμα ενός προσκυνητή χωρικού και το φόρεσε στο δικό της κεφάλι πριν πετάξει.

Αφήνοντας πίσω της το Μέριν, στην κορυφή μιας λεύκας, στο τελευταίο κλαδί, είδε σκαρφαλωμένη τη γκρίζα της γάτα. Την αποχαιρέτησε με μιαν υπόκλιση, όμως εκείνη την αγνόησε και φάνηκε πως ήθελε να την ακολουθήσει. Συνεννοήθηκαν με το βλέμμα, στη δική τους αμίλητη γλώσσα, πως δεν υπήρχε περίπτωση. Περνώντας από μπροστά της, η γάτα πήδηξε και γαντζώθηκε στην ουρά της σκούπας κι η Τζάσμπιελ την άφησε να βολευτεί εκεί, τουλάχιστον για λίγο.

Ανυψώθηκε στους αιθέρες. Από τον νυχτερινό ορίζοντα ανέτειλε μια τεράστια φούσκα σε σχήμα αυγού. Στο κέντρο της φώλιαζε ένας ανθρωπόμορφος τράγος με δυο μαύρα κέρατα στο άτριχο, γυαλιστερό κεφάλι του. Της πρόσφερε στοργικά και φιλόξενα την κολασμένη αγκαλιά του για να την υποδεχτεί και να την καλωσορίσει στο νέο της Βασίλειο.

«Ποιος σε χρειάζεται εσένα;» σκέφτηκε προσπερνώντας τον με ταχύτητα, ενώ μια μεγάλη μαύρη κρεατοελιά φύτρωνε στην πανέμορφη μύτη της και μια κατάμαυρη νυχτερίδα πετούσε τσιρίζοντας στο πλάι της.

Κεφάλαιο 3ο: Η ΠΥΡΑ

“No one burns me. No one fucking touches me. So don’t try”

Phaedra’s Love – Sarah Kane

Ένας λύκος με αίμα στα δόντια και μια πηγμένη πληγή στην πλάτη, γρύλιζε αγριεμένος στον περαστικό διαβάτη που παραπατώντας διέσχιζε τα χώματα της σφαγής. Η αγέλη τρεφόταν με τα απομεινάρια των ανθρώπων, ενώ το αίμα τους, ζεστό ακόμη, άχνιζε μέσα στην παγωνιά και την υγρασία του τελευταίου σκοταδιού πριν ανατείλει ο ήλιος. Τα κοράκια καθισμένα στα αποκαΐδια του φαντάσματος του Μέριν δεν τολμούσαν να πλησιάσουν, και περίμεναν τη σειρά τους κρώζοντας, ώσπου να έρθει η ώρα να τραφούν με τα αποφάγια των λύκων. Ο περαστικός προχώρησε στον δρόμο του πατώντας πάνω στις καμένες σάρκες και τα κρανία, περνώντας ανάμεσα από τους λύκους οι οποίοι, χορτασμένοι από το συμπόσιο που τους είχε στήσει η Μάγισσα, δεν ενδιαφέρονταν για το δικό του κρέας. Λίγο πριν ξημερώσει ούρλιαξαν όλοι μαζί, αποχαιρετώντας την Κυρά τους.

Ο Σάιμον σαν υπνωτισμένος, αφήνοντας στο μονοπάτι ματωμένες πατημασιές, ακολουθούσε τον Αυλό που τον οδηγούσε κατευθείαν στην καρδιά του Νεκρού Δάσους, στην κρυφή και μυστική κατοικία της οντότητας που λάτρευε η Σύναξη. Λίγο πριν χωθεί  ανάμεσα στα δέντρα, η μουσική που τον καλούσε έγινε εκκωφαντική, και την ίδια στιγμή ένιωσε ένα κομμάτι της ψυχής του να ξεκολλάει με οδύνη και να χάνεται. Kατάλαβε πως η Τζάσμπιελ είχε πετάξει μακριά, πως είχε γλιτώσει. Φαντάστηκε την εικόνα της να ανυψώνεται προς τ’ αστέρια και χαμογέλασε βουρκωμένος. Θα τη λάτρευε για πάντα, ακόμη κι από την αντίπερα όχθη του Άδη. Θα τη λάτρευε και θα την περίμενε. Τα φύλλα θρόισαν από τον άνεμο που βγήκε από το δάσος μαζί με τη φωνή της οντότητας που καλούσε τον Σάιμον συμβαδίζοντας με τον ρυθμό της μελωδίας. Η ψυχή του μαύρισε και τα σπλάχνα του φούσκωσαν ξανά από μαύρη χολή. Χωρίς δισταγμό, αφού δεν υπήρχε τίποτα πια να τον δένει με τον κόσμο που εγκατέλειπε, έκανε το επόμενο και τελευταίο ανθρώπινο βήμα για ν’ ανακαλύψει την πηγή της μουσικής που τον είχε γοητεύσει.

Ο Σάιμον εξαφανίστηκε.

Το απόλυτο σκοτάδι τον κατάπιε.

Ο αυλός δεν ηχούσε πια.

Η Τζάσμπιελ αποφάσισε να ταξιδέψει μέχρι τη θάλασσα πετώντας αχόρταγα πάνω από τα κύματα, ανακαλύπτοντας κάθε όχθη.

«Τι λες κι εσύ, Κατερίνα;» ρώτησε τη γάτα που είχε κουρνιάσει στο πίσω μέρος του σκουπόξυλου με τα νύχια γαντζωμένα στο άχυρο, αδιαφορώντας για το όνομα που είχε αποφασίσει να της δώσει χωρίς να τη ρωτήσει.

Ταξίδευαν νύχτες ολόκληρες, ώσπου βρήκαν την ακτή όπου τελείωνε ο Νέος Κόσμος. Αυτός ο κόσμος με τις εκκλησίες και τα δικαστήρια, που φυλάκιζε Μάγισσες για να τις εμποδίσει να είναι ελεύθερες, να τις αποτρέψει από το ν’ αναστατώνουν την Τάξη που προσπαθούσαν να στήσουν οι άνθρωποι, χώνοντας πασσάλους στη γη και καίγοντάς τες πάνω τους. Η Τζάσμπιελ ήθελε να ρουφήξει με τα ρουθούνια της όλη τη μυρωδιά της θάλασσας. Η Κατερίνα αγρίεψε πάνω από το μαύρο, σκοτεινό νερό και οι γκρίζες της τρίχες σηκώθηκαν έτοιμες να ξεριζωθούν. Το γεμισμένο φεγγάρι τούς είχε ρίξει τον ασημένιο δρόμο του και τα άστρα έλαμπαν όπως ποτέ πριν. Ό,τι την έδενε με τη στεριά κόπηκε σαν κλωστή που σπάει, εκτός από την ανάμνηση του νυχτολούλουδου που τώρα πια δεν κουβαλούσε ενοχή αλλά θλίψη. Μια Μάγισσα δεν έπρεπε ποτέ να νιώθει θλιμμένη, όμως αισθανόταν ακόμη πως χρωστάει κάτι στον Σάιμον. Έβαλε το πρόσωπό της ανάμεσα στα χέρια και κρέμασε τα πόδια της πάνω από το νερό, κουνώντας τα σαν παιδί. Είδε το πρόσωπό του να καθρεφτίζεται στο νερό αντί για το δικό της. Έβγαλε το Κλειδί από το πουγκί της και το πέταξε στη θάλασσα, διαλύοντας την αντανάκλαση της ανάμνησής του και βυθίζοντας την εικόνα του στην άβυσσο.

«Σ’ ευχαριστώ». Η Τζάσμπιελ δεν θα καιγόταν ποτέ.

 “ Red the unraveled rose sings in your hair:
Blood springs eternal if the heart be burning. Proud you halt upon the spiral stair”

To Eva Descending the Stair – Sylvia Plath

-ΤΕΛΟΣ-

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά