Συνέχεια της αναδρομής στα concept albums και πάμε να δούμε τι ιστορίες ακόμη μας επιφυλάσσει η metal σκηνή. Buckle up!

Δείτε ΕΔΩ το Μέρος Α’.

Opeth – My Arms, Your Hearse (1998)

To 1998, πριν αποκτήσουν τόσο mainstream επιτυχία στο metal κόσμο, οι  Opeth κυκλοφόρησαν το πρώτο τους concept album. Το My Arms, Your Hearse είναι μια ιστορία γεμάτη θάνατο, θλίψη και μελαγχολία. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες δύο κυκλοφορίες τους, τα τραγούδια σε αυτό το δίσκο διαρκούν δέκα λεπτά ή λιγότερο, τα οποία είναι πολύ μικρά για τα μέχρι τότε δεδομένα των Opeth. Ο δίσκος μιλάει για έναν άντρα ο οποίος πεθαίνει και γίνεται φάντασμα. Το κομμάτια προσφέρουν μια σουρεαλιστική και αιθέρια μουσική, εκφράζοντας έτσι την δυστυχία και την άρνηση για το θάνατο. Η ιστορία προχωράει αποκαλύπτοντάς μας πως το φάντασμα είναι μια περιπλανώμενη ψυχή η οποία δε μπορεί να περάσει στην επόμενη ζωή λόγω της γυναίκας που αγαπάει στη γη. Τα τραγούδια μιλάνε για την εσωτερική αναταραχή του φαντάσματος και για την τεράστια θλίψη και αδυναμία της αγαπημένης του να διαχειριστεί τον θάνατό του και το πένθος. Περισσότερο από μια συλλογή ξεχωριστών τραγουδιών, το My Arms, Your Hearse  μοιάζει να είναι μια ενιαία μουσική οντότητα.

Blind Guardian – ‘Nightfall in Middle-Earth’ (1998)

Τα έργα του  J. R. R. Tolkien’s όπως έχουμε ξαναπεί έχουν μεγάλο επιρροή στο metal, αλλά περισσότερο στο power metal. To 1998, οι Blind Guardian ανέλαβαν το δύσκολο έργο να δημιουργήσουν ένα concept album βασισμένο στο Silmarillion, όπου αποτελείτο από πέντε μέρη  τα οποία κατέγραφαν τον κόσμο του Eä και όλους τους τόπους που περιέχονταν σε αυτόν. Το Silmarillion περιγράψει σχεδόν τα πάντα προκειμένου να δώσει στον αναγνώστη κόσμο στον οποίο διαδραματίζονται τα  ‘The Hobbit’ και ‘The Lord of the Rings’. Οι Blind Guardian πρόσθεσαν αφηγήσεις ανάμεσα στα τραγούδια για να βοηθήσουν τους ακροατές να καταλάβουν καλύτερα την ιστορία.

Opeth – ‘Still Life’ (1999)

Και ερχόμαστε σε ένα από τα αγαπημένα μου. Οι progressive death metal πρωτοπόροι Opeth ανέβασαν την μουσική τους σε άλλο επίπεδο με το ‘Still Life,’ το δεύτερο και πλέον concept album τους. Ένας άντρας εκτοπίζεται από την πόλη του, λόγω των διαφορετικών πιστεύω του με όλους τους υπόλοιπους, αλλά επιστρέφει μετά από αρκετά χρόνια εξορίας στη Melinda, την γυναίκα που αγαπάει. Αυτή έχει παντρευτεί με  άλλον άντρα αλλά τελικά επιστρέφει σε αυτόν. Η Melinda σκοτώνεται γι’ αυτό που έκανε, και μέσα σε ένα δολοφονικό μίσος, ο εξόριστος άντρας σκοτώνει πολλούς από τους χωρικούς. Τελικά οι συγχωριανοί του τον πιάνουν και τον κρεμούν αλλά αυτός νιώθει την παρουσία της Melinda γύρω του λίγο πριν χαθεί για πάντα.

Dream Theater, ‘Metropolis Pt 2: Scenes From a Memory’ (1999)

Επίσης αγαπημένο μου. Μετά από ατελείωτα παρακάλια των αναγνωστών τους να γράψουν την συνέχεια του τραγουδιού  Metropolis, από το  Pt. 1 Images and Words οι Dream Theater  δούλεψαν μυστικά επάνω σε αυτό το οποίο θα γινόταν ένα από τους πιο μνημειώδεις δίσκους τους. Το ‘Metropolis, Pt. 2: Scenes From a Memory’ είναι η ιστορία ενός άντρα, του Nicholas, ο οποίος πιστεύει ότι είχε προηγούμενη ζωή. Κάτω από την επιτήρηση του υπνοθεραπευτή ο Nicholas ανακαλύπτει το προβληματικό παρελθόν μιας κοπέλας με το όνομα Victoria. Η εμμονή που αποκτά να ξεκλειδώσει την αλήθεια σχετικά με την δολοφονία της, δεν τον αφήνει να ηρεμήσει στο παρόν, ώσπου τελικά βρίσκει την απάντηση. Ένας δίσκος έπος ο οποίος στήριξε επάξια το όνομα Metropolis.

Nevermore – Dreaming Neon Black (1999)

Το τρίτο album των Nevermore είναι ένα μεγαλειώδες concept το οποίο μας βουτάει στη μελαγχολία μέσα από οργισμένα περάσματα κοφτερών riffs και θεατρικών φωνητικών. Μας μιλάει για την ιστορία ενός άντρα ο οποίος τρελαίνεται αφού χάνει την γυναίκα του. Μετά την απώλεια, ο πρωταγωνιστής περνάει από φάσεις άρνησης, και αυτό-ενοχοποίησης, πριν απαρνηθεί τον Θεό. Οι Nevermore καταφέρνουν να μας κάνουν να αισθανθούμε τον ήρωα και να νιώσουμε τον πόνο του, πράγμα το οποίο δεν καταφέρνουν πολλοί δίσκοι. Ένα συναισθηματικό metal έπος!

Ο χαμός εδικά του μεγάλου τραγουδιστή και υπεύθυνου για αυτό το concept, Warrel Dane στις 13/12/2017, τη μέρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, μας φορτίζει ακόμη περισσότερο συναισθηματικά. RIP Warrel…

Pain Of Salvation – The Perfect Element, Part I (2000)

Μιας και σχεδόν όλα τα album των salvation είναι concept θα μείνουμε στα δύο πιο σημαντικά τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά. Το The Perfect Element, Part I –το οποίο ολοκληρώνεται με δίσκο τους, scarsick– είναι ένας δίσκος που επικεντρώνεται στη διαμόρφωση του ατόμου, ιδιαίτερα στα γεγονότα από την παιδική ηλικία και την εφηβεία. Ένας μοναδικός δίσκος που δείχνει την τάση του Daniel στην ανάλυση των συναισθημάτων, των πρώτων μας ερεθισμάτων ως παιδιά και την διαμόρφωσή μας μέσω της εφηβείας. Το μεγάλο μπαμ ωστόσο γίνεται στον επόμενο δίσκο για τον οποίο θα μιλήσουμε στη συνέχεια.

Symphony X – V: The New Mythology Suite (2000)

Αυτός ο δίσκος είναι ένα συνδυασμός power metal και κλασικής μουσικής που ντύνουν μια επική ιστορία που βουτάει μέσα στα αρχαία μυστικά της Αιγύπτου, στην χαμένη ήπειρο της Ατλαντίδος και στις υπέροχες αναμνήσεις της απαγορευμένης τεχνολογίας που κατείχαν αυτοί οι πολιτισμοί.  Οι Symphony X κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα τέλειο album το οποίο μπλέκει τη σωστή ποσότητα χαλαρωτικής μουσικής, κολλητικών riff, και βιτρουόζικων νεοκλασσικών ιντερλούδιων με συμφωνικά heavy metal κομμάτια. Μια μουσική που υφαίνεται γύρω από το power metal, το πρώιμο thrash και progressive rock, σε μια ιστορία αρχαίας πνευματικής γνώσης από το ανθρώπινο παρελθόν. Ομολογουμένως ένα πραγματικό ταξίδι στην αρχαιότητα και στο μυστικισμό.

Macabre – Dahmer (2000)

Οι Macabre αυτοανακηρύσσονται ως μια “murder metal” από το Chicago η οποία δημιουργήθηκε τα τέλη του ’80. Μέσα σε τρεις δεκαετίες , η μπάντα, η οποία διατηρεί όλα τα αρχικά της μέλη, απέκτησε ένα διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό οπαδών, λόγω του ενδιαφέροντος της μπάντας για πραγματικά τέρατα της ζωής ως έμπνευση γα τους στίχους της. Οι Macabre είχαν πάντα το χιούμορ ως προτεραιότητα στη μουσική τους, μπλέκοντάς το με το grindcore, το death metal, το thrash, το black metal μέχρι και το punk, το power metal, την country, την folk, την experimental rock. Αυτή η μπάντα δημιούργησε μια μουσική κληρονομιά βασισμένη σε διάφορα μακελειά της ζωής, διαβολικές ιστορίες, αιματοχυσίες, βασανιστήρια και μη χειρότερα. Το Dahmer  είναι ένα βιογραφικό concept βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα της ζωής και του θανάτου ενός από τους μεγαλύτερους serial killers της Αμερικής.

Avantasia – The Metal Opera pt. I (2001)

Οι Avantasia του Tobias Sammet συνηθίζουν να κάνουν μεγαλοπρεπή concept με πολλά guest, σαν αυτά των Ayreon οπότε διάλεξα πάλι το ένα από αυτά. Στο συγκεκριμένο concept βρισκόμαστε στο 1602 και ο βασικός χαρακτήρας της ιστορίας Gabriel Laymann, ιερέας της δομινικανής εκκλησίας στη μονή της Mainz. Ο Gabriel μαζί με τους υπόλοιπους αποφασίζει να συμμετάσχει στο κυνήγι των μαγισσών αλλά όταν επανενώνεται αναπάντεχα με την ετεροθαλή του αδερφή Anna, η οποία κατηγορείται ότι είναι μάγισσα, αρχίζει να αμφιβάλει.

Emperor – Prometheus: The Discipline of Fire and Demise (2001)

Μόλις κυκλοφόρησε πριν 16 χρόνια, ο Prometheus υποτίθεται ότι θα ήταν ο τελευταίος δίσκος των Νορβηγών, κλείνοντας μια καριέρα βαφτισμένη στη φωτιά και στο μυστικισμό. Αν και η μπάντα τελικά συνέχισε τελικά την πορεία της, η απόλυτη μαγεία και η δύναμη που κατέχει αυτός ο δίσκος είναι αναμφισβήτητα. Το κεντρικό θέμα του δίσκου ,όπως λέει και το όνομα, έχει να κάνει με τον δικό μας μυθολογικό θεό, ο οποίος έφερε την φωτιά στους ανθρώπους. Όχι τόσο άγριο στον ήχο του αλλά κακόβουλο, αυτό το album μπερδεύει κλασικούς ήχους εμπνευσμένους από τον Bach με ένα σκοτεινό, τελετουργικό progressive black metal. Ο mastermind και ιδρυτής των Emperor, Ishahn συνέθεσε το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής του δίσκου, τον οποίο πολλοί θεωρούν ως τον καλύτερο και πιο εκφραστικό τους.

Manticora – Hyperion (2002)

Είναι κρίμα που οι συγκεκριμένοι δεν έγιναν μεγάλο όνομα καθώς ο ήχος τους έχει πολλές επιρροές, υιοθετημένες μέσα στο προσωπικό τους ύφος. Στο συγκεκριμένο δίσκο εκτός του ότι ακούγονται αρκετά σαν Blind Guardian και Symphony X μαζί, στήνουν ένα πολύ πετυχημένο επικό concept, βασισμένο στo ομώνυμο βιβλίο Dan Simmons.

Και κάπου εδώ τελειώνει και και το δεύτερο μέρος του άρθρου. Ραντεβού τον επόμενο μήνα. Stay heavy!

Nevermore – The Death of Passion

Time has no meaning for me. She is gone,
and the void speaks to me

You paint the sky in obsidian lies
And come what may never will I know how you changed time
The riptide lies ahead, all my passions now are dead
I can see the path you never thought to follow
I feel so hollow

I stand before you, a shadow of a man
Behind these eyes self destruction swims through my mind
I’m confusion and contempt, I am the void
You are the emptiness of black tomorrow
I feel so hollow

You paint the sky in obsidian lies
And come what may never will I know how you changed time
The riptide lies ahead, all my passions now are dead
I can see the path you never thought to follow
I feel so hollow
You are diseased
You are deceiver

προτεινουμε επίσης

Η Nyctophilia.gr χρησιμοποιεί cookies για να εξασφαλίσει τη σωστή λειτουργία της, την δυνατότητά σας να επικοινωνήσετε μαζί μας, καθώς και να βελτιώσει την εμπειρία σας στο website. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Αποδοχή Αναλυτικά