Comic review: “The Killing Joke” (Το Φονικό Αστείο)

by Χρήστος Καραντωνίου

Μέσα στη δεκαετία του ’80, o Allan Moore έγραψε πολλά σενάρια για την DC comics, πριν πικραθεί μαζί της και διακόψει κάθε συνεργασία. Μια από τις πιο διάσημες ιστορίες του είναι το The killing jokeτο φονικό αστείο, σε σχέδιο του Brian Bolland.

Σε αυτή την ιστορία, ο Joker το σκάει γι’ ακόμα μια φορά από το άσυλο Άρκαμ και ο Batman προσπαθεί να τον φέρει πίσω, ενώ παράλληλα βλέπουμε στιγμιότυπα από το παρελθόν του Joker, όταν ήταν ένας αποτυχημένος κωμικός και οικογενειάρχης, ο οποίος, μετά από μια άσχημη μέρα, μετατράπηκε σ’ έναν από τους πιο διάσημους και εμβληματικούς κακούς όλων των εποχών!

Η ιστορία είναι αυτοτελής και σχετικά ανεξάρτητη· ωστόσο, η επίδρασή της φάνηκε σε μελλοντικές ιστορίες της DC, όπως στη δημιουργία της Oracle. Επίσης, το παρελθόν του Joker είναι μια πιθανότητα, όχι κάτι το βέβαιο, όπως λέει και ο ίδιος μέσα στο κόμικ: «αν είναι να έχω παρελθόν, προτιμώ να έχω πολλαπλές επιλογές».

Τα σχέδια του Brian Bolland είναι αξιοπρεπέστατα, με αρκετές εντυπωσιακές και ανατριχιαστικές στιγμές, ενώ στην αναθεωρημένη έκδοση του 2008 έκανε κάτι πολύ ενδιαφέρον με τα χρώματά του: όλες οι σκηνές του παρελθόντος είναι ασπρόμαυρες, εκτός από μερικές κόκκινες λεπτομέρειες, μέχρι τη σελίδα της μεταμόρφωσης σε Joker, όπου η σελίδα γεμίζει με χρώμα και γέλιο.

Η ιστορία δεν είναι αψεγάδιαστη. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά της είναι η παρουσία της Barbara Gordon, η οποία υπάρχει στο βιβλίο μόνο και μόνο για να… πώς το λένε στα ελληνικά; Α, ναι! Get fridged, να παραγκωνισθεί, δηλαδή, για να εξελιχθεί εξαιτίας της απουσίας της ένας άλλος, αρσενικός, χαρακτήρας.

Ένας από τους μεγαλύτερους επικριτές της, μάλιστα, είναι ο ίδιος ο Allan Moore. Δεν βλέπει θετικά ούτε την ίδια την ιστορία, ούτε και την επιρροή που είχε στα κόμικς γενικότερα. Όλες του οι παρατηρήσεις είναι δίκαιες και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να στερήσει τη γνώμη κάποιου δημιουργού πάνω στο ίδιο του το έργο.

Αλλά αν κοιτάξουμε το κόμικ μεμονωμένα, μπορούμε ν’ απαρνηθούμε όλα τα θετικά του; Η γνώμη του Alan Moore αλλάζει τον αριστοτεχνικό τρόπο που εναλλάσσονται οι σελίδες μεταξύ παρόντος και παρελθόντος; Οι διάλογοι, που αν και συχνά μπορούν να χαρακτηριστούν μελό, θα πάψουν να είναι καλογραμμένοι κι έξυπνοι; Θα μπορούσε να έχει τόσο έντονη επιρροή μια κακή ιστορία;

Για εμένα, η απάντηση είναι ξεκάθαρα”όχι”. Σίγουρα οι δημιουργοί μπορούν να έχουν όποια άποψη θέλουν, ούτε και ο Kurt Cobain εκτιμούσε το «Smells like teen spirit», τι σημαίνει, όμως, αυτό για τη πραγματική του αξία; Το συμπέρασμα που θέλω να βγάλω τόση ώρα είναι αυτό: σκάσε, Alan Moore, δεν ξέρεις τι σου γίνεται, είσαι σπουδαίος!

προτεινουμε επίσης

Leave a Comment

* Χρησιμοποιώντας αυτή τη φόρμα συμφωνείτε με την αποθήκευση των στοιχείων και δεδομένων σας στη βάση του ιστότοπου για στατιστικές αναλύσεις.

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά