Beer-o-Quest: 11. Ο Βάρδος

by Χρήστος Κεσκίνης

Ι

«Θέλω κι άλλη μπύρα!» ακούστηκε μια φωνή στην απόλυτη σιωπή και ενώ όλοι κρατούσαν τις ανάσες τους. Ήταν ο Νάνος που παρά την αγωνία του, σκεφτόταν ήδη την επερχόμενη μάχη. Δίπλα του ο Βάρδος ξέσπασε σε γέλια. «Ήρθε ο καιρός να δείξουμε σε αυτούς τους ασχημομούρηδες από τι είμαστε φτιαγμένοι. Όμως πρώτα ας πιούμε μια μπύρα. Μπορεί να είναι η τελευταία μας!» συνέχισε ο Νάνος.

«Αν σου κόψουν το κεφάλι, θα δουν πως το μόνο που υπάρχει εκεί μέσα είναι μπύρα! Να από τι είσαι φτιαγμένος!»,  είπε εκνευρισμένος ο Μάγος. «Πάρε την δική μου και σταμάτα να μιλάς! Γιατί αλλιώς θα είναι όντως η τελευταία σου!»

Ο Νάνος άρπαξε την μπύρα και άρχισε να πίνει λαίμαργα. Εκείνη την στιγμή ο Αυτοκράτορας  ανακοίνωσε:

«Ανάμεσά σας βρίσκεται ο γιος μου! Κανένας εκτός από εμένα δεν ήξερε την ταυτότητά του. Ούτε καν ο ίδιος! Η μητέρα του, μια πανέμορφη χωριατοπούλα, του είπε πως ο πατέρας του είχε πεθάνει λίγο πριν γεννηθεί. Έπρεπε να κρατήσω κρυφή την ταυτότητά του ακόμη και από τον ίδιο για να τον προφυλάξω. Μα πάντα παρακολουθούσα την ζωή του και πλέον ξέρω πως έχει γίνει ένας δίκαιος άντρας. Ένας άντρας έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες όλης της αυτοκρατορίας. Ο γιος μου είναι σε όλους σας γνωστός σαν Φιλίπ ο Βάρδος!»

«Αρκετά ποτήρια μπύρας έπεσαν στο πάτωμα εκείνη την στιγμή. «Ο ΒΑΡΔΟΣ;!» είπαν με ένα στόμα σχεδόν όλοι οι παραβρισκόμενοι.

«Το ήξερες;» ρώτησε το Ξωτικό στον Μάγο που έδειξε να μην ξαφνιάζεται.  «Γι αυτό πήγαμε στην Μάγισσα;»

«Το υποψιαζόμουν  εδώ και καιρό. Ήλπιζα πως δε θα χρειαστεί να το μάθουμε παρά μόνο μετά από πολύ καιρό.  Όμως, η προφητεία είναι ξεκάθαρη: Στην επόμενη μάχη, ο Αυτοκράτορας θα πεθάνει. Ο γιος του θα μας οδηγήσει στην νίκη, όταν θα έχουμε φτάσει στα πρόθυρα του αφανισμού! Έπρεπε να δράσω γρήγορα! Τα Ορκς έφτασαν στα τείχη μας και δεν υπήρχε περιθώριο να σας εξηγήσω. Η Μάγισσα μου επιβεβαίωσε αυτό που φοβόμουν».

«Και αν φυγαδεύσουμε τον Αυτοκράτορα; Αν τον πάμε σε ασφαλές μέρος;», ρώτησε ο Βάρβαρος που βρισκόταν δίπλα τους.

«Θα το κάνουμε! Ελπίζουμε πως η προφητεία αναφέρεται σε άλλη μάχη, σε άλλη εποχή. Μα δεν γινόταν να αγνοήσω τα σημάδια που έβλεπα. Και ο Βάρδος ήρθε να επιβεβαιώσει και το τελευταίο», είπε χαμηλόφωνα ο Μάγος, για να συμπληρώσει δυνατότερα. «Εμείς οι τέσσερις θα πάρουμε τον αυτοκράτορα και τον Βάρδο… εεεε… τον πρίγκιπα εννοώ και θα τους φυγαδεύσουμε από μια υπόγεια σήραγγα. Ελπίζουμε ο στρατός μας να κρατήσει μέχρι να επιστρέψουμε με ενισχύσεις σε μία με δύο μέρες».

Ο Αυτοκράτορας επιβεβαίωσε τις εντολές και έφυγε μαζί τους. Πράγματι, τα λόγια του Μάγου έγιναν πραγματικότητα τις επόμενες κιόλας στιγμές. Οι τέσσερις Ήρωες, γύρω από το βασιλικό τους φορτίο, χάθηκαν αμέσως σε ένα άνοιγμα δίπλα στον χρυσό θρόνο. Πίσω στην αίθουσα, όλοι έμειναν με ανοιχτό το στόμα, μέχρι που την κατάσταση πήρε στα χέρια του ο στρατηγός Άνταγον. Μπορεί να μην είχε ενημερωθεί για τίποτα σχεδόν από όλα αυτά, μα η εμπειρία του από εκατοντάδες μάχες τον είχε διδάξει πως ένας στρατός που δεν έχει αρχηγό, είναι καταδικασμένος σε ήττα.

«Ακούσατε τις διαταγές του Αυτοκράτορα.  Όλοι στις θέσεις σας. Ετοιμαστείτε για την επίθεση…»

ΙΙ

«Από εδώ Αυτοκράτορα. Προσεκτικά…». Η μόνη φωνή που ακουγόταν ήταν του Μάγου, που σε αυτές τις δύσκολες ώρες είχε πάρει την πρωτοβουλία να ηγηθεί. Το σκοτάδι είχε πυκνώσει και όλοι τους ήξεραν πως τα πάντα κρέμονταν από μία κλωστή. Ήξεραν πως τα Ορκς ήταν πλάσματα που δεν αγαπούσαν το φώς του ήλιου και θα έκαναν τις επιθέσεις τους την νύχτα. Στην καλύτερη περίπτωση, οι αμυνόμενοι θα κατάφερναν να τους συγκρατήσουν για δύο μερόνυχτα. Έπρεπε να βιαστούνε.

Το Ξωτικό σταμάτησε απότομα και έκανε νόημα στους άλλους να σταθούν. Η οξυμένη του ακοή είχε συλλάβει κάποια ελαφρά συρσίματα ποδιών μπροστά τους.  «Γκόμπλινς» είπε! «Και μάλιστα αρκετά!».

«Επιτέλους! Το τσεκούρι μου είχε αρχίζει να σκουριάζει μετά από τόσο καιρό», αποκρίθηκε ο Νάνος.

«Και το μυαλό σου το ίδιο, από την πολύ μπύρα!» απάντησε ο Μάγος. «Αυτό δεν είναι καθόλου καλό. Σημαίνει πως βρήκαν το κρυφό πέρασμα. Πρέπει να τους κρατήσουμε αλλιώς θα φτάσουν στην πόλη από εδώ. Βάρβαρε, πρόσεχε τον Αυτοκράτορα και τον πρίγκιπα. Μη τους χάσεις από τα μάτια σου! Και αν χρειαστεί, πέθανε για να τους σώσεις! ΜΟΝΟ αυτοί έχουν σημασία τώρα. Νάνε, μαζί μου. Πρέπει να τους κρατήσουμε. Ξωτικό, πέρνα ανάμεσά τους και φέρε βοήθεια. Τα πάντα βασίζονται σε αυτό».

Ο Βάρδος έκανε ένα βήμα μπροστά. «Άσε με να πάω με το Ξωτικό. Ξέρω καλύτερα τα κατατόπια. Και μπορώ να προστατεύσω τον εαυτό μου».  Ο Μάγος τον κοίταξε στα μάτια. «Ας είναι…» είπε. «Ίσως έτσι υπάρχουν περισσότερες ελπίδες να σωθούμε. Να προσέχετε!»

ΙΙΙ

Μόλις σκοτείνιασε, χιλιάδες Ορκς πλησίασαν τα τείχη. Ο στρατηγός Άνταγον βρισκόταν στις επάλξεις και έδινε διαταγές. Είχε οργανώσει την άμυνα στην εντέλεια, παρά τον λιγοστό χρόνο που είχε στην διάθεσή του. Όμως, αυτό που αντίκρισε στον απέναντι στρατό του έκοψε πολλές από τις ελπίδες που είχε για νίκη.

«Έχουν μαζί τους Τρολ και Γίγαντες των βουνών! Να σημαδεύετε τα μάτια τους. Αν τυφλωθούν είναι πιο επικίνδυνοι για αυτούς παρά για εμάς.» Το βέλος του, γεμάτο δηλητήριο έφυγε με ταχύτητα από το τόξο του και πέτυχε τον κοντινότερο Γίγαντα στο δεξί μάτι. Αμέσως, εκατοντάδες βέλη, χτύπησαν σαν ένα. Όλα βρήκαν στόχο και πολλοί Γίγαντες ούρλιαξαν τυφλωμένοι. Το πρώτο χτύπημα ήταν των αμυνόμενων και είχε πετύχει. Μα οι επιτιθέμενοι είχαν πλεονέκτημα λόγω του αριθμού τους. Παρά τα πετυχημένα χτυπήματα των τοξοτών, σύντομα είχαν φτάσει στην πύλη και άπλωναν τις σκάλες για να σκαρφαλώσουν στα τείχη.

«Στρατιώτες, μαζί μου! Δεν πρέπει να αφήσουμε ρήγμα στην πύλη». Ήταν και πάλι ο Άνταγον, που πολεμούσε σαν ταύρος. «Για τον Αυτοκράτορα! Για την Πατρίδα!»

Παρά τις μεγάλες απώλειες, μετά από ώρες πολιορκίας, τα Ορκς υποχωρούσαν, έχοντας αφήσει εκατοντάδες νεκρούς. Οι μισοί από αυτούς ήταν Τρολ και Γίγαντες.

IV

Είχαν περάσει αρκετές ώρες κι ας του φαινόταν μέρες! Ο Νάνος είχε κουραστεί να θερίζει Γκόμπλινς με το τσεκούρι του. Δεν ήταν καλοί μαχητές, ούτε άξιοι αντίπαλοι, μα ο αριθμός τους ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο. Δίπλα στον Νάνο, ο Μάγος έστελνε κύματα φωτιάς στους αντιπάλους τους, όμως  τα ξόρκια τον είχαν εξαντλήσει και η μαγική του δύναμη έφτανε στο ναδίρ της.

«Δεν ξέρω πόσο ακόμη θα αντέξω, Μάγε. Πάντως ομολογώ πως χάρηκα που σε γνώρισα!», είπε ο Νάνος αποκεφαλίζοντας δύο ακόμη αντιπάλους του με ένα μόλις χτύπημα.  «Αν έχεις κάποιο τελευταίο ξόρκι κρυμμένο  στο μανίκι, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να το κάνεις».

«Η αλήθεια είναι πως έχω οριακά δύναμη για ένα ακόμη. Δεν ξέρω τι θα καταφέρω, μα πρέπει να υποχωρήσουμε και να βρούμε τον Βάρβαρο και τον Αυτοκράτορα». Αν είναι ζωντανοί, σκέφτηκε, μα δεν το είπε δυνατά. Η ελπίδα κρεμόταν από μία κλωστή και φοβόταν πως ίσως προκαλούσε την καταστροφή και μόνο ξεστομίζοντάς το.

Οπισθοχώρησαν πολεμώντας και σκοτώνοντας. Σύντομα είδαν τον Βάρβαρο να πολεμάει με δεκάδες Γκόμπλινς και να προστατεύει τον Αυτοκράτορα με το τεράστιο σώμα του. Έτρεχαν προς το μέρος του. Ο Μάγος πήρε τον Αυτοκράτορα στα χέρια του και έφυγε τρέχοντας προς την πόλη. «Τρέξτε μόλις σας πω!» είπε. Νάνος και Βάρβαρος, με τέλεια εναρμονισμένες κινήσεις οπισθοχωρούσαν πολεμώντας.

«ΤΩΡΑ!» φώναξε ο Μάγος. Ελπίζοντας πως οι σύντροφοι του ήξεραν τι να κάνουν, χωρίς καν να  τους βλέπει, άπλωσε τα χέρια του και μία τεράστια μπάλα φωτιάς έφυγε προς τον απέναντι τοίχο. Αμέσως αυτός γκρεμίστηκε και πλάκωσε τους αντιπάλους τους θάβοντάς τους κάτω από τόνους πέτρας και χώματος.

«Τώρα δεν υπάρχει διαφυγή. Μόνο νίκη!» είπε και έτρεξε και αυτός προς την πόλη. Όταν έφτασε στην αίθουσα του θρόνου, είδε τον Νάνο, και τον Βάρβαρο να τον περιμένουν. Στα πόδια τους πεσμένος και πληγωμένος, βρισκόταν ο Αυτοκράτορας.

«Πάρτε τον! Κανένας δεν πρέπει να τον δει σε αυτή την κατάσταση!» είπε ο Μάγος.

V

Και πάλι νύχτα. Όλοι ήξεραν πως αυτή πιθανότατα θα ήταν και η τελευταία τους. Τα Ορκς είχαν αρχίσει και πάλι να τους πλησιάζουν. Είχαν καταφέρει να τους απωθήσουν την πρώτη φορά, μα δεν πίστευαν πως μπορούσαν να τα καταφέρουν ξανά.

Όλα ξεκίνησαν και πάλι με βέλη εκατέρωθεν. Όταν τα Ορκς έφτασαν στα τείχη, το καυτό λάδι τους υποδέχτηκε. Μα και πάλι αυτά σκαρφάλωναν κατά κύματα. Η μάχη πλέον ήταν σώμα με σώμα. Θάνατος μύριζε παντού. Ο Μάγος προσπαθούσε να βοηθήσει τον Αυτοκράτορα και έβλεπε τα πάντα από το παράθυρο στο παλάτι. Ο Νάνος και ο Βάρβαρος πολεμούσαν μανιασμένα στην πύλη. Εκείνοι ήταν ο λόγος που αυτή δεν είχε πέσει ακόμη. Είδε το βέλος να πλησιάζει τον Βάρβαρο. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Παρόλα αυτά ούρλιαξε, λες και θα το έκανε να αλλάξει πορεία. Είδε τα υπόλοιπα σαν σε όνειρο. Ο Βάρβαρος έπεσε στα γόνατα. Ο Νάνος τον άρπαξε και τον κουβάλησε προς το εσωτερικό τείχος. Οι εχθροί εκπόρθησαν την πύλη.

Οι ελπίδες έμοιαζαν χαμένες για τον Αυτοκράτορα και την πόλη του. Ελάχιστοι ήταν πλέον αυτοί που πολεμούσαν για να νικήσουν.

«Λυπάμαι Άρχοντά μου», είπε ο Άνταγον πολεμώντας στην πρώτη γραμμή. «Σας απογοήτευσα!» Μαχόταν επί δύο μέρες και, όταν η μάχη κόπαζε, βοηθούσε όπου τον χρειάζονταν οι πολεμιστές του σαν αρχηγός του στρατεύματος. Αν δεν ήταν αυτός, η πόλη θα είχε πέσει ήδη από τις πρώτες ώρες. Τώρα όμως, είχε φτάσει η ώρα να ξεκουραστεί.

Πήδηξε πάνω σε μία σκάλα που κάποια Ορκς είχαν στερεώσει στο εσωτερικό τείχος. Θα πέθαινε, μα θα έπαιρνε μερικούς μαζί του στον κάτω κόσμο. Στριφογύρισε την πολεμική του σφύρα πάνω από το κεφάλι του και χτύπησε με αυτήν τον πιο κοντινό του αντίπαλο. Ένοιωσε ένα χτύπημα στο κεφάλι και κόντεψε να λιποθυμήσει, στάθηκε όμως και πάλι στα πόδια του, χτυπώντας έναν ακόμη Ορκ. Κάπου στο μυαλό του θυμήθηκε όταν, παιδί ακόμη, τον φώναζε η μητέρα του να σταματήσει το παιχνίδι πριν χτυπήσει. Συχνά τον καλούσε κοντά της φυσώντας μία σφυρίχτρα.  Στα αυτιά του άκουσε αυτήν την σφυρίχτρα. Η νεκρή μητέρα του τον καλούσε και πάλι κοντά της.

VI

Ο Βάρβαρος ξύπνησε μετά από δύο ημέρες!

«Η Βαλέρια; Είναι καλά;» ρώτησε αμέσως τον Μάγο.

«Καλύτερα από εσένα. Βοηθάει με τους τραυματίες. Θα περάσει αργότερα».

Δίπλα του ανάρρωνε ο Αυτοκράτορας και ο Βάρδος κοιμόταν στα πόδια του πατέρα του.

«Του χρωστάς την ζωή σου. Πρόλαβαν την τελευταία στιγμή. Η προφητεία βγήκε αληθινή, καθώς ήρθαν με χίλιους πολεμιστές όταν όλα έδειχναν χαμένα. Έπεσαν πάνω στα Ορκς σαν την σφύρα στο αμόνι. Δεν τους  άφησαν κανένα περιθώριο, ούτε καν να υποχωρήσουν. Το Ξωτικό και ο Βάρδος – για εμένα θα είναι πάντα ο Βάρδος -μας έσωσαν. Θα γλείφουμε τις πληγές μας για μήνες, μα καταφέραμε να σωθούμε. Έπρεπε να τον δεις να ψέλνει ένα παιάνα παίζοντας το λαούτο του. Στα Έπη που θα γραφτούν για αυτήν την μάχη θα λένε πως  έδιωξε τους εχθρούς με αυτό το τραγούδι, δίνοντας δύναμη στους πολεμιστές μας εκεί που πριν δεβ είχαν καμία ελπίδα. Και όσο ζω θα το επιβεβαιώνω, ακόμη και αν χρειαστεί να ορκιστώ στην ζωή μου!».

«Καλά… Πρέπει να ήταν εντυπωσιακό. Μπορώ να πιω μία μπύρα τώρα;»

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά